Sunday, January 9, 2022

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 46)



ഏകാദശിയും ആരവവുമടങ്ങി. സ്‌കൂളിൽ  ഗോപാലൻ മാഷുടെ ഇംഗ്ലീഷ് ക്‌ളാസുകളും,  രാജൻ മാഷുടെ ഫിസിക്‌സും, ലളിത ടീച്ചറുടെ മലയാളവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. 

ജനനീ ജന്മ ഭൂമിശ്ച സ്വർഗ്ഗാതപ  ഗരീയസി.. മലയാളം ക്‌ളാസിൽ ലളിത ടീച്ചർ  ദേശാഭിമാനത്തെ കുറിച്ചുള്ള പാഠം പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി.   അമ്മയെയും ചെറുകരയെയും വിട്ടു നിന്ന്, പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളുമായി പതുക്കെ പൊരുത്തപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ എന്നെ,  ആ വാക്യത്തിന്റെ അർത്ഥം  വീണ്ടും നോവിച്ചു.


സതീർത്ഥ്യസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റൊരു പദ്യശകലത്തിലെ വരികൾ, പക്ഷെ  എനിക്ക് ധൈര്യം പകർന്നു.  എന്തുകൊണ്ടോ ശൗരി കണ്ണൂനീരണിഞ്ഞു; ധീരനായ ചെന്താമരക്കണ്ണനുണ്ടോ കരഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ.. അതെ ആ പേരുള്ള താൻ  കരയരുത്.


പിരിയാൻ ഒരു വർഷം കൂടി മാത്രം ബാക്കിയുള്ള രാമൻ കുട്ടി മാഷ് ആണ് ഞങ്ങളെ ഹിന്ദി പഠിപ്പിക്കുന്നത്. മാഷ് ക്‌ളാസിലെത്തിയാൽ പിന്നെ അതൊരു ക്‌ളാസ് അല്ലാതായി മാറും. പൊക്കം കുറഞ്ഞു, തടിച്ച ആ വയോധികൻ വന്ന പടി നേരെ കസേരയിൽ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരിക്കും. തന്റെ ദുർബല ശബ്ദത്തിൽ ക്‌ളാസെടുക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും ഓരോ വിരുതന്മാർ എന്തെങ്കിലും കുസൃതിച്ചോദ്യങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിക്കും. അത് പിന്നീട് ഒരു ചന്തക്കോലാഹലത്തോളമെത്തും. നിങ്ങളൊന്നും നേരെയാവില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു, പതുക്കെ ക്‌ളാസ് മതിയാക്കി അദ്ദേഹം പതുക്കെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് കടക്കും..


കുട്ടികളൊന്നടങ്കം ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത് പട്ടാളം സാറെന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന ശിവശങ്കരൻ മാഷുടെ സാമൂഹ്യപാഠം ക്‌ളാസുകളായിരുന്നു. ചരിത്രമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇഷ്ട വിഷയം. ചരിത്രം പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത് പലപ്പോഴും കഥകളിലൂടെയായിരുന്നു. ഒരു മുൻ പട്ടാളക്കാരനായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്‌ളാസിന് വേണ്ടി ഞങ്ങൾ കാത്തിരുന്നു. ടൈം ടേബിൾ പ്രകാരമുള്ള പീരിയഡുകൾക്കപ്പുറം ഫ്രീ പീരിയഡുകളിലും  എത്തുന്ന അദ്ദേഹത്തിനോട് ഞങ്ങൾ കഥ പറയാൻ ആവശ്യപ്പെടും, അദ്ദേഹമത് സന്തോഷപൂർവ്വം ഏറ്റെടുത്ത് തൻറെ  കഥന പാടവം  മുഴുവൻ സന്നിവേശിപ്പിച്ച് പഴയ രജപുത്ര വീര ധീര കഥകൾ ഞങ്ങൾക്കായി ഉരുക്കഴിക്കും..


റാണാ പ്രതാപ് സിംഗിന്റെ വീര ശൂര പരാക്രമങ്ങളും, ചേതക് കുതിരയെപ്പറ്റിയുള്ള കഥകളും, പൃഥ്വിരാജ് ചൗഹാൻറെ കഥകളും അങ്ങിനെ കേട്ടവയാണ്.

കഥകൾ കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ള എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു നോവലായിരുന്നു ആ വർഷം ഇംഗ്ലീഷ് നോൺ ഡീറ്റൈൽഡ് ആയി പഠിക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്. മാർക്ക് ട്വൈൻന്റെ 1884 ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച   The Adventures of Huckleberry Finn എന്ന വിഖ്യാത നോവലിന്റെ സംക്ഷിപ്ത രൂപം.  മിസിസിപ്പി നദിയിലൂടെ ഹക്കും ജിമ്മും നടത്തുന്ന യാത്ര എന്നെ ഏറെ ത്രസിപ്പിച്ചു. തൃപ്രയാർ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കിഴക്കായി കനോലി കനാലിലൂടെ അന്ന് കാലത്ത് അനേകം കെട്ടുവള്ളങ്ങൾ ചരക്കുകളുമായി പോവുമായിരുന്നു. കഥയിൽ ഹക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്നത് ചെറിയ തോണിയിലും പിന്നീട് റാഫ്റ്റിലും ആണെങ്കിലും എൻറെ മനോരാജ്യങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇത്തരം കെട്ടുവള്ളങ്ങളിൽ പേരറിയാത്ത നാടുകളിലൂടെ തുഴഞ്ഞു പോവുന്നതായി സങ്കല്പിക്കും. 


നവംബർ ഡിസംബർ ആകുന്നതോടെ  വൈകുന്നേരത്തെ കുളി പുത്തൻ കുളത്തിൽ നിന്നും പുഴയിലേക്ക് മാറ്റും. വർഷക്കാലത്ത് കലങ്ങി മറിഞ്ഞൊഴുകുന്ന പുഴ അതോടെ ശാന്തമാവും.   പുഴയിൽ  ബണ്ട് തുറന്ന് ഉപ്പ് വെള്ളം കലരുന്നതിന് മുമ്പായി വെള്ളം കുറയുന്ന കാലത്ത് പുഴയിലെ കുളി രസകരമാണ്. കടവിനപ്പുറമുള്ള ബോട്ട് ചാലിനുമപ്പുറം മണൽ വന്നടിഞ്ഞ്  ആഴം കുറയുമ്പോൾ അവിടേക്ക് നീന്തിപ്പോയി നന്ദേട്ടനും, രാമചന്ദ്രനും  കൂട്ടരുമൊത്ത് തൊട്ട് കളിക്കും. ഒഴുക്ക് തീരെക്കുറയുന്ന അക്കാലത്ത് ഇക്കരെ നിന്നും അക്കരേക്ക് നീന്തിക്കളിക്കും. രാജകീയ പ്രൗഢിയോടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നിറയെ ചരക്കുമായി പോവുന്ന കെട്ടുവള്ളങ്ങളെയും അതിലെ തുഴക്കാരുടെ നീണ്ട തുഴ കുത്തിയുള്ള  താളാത്മകമായ വഞ്ചികുത്തും കൗതുകത്തോടെ അടുത്തു നിന്ന് വീക്ഷിക്കും.


രാമചന്ദ്രൻ അന്ന് നാലാം ക്‌ളാസിലാണ്. മേൽതൃക്കോവിൽ ക്ഷേത്രത്തിനടുത്തുള്ള എസ്.എൻ.ഡി.പി എൽ പി സ്‌കൂളിലാണ് പഠിക്കുന്നത്. തുളസി ചേച്ചിയുടെ മകൻ ജയൻ അവിടെ തന്നെ ഒന്നാം ക്‌ളാസിലും. ദേവി പെരിങ്ങോട്ടുകര സെറാഫിക് കോൺവെന്റിൽ എട്ടിലും രാജേശ്വരി ശ്രീവിലാസ് ഗേൾസ് യു പി സ്‌കൂളിൽ രണ്ടിലും.


രണ്ടാം ക്‌ളാസ്-കാരി   രാജേശ്വരിയുടെ പഠനം അമ്മയുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ വടക്കുപുറത്താണ്. കോഴിയമ്മയുടെയും കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയും പാഠമായ മടിയൻ മണ്ണ് തിന്നും, പവിഴം, ഞങ്ങളുടെ നന്ദിനി, കുട്ടനും മുട്ടനും, എന്റെ കൈസർ എന്നീ പാഠങ്ങൾ അവൾ അവളുടേതായ ഈണത്തിൽ വായിക്കും. അങ്ങിനെ ഞങ്ങൾ അവൾക്കൊരു പേരിട്ടു, കോഴിയമ്മ..


രാഘവമ്മാവൻ അന്ന് മദിരാശിയിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. രണ്ടോ മൂന്നോ മാസം കൂടുമ്പോഴോ അല്ലെങ്കിൽ ഓണം വിഷു, ഏകാദശി തുടങ്ങിയ വിശേഷാവസരങ്ങളിലോ മാത്രമേ അദ്ദേഹം നാട്ടിലേക്ക് വരികയുള്ളു. കൽക്കട്ട കെമിക്കൽ എന്ന ഫർമസ്യുട്ടിക്കൽ കമ്പനിയിൽ സെയിൽസ് മാനേജരായാണ് അദ്ദേഹം ജോലി ചെയ്തിരുന്നത്. ഓരോ വരവിലും ഇഷ്ടം പോലെ മാർഗ്ഗോ സോപ്പും നീം ടൂത്ത്  പെയ്സ്റ്റും ലാവൻഡർ പൗഡറും കൊണ്ടു വരും. കൂടാതെ പലപ്പോഴും ഏതെങ്കിലും ഒരു ടൂർ കഴിഞ്ഞാവും വരവ്. ആ വരവുകളിൽ ടിന്നുകൾ നിറയെ കൈ മുറുക്കുകളും ഊട്ടിയിലെ ടൂർ കഴിഞ്ഞെത്തുന്ന അവസരങ്ങളിൽ ഇഷ്ടം പോലെ സബർജിൽ,  പ്ലം തുടങ്ങിയ കേരളത്തിൽ പൊതുവെ ലഭിക്കാത്ത, ഞാനന്നെവരെ രുചിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പല  പഴങ്ങളും കൊണ്ടു വരും. അത് കൊണ്ടു തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരവിനായി കുട്ടികളായ ഞങ്ങൾ കാത്തിരിക്കും…


തുടരും...


Sunday, January 2, 2022

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 45)


സ്‌കൂളിലെ കാര്യങ്ങളുമായി ഒത്തുപോവാൻ വിഷമം നേരിട്ടെങ്കിലും തൃപ്രയാറിലെ വാസം എനിക്ക് യാതൊരു വൈഷമ്യങ്ങളും തന്നിരുന്നില്ലെന്നതാണ് വാസ്തവം. വീട് മാറി, അമ്മയെ വിട്ട് നിൽക്കുന്നവൻ എന്ന നിലക്ക് തന്നെ ഒരു പ്രത്യേക പരിഗണന തുടക്കത്തിൽ എനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു. 


ഷാരത്തെ ചിട്ടവട്ടങ്ങളുമായി ഞാൻ പെട്ടെന്നിണങ്ങി. രാവിലെ അഞ്ചേ മുക്കാലിന് എണീക്കണം.  മിക്കവാറും നാരായണിയമ്മയാണ് വിളിച്ചുണർത്തുക. ചെറുകരയെ അപേക്ഷിച്ച് തൃപ്രയാറിൽ രാവിലെ ബെഡ് കോഫി എന്നൊരു പരിപാടിയില്ല. ആ മാറ്റങ്ങളൊന്നും എന്നെ ഒട്ടും വിഷമിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.   ഉണർന്നെണീറ്റ് കുളിച്ച് അമ്പലത്തിൽ പോയി തൊഴുതു വരണം. അന്ന് തൃപ്രയാർ  പടിഞ്ഞാറേ ഷാരത്ത് തറവാട്ടിൽ കാര്യമായ കഴകപ്പണികളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. തൃപ്രയാർ അമ്പലത്തിലെ കഴകം നടത്തിയിരുന്നത് ഭാഗം പിരിഞ്ഞു വേറെ താമസിച്ചിരുന്ന ബന്ധുക്കളായിരുന്നു. കുറച്ച് ദൂരെയുള്ള ഒരു ചെറിയ ശിവക്ഷേത്രത്തിൽ,  മേൽതൃക്കോവിൽ ക്ഷേത്രത്തിൽ മാത്രം കഴകമുണ്ട്. അത് നടത്തുന്നതാവട്ടെ, രാഘവമ്മാവന്റെ ചിറ്റമ്മ ഇച്ചുക്കുട്ടിയമ്മ എന്ന് ഞങ്ങളെല്ലാവരും വിളിക്കുന്ന  ഏകദേശം 70 വയസ്സ് പ്രായമുള്ള ഒരു മുത്തശ്ശിയും.   രാവിലെയും വൈകീട്ടും ഓരോ മാല എത്തിക്കുക എന്നതിനപ്പുറം പ്രത്യേകിച്ച് പണികളൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ ഇച്ചുക്കുട്ടിയമ്മ ദിവസേന രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് എണീറ്റ്, തലമുറകളായി ചെയ്തു വന്ന  കഴക പ്രവൃത്തിയുടെ തുടർച്ചയെന്നോണം   തൃപ്രയാറ്റപ്പന് ഒരു തിരുമുടി മാലയും വലിയൊരു മാലയും കെട്ടി കൊണ്ടുപോയിക്കൊടുക്കും. 


കുളിച്ചു തൊഴുത് വന്നു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അന്നത്തെ ടൈം ടേബിൾ അനുസരിച്ച് കൊണ്ട് പോവേണ്ട പുസ്തകങ്ങൾ ഒക്കെ എടുത്തു വെച്ച്, വല്ലതും പഠിക്കാനുണ്ടെങ്കിൽ പഠിച്ചെന്ന് വരുത്തി ഇരിക്കുമ്പോഴേക്കും അമ്മിണി ഓപ്പോൾ രാവിലത്തെ കാപ്പി തയ്യാറാക്കി വിളിക്കും. അപ്പോഴേക്കും ഉമ്മറത്ത് സുരു നായരുടെ സൈക്കിൾ മണിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാറാവും. അവിടെ മാതൃഭൂമി പത്രം വരുത്തുന്നുണ്ട്. പത്രം വായനയൊന്നും  ശീലമില്ലാതിരുന്ന ഞാൻ അങ്ങിനെ ആ ശീലം പതുക്കെ സ്വായത്തമാക്കിത്തുടങ്ങി. ആദ്യമൊക്കെ തലക്കെട്ടുകളിലും  സിനിമാ പരസ്യങ്ങളിലും മാത്രമൊതുങ്ങി നിന്ന വായന പതുക്കെ സ്പോർട്സ് പേജിലേക്കും ഉള്ളിലെ പേജുകളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി.


തൃപ്രയാർ ഷാരത്ത് അന്ന്, ഞാൻ മുമ്പ് പരിചയപ്പെടുത്തിയവരെക്കൂടാതെ രാഘവമ്മാവന്റെ മരുമകൻ കോയമ്പത്തൂരിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഗോപിയേട്ടന്റെ ഭാര്യ തുളസി ചേച്ചിയും, ജയൻ അംബിക എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു മക്കളും കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. ജയന് അഞ്ചു വയസ്സും അംബികക്ക് ആറു മാസം  പ്രായവുമെ അന്നുള്ളൂ.


അക്കാലത്ത് ഷാരത്തെ രാവിലത്തെ പ്രാതൽ എന്നും ഇഡ്ഡലിയാണ്. അംഗസംഖ്യ കൂടുതലുള്ളത് കാരണം തന്നെ മറ്റു പലഹാരങ്ങളൊന്നും ശനി, ഞായർ ദിവസങ്ങളിലൊഴികെ പതിവില്ല. ഓരോ തെങ്ങു കയറ്റത്തിലും കിട്ടുന്ന തെരവ്  തേങ്ങകൾ  സുലഭമായതിനാൽ തന്നെ കൂടെ തേങ്ങാചട്ടിണിയും മുക്കിക്കുടിക്കാൻ പാകത്തിലുണ്ടാവും. ഭക്ഷണ കാര്യത്തിൽ തൃപ്രയാർ അന്ന് സമൃദ്ധമാണ്. ഏകദേശം 10 കിലോമീറ്റർ അകലെക്കിടക്കുന്ന പുള്ളിൽ ഒന്നര ഏക്കറോളം വരുന്ന കൃഷിഭൂമിയുണ്ട്, അവിടെ രണ്ട് പൂവ് കൃഷിയിറക്കാറുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ വർഷം മുഴുവനും നല്ല കുത്തരിച്ചോറ് അനുഭവിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യവുമുണ്ടായിരുന്നു.


അക്കാലത്ത്  ഇംഗ്ലീഷ് പഠിക്കാൻ നന്ദേട്ടന്റെ ക്‌ളാസിലെ ചില കുട്ടികൾ കൃഷ്ണമ്മാവന്റെ അടുത്ത് വരുമായിരുന്നു.  മലയാളം പണ്ഡിറ്റ് ആണെങ്കിലും കൃഷ്ണമ്മാവനു  ഇംഗ്ലീഷിലും നല്ല അവഗാഹമാണ്. ഇംഗ്ലീഷിൽ വലിയ മെച്ചം പോരാതിരുന്ന എനിക്കും  അമ്മിണി ഓപ്പോളുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി    ഒന്ന് രണ്ടു മാസം അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തു നിന്നും  ട്യൂഷൻ  പഠിക്കേണ്ടി വന്നു.


ആദ്യത്തെ ഒന്ന് രണ്ട് ആഴ്ചകൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ എന്റെ ആംഗലേയ പരിജ്ഞാനത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് പൂർണ്ണ ബോദ്ധ്യമായി. മുന്നിലിരിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥി അദ്ദേഹം മനസ്സിൽക്കണ്ട നിലവാരത്തിലുള്ള ആളല്ല എങ്കിൽ പിന്നെ ദയാദാക്ഷിണ്യമില്ലാത്ത  ശകാരവർഷം കൊണ്ട് അവനെ കൂടുതൽ തളർത്തുന്ന ഒരു രീതിയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. എന്തു കൊണ്ടോ, എനിക്കതിനോട് യോജിക്കാനാവാതെ ഒന്ന് രണ്ടു മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ അതിൽ നിന്നും രക്ഷനേടിപ്പോന്നു. ഒരേ വീട്ടിലാണ് താമസമെങ്കിലും പിന്നീടുള്ള ആറുമാസക്കാലമെങ്കിലും  അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുമ്പിൽ പോവാൻ ഭയമായിരുന്നു. മഹാ പണ്ഡിതനെങ്കിലും വിദ്യാർത്ഥിയെ അറിഞ്ഞു വിദ്യ നൽകാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയാതെ പോയി.


ആദ്യ കാൽക്കൊല്ല പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു. മാർക്ക് കുറയുമോ എന്ന് പേടിച്ചെങ്കിലും ഒരു വിധം മാർക്കോടെ എല്ലാത്തിലും പാസായി.  മൂന്ന് മാസത്തിന് ശേഷം ആദ്യമായി ഓണപ്പൂട്ടലിനു കണ്ണനിവാസിലെത്തി.  ചെറുകരയിലെത്തിയ എൻറെ സംഭാഷണ ശൈലിക്ക് തൃശൂർ ഭാഷയുടെ മണമടിച്ചു തുടങ്ങിയെന്ന് അയൽക്കാരും മറ്റും കളിയാക്കി തുടങ്ങി.


വീണ്ടും തിരിച്ച് തൃപ്രയാറിൽ. അക്കൊല്ലമാണ് ആദ്യമായി തൃപ്രയാർ ഏകാദശി കാണുന്നത്. അച്ഛൻ പലവട്ടം പൂരങ്ങളുടെ പൂരമായ തൃശൂർ പൂരം കാണിച്ചു തന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഏകാദശി ഉത്സവം ഇതാദ്യമായി കാണാൻ പോവുകയാണ്.  നന്ദേട്ടന്റെയും പ്രസാദിന്റെയും ഔത്സുക്യം നിറഞ്ഞ  സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ, അവർ കണ്ട മുൻ ഏകാദശി കാഴ്ചകളുടെയും അനുഭവങ്ങളുടെയും വിവരണങ്ങളിലൂടെ    ഞാനിന്നേ  വരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത  ഏകാദശിയെ അറിയാനായി വെമ്പൽ കൊണ്ടു.


ഒരു മാസം മുമ്പ് തുടങ്ങുന്ന നിറമാല, ഒരാഴ്ച മുമ്പ് തുടങ്ങുന്ന കലാപരിപാടികൾ എന്നിങ്ങനെ എല്ലാം എനിക്ക് പുതുമയാണ്. ആദ്യ ദിനത്തിലെ കഥാപ്രസംഗം, പിന്നീടുള്ള ഓരോ പരിപാടികളും തിരക്കും ആദ്യമായി അനുഭവിക്കുകയാണ്.   ബാലെ എന്ന കലാരൂപം ആദ്യമായി കണ്ടു.  ക്ഷേത്രപരിസരത്ത് പൂഴിയിട്ടാൽ താഴെ വീഴാത്തത്ര ജനസമുദ്രം. സന്ധ്യക്ക്‌ മുമ്പേ മതിൽക്കെട്ടിലെ സ്റ്റേജിനു മുമ്പിലുള്ള മണലിൽ മറ്റു കുട്ടികൾക്കൊപ്പം സ്ഥാനം പിടിച്ചു. എരവിമംഗലം തൈപ്പൂയത്തിന് കാണുന്ന കഥകളിയെ അപേക്ഷിച്ച് മനസ്സിലാക്കാനെളുപ്പം, സ്റ്റേജിന്റെ സാദ്ധ്യതകൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയുള്ള അവതരണം, എല്ലാം കണ്ട് അമ്പരന്നിരുന്നു. പക്ഷെ തിരക്ക് മാത്രം സഹിക്കാനാവുന്നില്ല. ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നും അനങ്ങാനാവാത്ത തിരക്ക് മാത്രം ആ കാഴ്ചകൾക്ക് മേൽ നിഴൽ പരത്തി.


നവമി മുതൽ തൃപ്രയാർ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കുള്ള റോഡുകളുടെ ഇരുവശവും  വഴിവാണിഭക്കാരെക്കൊണ്ടും പല വിനോദോപാധികളെക്കൊണ്ടും നിറയും. തൃശൂർ പൂരത്തിനും, വല്ലപ്പോഴും അങ്ങാടിപ്പുറം പൂരത്തിനും പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും എഴുന്നള്ളിപ്പ് കാഴ്ചകൾക്കപ്പുറം പൂരത്തിൻറെ കൗതുകമുണർത്തുന്ന മറ്റു പല കാഴ്ചകളിലേക്കും ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ അവസരമുണ്ടായിട്ടില്ല. അവിടേക്കാണ്, അതൊക്കെ ആദ്യമായാനുഭവിക്കാനായാണ് പോവുന്നത്.   നന്ദേട്ടനാണ് എന്റെ വഴികാട്ടി. താൻ മുമ്പനുഭവിച്ച അത്തരം പൂരക്കാഴ്ചകൾ എന്നെക്കാണിക്കാൻ, എന്നെ വിസ്മയിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായി നിൽപ്പാണ് മൂപ്പർ. ഏകാദശിക്ക് കുട്ടികൾക്ക് പ്രത്യേക അലവൻസ് തന്നെയുണ്ട് തൃപ്രയാറിൽ. രാഘവമ്മാവൻന്റെ വകയും ഗോപിയേട്ടന്റെ വകയും പത്തു രൂപ വീതം ഓരോരുത്തർക്കും ലഭിക്കും. ജീവിതത്തിലാദ്യമായാണ് എനിക്കും അങ്ങിനെയൊരു ഫെസ്റ്റിവൽ അലവൻസ് ലഭിക്കുന്നത്. ഏതെല്ലാം കാഴ്ചകൾ കാണണം, എന്തെല്ലാം വാങ്ങിക്കഴിക്കണം എന്നൊക്കെ തീരുമാനിക്കുന്നതും നടപ്പിലാക്കുന്നതും നന്ദേട്ടനാണ്. ഇതിലൊന്നും മുൻ പരിചയമില്ലാത്ത ഞാനാവട്ടെ എനിക്ക് കിട്ടിയ പണം കൂടി ഏൽപ്പിച്ച്  മൂപ്പരെ അനുഗമിച്ചു കൊണ്ട് ഓരോന്നും ആസ്വദിച്ചു ഏകാദശിയെ ആദ്യമായി തൊട്ടറിഞ്ഞു…

തുടരും...

Sunday, December 26, 2021

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 44)



1976 ജൂൺ മാസം പിറന്നു. സ്‌കൂൾ തുറന്നു. അപരിചിതത്വത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാണ്ഡവും പേറി ഞാൻ വലപ്പാട് ഹൈസ്‌കൂളിലേക്ക് അതെ സ്‌കൂളിൽ പത്താം തരത്തിൽ പഠിക്കുന്ന നന്ദേട്ടനോപ്പം യാത്രയായി.


ഗോപാലൻ മാസ്റ്ററുടെ 9-Hലേക്കാണ് എന്നെ നയിക്കപ്പെട്ടത്. പൊതുവെ പരിചിതരും സുഹൃത്തുക്കളുമായവർ, രണ്ടുമാസത്തെ ഇടവേളക്ക് ശേഷം കണ്ടുമുട്ടുന്ന സന്തോഷ വേള, അവിടേക്ക്    ഞാൻ മാത്രം  ആരോടും ചിരിക്കാനറിയാത്തവൻറെ മുഖഭാവവുമായി നടന്നു കയറി. പക്ഷെ എല്ലാ കണ്ണുകളും ഈ അപരിചിതനിലേക്കാണ്. ആ നോട്ടങ്ങളെ എങ്ങിനെ നേരിടണമെന്നറിയാതെ വ്യാകുലപ്പെട്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ ആരോ ചിലർ ആദ്യ ബെഞ്ചിൽ തന്നെ സ്ഥലം തന്നു. അവരിൽ ചിലരെങ്കിലും പേര് ചോദിച്ചതിന് മറുപടി ഒറ്റവാക്കിലൊതുക്കി. എവിടെ നിന്നും വന്നുവെന്ന ചോദ്യത്തിനുത്തരം നൽകിയപ്പോൾ അതെവിടെയെന്നും, എന്തിനിവിടെ വന്നുമെന്നുമുള്ള തുടർ ചോദ്യങ്ങളിലേക്ക് അവരെന്നെ കൊണ്ടു പോയി. ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ആ ഉത്തരങ്ങളിലെ വള്ളുവനാടൻ  സംസാര ശൈലി ക്‌ളാസിൽ ചിരിപടർത്തി. 


ക്‌ളാസ് മാസ്റ്റർ ഗോപാലൻ മാഷ്  ഈ പുതുമുഖത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. ഇപ്പോഴത്തെ താമസം തൃപ്രയാർ അമ്പലത്തിനടുത്താണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ചോദ്യം കൃഷ്ണപ്പിഷാരോടി മാഷിലെക്കെത്തി. മലയാളം പണ്ഡിറ്റ് ആയ കൃഷ്ണമ്മാവൻ പാലക്കാട്  നൂറണി  ഹൈസ്‌കൂളിൽ നിന്നും വിരമിച്ച് തൃപ്രയാർ ഷാരത്തുണ്ട്. അമ്മിണി ഓപ്പോളുടെ ഭർത്താവ് രാഘവമ്മാവൻറെ വേറൊരു താവഴിയിലുള്ള ജേഷ്ഠ സഹോദരനാണ് അദ്ദേഹം. ഗോപാലൻ മാഷുടെ പൂർവ്വകാല അദ്ധ്യാപകന്റെ ബന്ധു എന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹം എന്നെ പ്രത്യേക പരിഗണയോടെ ഇരുത്തി.


പെരിന്തൽമണ്ണ സ്‌കൂളിനെ അപേക്ഷിച്ച് വലപ്പാട് സ്‌കൂളിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്. മറ്റു സ്‌കൂളുകളിലൊക്കെ ബെല്ലടിക്കുന്നത് ഏതെങ്കിലും ലോഹദണ്ടിന്മേലോ പഴയ ഒരു റെയിൽ കഷണത്തിന്മേലോ ആണെങ്കിൽ വലപ്പാട് സ്‌കൂളിൽ അത് ബെൽ ടവറിൽ തൂക്കിയിട്ട ഭീമൻ കുടമണിയിന്മേലാണ്.  ആദ്യ ദിനങ്ങളിലെ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ  ആ പള്ളിമണിയുടെ നീണ്ട നാദം  നൽകിയിരുന്ന ആശ്വാസം ചെറുതായിരുന്നില്ല.


വലപ്പാട് ഹൈസ്‌കൂളിലേക്കുള്ള യാത്ര നന്ദേട്ടന്റെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപാഠിയായ പ്രസാദിന്റെയും കൂടെയാണ്. അന്ന് കാലത്ത്  പെരിന്തൽമണ്ണയെ അപേക്ഷിച്ച് ഈ കടലോര ഗ്രാമത്തിലെ വീടുകളും, പറമ്പുകളും, വഴികളും വ്യത്യസ്തമാണ്. പൊതുവെ വേലികെട്ടിത്തിരിച്ച പറമ്പുകളും പുരയിടങ്ങളും വളരെക്കുറവ്. ഓരോ പുരയിടത്തിലൂടെയും പറമ്പുകളിൽ നിന്നും വെളിമ്പുറങ്ങളിലേക്കും വീണ്ടും പുരയിടങ്ങളിലേക്കും  നീളുന്ന ചവിട്ടടിപ്പാതകൾ ഞങ്ങളെക്കാത്ത് കിടന്നു. ഓരോ ദിവസവും പ്രസാദ് ഓരോ വഴികളിലൂടെ കൊണ്ട് പോവും. ആ വഴികളൊക്കെ ഹൃദിസ്ഥമാവാൻ ഏകദേശം രണ്ടു മാസമെടുത്തു. 


മിക്കവാറും വൈകുന്നേരമുള്ള യാത്രയിലാണ് ഈ യാത്രാ പരീക്ഷണങ്ങൾ. അത് പലപ്പോഴും ഏതെങ്കിലും ഒരു ഭക്ഷ്യ വസ്തു തേടിയാവും. ഇരുമ്പൻ പുളി, പുളി വെണ്ട, ലൂബിക്ക,  ചാമ്പക്ക , അയിനിച്ചക്ക, ഞാവല്പഴം  തുടങ്ങി അന്നാട്ടിൽ സുലഭമായ കുട്ടികളുടെ ഇഷ്ട വിഭവങ്ങൾ തേടിയുള്ള യാത്ര.


തൃപ്രയാർ അമ്പലത്തിൻറെ തെക്കേ ഭാഗത്തായി വെണ്ണക്കൽ കടവ് റോഡിലൂടെ കയറി കുറച്ചു നടന്നാൽ പടിഞ്ഞാറോട്ട്  ഒരു പാടം മുറിച്ചു കടന്ന് ചെല്ലുന്നത്  ദാസൻ മേനോനും മാധവമേനോനും താമസിക്കുന്ന വീടിന്നടുത്തേക്കാണ്. മാധവൻമേനോന്റെ മകനാണ് പ്രസാദ്. പൊതുവെ സംസാരപ്രിയനാണ് പ്രസാദ്. അധികം സംസാരിക്കാത്ത ഞാനും നന്ദേട്ടനും പ്രസാദിന്റെ സംസാരത്തിൽ ലയിച്ചു മയങ്ങി  സ്‌കൂളിലേക്കുള്ള ദൂരം മറന്ന് നടക്കും.


ഒന്ന് രണ്ടു മാസം പിന്നിട്ടതോടെ ക്‌ളാസിലെ ചുരുക്കം ചിലരുമായി  സൗഹൃദം പങ്കുവെച്ച് തുടങ്ങി. ശിവജി, ഹരി, ദാസൻ, ബാലകൃഷ്ണൻ, രംഗൻ, മോഹൻദാസ് തുടങ്ങി വളരെച്ചുരുക്കം പേരോടൊത്ത് മാത്രം. എങ്ങിനെ അവരുമായി സൗഹൃദത്തിലാവണം എന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.  അവരോട് സംസാരിച്ച് ജയിക്കാനുള്ള വാക് ചാതുരി പോരാ,   ഉച്ചസമയങ്ങളിൽ അവർ കളിക്കുന്ന കളികളായ മാസ്, പമ്പരം കളി ഇതൊന്നും എനിക്ക് വശമില്ല. അവരുടെ കടാപ്പുറം-തൃശൂർ ഭാഷയിൽ സംസാരിക്കാനറിയാത്ത   ഞാനെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ അത് പലപ്പോഴും പരിഹാസത്തിൽ ചെന്ന് കലാശിക്കും. ഗോപാലൻ മാഷുടെ ഷാരോടി വിളിയെ തുടർന്ന്  അവർ 'പിശാരടി' എന്ന് പരിഹാസരൂപേണ എനിക്ക് വിളിപ്പേരിട്ടു.


പെരിന്തൽമണ്ണ സ്‌കൂൾ,  കൂട്ടുകാർ, അവരെക്കുറിച്ചുള്ള നഷ്ടബോധം എന്നെ വേട്ടയാടിത്തുടങ്ങി. ഈ സ്‌കൂളും ഇവിടത്തെ സഹപാഠികളുമായി എനിക്ക് ഒത്തുപോവാനാവില്ല എന്ന ചിന്തയിൽ പഠനം പോലും പുറകോട്ടായിത്തുടങ്ങി. പക്ഷെ, ഇതൊക്കെ ആരോട് പറയും... 


തുടരും...

Sunday, December 19, 2021

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 43)


കൃഷ്ണവല്യച്ഛനോടോപ്പം തൃപ്രയാറിലെത്തിയ എനിക്ക് അച്ഛൻ പെങ്ങൾ അമ്മിണി ഓപ്പോളിൽ നിന്നും സമപ്രായക്കാരായ മക്കളിൽ നിന്നും സ്നേഹോഷ്മളമായ വരവേൽപ്പാണ് ലഭിച്ചത്.


തൃപ്രയാറിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ബസിൽ ഇരുന്നാണ്  ഞാൻ അറിയാതെ  പൊട്ടിക്കരഞ്ഞത്.    അച്ഛൻ വിട്ടു പോയ ദിനങ്ങളിൽ പോലും അത്ര സങ്കടം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെന്നതാണ് വാസ്തവം. ഞാൻ വളർന്ന ചുറ്റുപാടുകൾ, സ്‌കൂൾ, കൂട്ടുകാർ അങ്ങിനെ പലതിനെയും പിന്നിലാക്കി  മറ്റൊരന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പറിച്ചു നടുകയാണ്. അത് ഓർക്കുന്തോറും വിങ്ങൽ കൂടി വന്നു. മറ്റുള്ളവരെ അത് കാണിക്കാതിരിക്കാൻ വല്ലാതെ പാടുപെടേണ്ടി വന്നു.


തൃപ്രയാറിൽ നിന്നും ലഭിച്ച സ്വീകരണം എന്നെ വാസ്തവത്തിൽ ശമിപ്പിച്ചു. ഇതാണ് ഇനി എന്റെ വീട്,  തട്ടകം എന്ന് പലവുരു മനസ്സിനോട് മന്ത്രിച്ചു, സ്വയം പാകപ്പെടുത്തി. എങ്കിലും രാത്രികളിൽ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ആ സങ്കടങ്ങൾ വീണ്ടും തികട്ടി വന്നു. നിശബ്ദമായി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവയെ ഇരുട്ടിലേക്ക് ആട്ടിപ്പായിച്ചു.


അവിടെ എനിക്ക് കൂട്ടുകാരായി എന്നെക്കാൾ ഒരു വയസ്സിന് മൂത്ത നന്ദേട്ടൻ, ഒരു വയസ്സിന് താഴെയുള്ള ദേവി, കുട്ടികളായ രാമചന്ദ്രൻ, രാജേശ്വരി. പിന്നെ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന മൂത്ത മകൻ ഗോപിനാഥ ചേട്ടൻ എന്നിവരുണ്ട്. ഊണും ഉറക്കവും നടപ്പും  അവരുടെ കൂടെ. തൃപ്രയാറിലെ ചിട്ടവട്ടങ്ങൾ പതുക്കെ പഠിച്ചു തുടങ്ങി.


ഞങ്ങളുടെ നാട്ടുമ്പുറത്തെ അപേക്ഷിച്ച് തൃപ്രയാറിന് ഒരു ക്ഷേത്ര നഗരത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷമാണ്.  ഷാരത്ത്  നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങിയാൽ തൊട്ടടുത്തു സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ശ്രീരാമസ്വാമി ക്ഷേത്രവും അവിടേക്കെത്തുന്ന ഭക്തരുടെ തിരക്കും, അമ്പല നടയും, അവിടത്തെ ചുരുക്കം ചില വാണിഭക്കാരും, മുന്നിലുള്ള റോഡിലൂടെ ഇടതടവില്ലാതെ   തൃശൂർക്ക് പോവുന്ന ബസുകളും എല്ലാം ചേർന്നുള്ളൊരു ചെറു നഗരം.


പെരിന്തൽമണ്ണയെ അപേക്ഷിച്ച് തൃപ്രയാറിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. സമുദ്രത്തോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന ഭൂപ്രദേശമായതിനാൽ തന്നെ  മണൽ പ്രദേശമാണ്. എങ്ങും പരന്നു കിടക്കുന്ന തെങ്ങിൻ തോപ്പുകളാണ്. ഞാൻ താമസിക്കുന്ന പടിഞ്ഞാറെ പിഷാരത്തുമുണ്ട് ധാരാളം തെങ്ങുകൾ. അന്ന് കാലത്ത് തെങ്ങ് അവിടത്തുകാരുടെ പ്രധാന വരുമാന സ്രോതസ്സുമായിരുന്നു. മാസം തോറും തെങ്ങു കയറി ആയിരത്തിലധികം തേങ്ങകൾ വിറ്റിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. തേങ്ങയരക്കാത്ത ഒരു വിഭവവും അവിടത്തുകാർക്കില്ല. തേങ്ങയും അത്യാവശ്യം ചക്ക, മാങ്ങ തുടങ്ങിയുള്ള വിഭവങ്ങളും  ഒഴിച്ചാൽ ബാക്കി പച്ചക്കറിയെല്ലാം പുറത്തു നിന്നും കാശ് കൊടുത്തു  വാങ്ങിക്കണം.


ഞാനടക്കം സ്ഥിരമായി പന്ത്രണ്ടോളം അംഗങ്ങളും ദൂരെദിക്കിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന കുടുംബാംഗങ്ങൾ കൂടി  എത്തിയാൽ  ഏകദേശം ഇരുപതോളം പേരുമുള്ള   ഒരു വലിയ കൂട്ടു കുടുംബമായിരുന്നു അന്നത്തെ തൃപ്രയാർ പടിഞ്ഞാറേ പിഷാരം.


അവിടത്തെ വീട്ടു ജോലികളിൽ സഹായിക്കാനായി നാരായണിയമ്മ എന്നൊരു വയസ്സായ സ്ത്രീയും അവിടെ സ്ഥിരതാമസമുണ്ട്. തറവാട്ടിലെ  ചിട്ടവട്ടങ്ങളും മറ്റും മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ കൂടുതലായി അറിയുന്നതും അത് കർശനമായി  പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നതും അവരാണ്. എനിക്കും നാരായണിയമ്മ വാത്സല്യത്തോടെ അത്തരം കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി തന്നു.


വൈകാതെ എന്നെയും കൊണ്ട് അമ്മിണി ഓപ്പോൾ തൃപ്രയാർ അമ്പലത്തിൽ നിന്നും ഏകദേശം രണ്ടര മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ ദൂരെയായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന  വലപ്പാട് ഗവ.  ഹൈസ്‌കൂളിലെത്തി. സ്‌കൂൾ തുറക്കാൻ ഇനി അധികം ദിവസമില്ല. ടി സി യും എട്ടാം തരം റിസൾട്ടും ആയി അവിടെ എത്തിയ എന്നെ ഹെഡ് മാസ്റ്റർ എമ്പ്രാന്തിരി മാസ്റ്റർ അങ്ങിനെ ഒമ്പതാം ക്‌ളാസിൽ ചേർത്തു.   


ഹെഡ്മാസ്റ്ററുടെ ഓഫീസ് മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി സ്‌കൂളാകെ ഒന്ന് നോക്കിക്കണ്ടു.  പെരിന്തൽമണ്ണ സ്‌കൂളിനെ അപേക്ഷിച്ചു ചെറുതാണ്.  തൽക്കാലം പെരിന്തൽമണ്ണയെ   മറന്ന്  ഇനി ഈ സ്‌കൂളിൽ വേണം മുന്നോട്ടുള്ള പഠനം. ഇതിൽ എതാണ് എന്റെ ക്‌ളാസ് എന്നറിയില്ല. ആരൊക്കെയാവും അവിടെ എന്നെക്കാത്തിരിക്കുന്നതെന്നറിയില്ല. ആരുമുണ്ടാവാൻ വഴിയില്ലെങ്കിലും ഒരു നിമിഷം അങ്ങിനെ ഓർത്തു കൊണ്ട് തിരിച്ചു അമ്മിണി ഒപ്പോളോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു...   


തുടരും.... 


 


 


 


 


Tuesday, December 14, 2021

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 42)


അന്നത്തെ അവസ്ഥയിൽ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ  അച്ഛൻറെ മരണം സൃഷ്ടിച്ച ആഘാതം വളരെ വലുതായിരുന്നു. കുടുംബത്തിന്റെ ഏക വരുമാനക്കാരനാണ് ഒരു ദിവസം പെട്ടെന്ന് അമ്മയെയും സ്‌കൂൾ വിദ്യാർത്ഥികളായ ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരെയും തനിച്ചാക്കി യാത്രയാവേണ്ടി വന്നത്. ആ വഴി തീർച്ചയായും അദ്ദേഹം തിരഞ്ഞെടുത്തതല്ല. വിധി വൈപരീത്യം. ഇനി മുമ്പോട്ടുള്ള ജീവിതം എങ്ങിനെ ജീവിച്ചു തീർക്കുമെന്നതിനെ പറ്റിയറിയാതെ അമ്മ ഏറെ വ്യാകുലപ്പെട്ടിരിക്കണം. അടുത്ത  ദിവസങ്ങളിൽ  കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി വരുന്നവരോടും പോകുന്നവരോടും എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങിയ അമ്മയെ എങ്ങിനെ ആശ്വാസ വചനകളുമായി സാന്ത്വനിപ്പിക്കണം എന്നു പോലും അറിയാത്ത പ്രായത്തിൽ അമ്മക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇനിയുള്ള ജീവിതം ഇത് വരെ ജീവിച്ചു തീർത്തതിൽ നിന്നും ആകെ മാറി മറിയുമോ എന്നൊരു പേടി മാത്രമായിരുന്നു അന്നത്തെ എന്റെ മനസ്സിനെ അലട്ടിയിരുന്നത്.

അച്ഛന്റെ മരണാനന്തര കർമ്മങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തറവാടായ പരക്കാട്ട് പിഷാരത്ത് വെച്ചായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏക സഹോദരിയും മറ്റു സഹോദരങ്ങളും ചേർന്ന് അത് അവിടെ വെച്ച് നടത്തി. 12 ദിവസം നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന പ്രസ്തുത ചടങ്ങുകളിൽ പങ്കു ചേരേണ്ടതിനാൽ തന്നെ വർഷാവസാന പരീക്ഷയിലെ മൂന്നോ നാലോ പരീക്ഷകൾ മാത്രമേ എനിക്ക് എഴുതാനായുള്ളു. മറ്റു വിഷയങ്ങൾക്ക് അർദ്ധവാർഷിക പരീക്ഷയിലെ മാർക്ക് പ്രകാരം ഫലം നിർണ്ണയിക്കാമെന്ന് ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ ഉറപ്പ് തന്നു.

എല്ലാ വർഷവും കൊല്ല പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാൽ പരക്കാട്ടേക്ക് അവധി ആഘോഷിക്കാൻ പോവാറുള്ളതാണ്. ഇക്കുറി തൃശൂർ പൂരം കാണിച്ചു തരാൻ അച്ഛനും ഇല്ല. ഇത് മനസ്സിലാക്കിയ അച്ഛന്റെ സഹോദരി അമ്മിണി ഓപ്പോൾ എന്നെയും ശശിയേയും  ഒരു മാറ്റത്തിനായി അവരുടെ വീടായ തൃപ്രയാറിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി.

അച്ഛനോടൊപ്പം ഒട്ടു മിക്ക വെക്കേഷൻ കാലത്തും തൃപ്രയാറിലേക്ക് ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തേക്ക് പോവാറുണ്ടെന്നാലും ഞങ്ങൾ അവധി അറിഞ്ഞാഘോഷിക്കുന്നത് പരക്കാട്ടാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആദ്യമൊക്കെ ചെറിയൊരു വിഷമം തോന്നിയെങ്കിലും പിന്നീട് അവിടത്തെ സമപ്രായക്കാരായ അവരുടെ മക്കളുമൊപ്പം ചേർന്ന് കളികളും മറ്റുമായി കൂടി.

തൃപ്രയാറിലെ അക്കൊല്ലത്തെ വെക്കേഷൻ കുട്ടികളെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. കാറളത്തു നിന്നും രാഘവമ്മാവന്റെ ഏട്ടൻ നാരായണമ്മാവന്റെ മക്കളായ ഭരതൻ കുട്ടിയേട്ടനും, ഹരിയും, പിന്നെ മദ്രാസിൽ നിന്നും രാഘവമ്മാവന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ മക്കളായ രാജാരാമൻ, പതി തുടങ്ങിയവരും ചേർന്ന് പത്ത് പന്ത്രണ്ട് കുട്ടികൾ. രാവിലെയും വൈകീട്ടും  നന്ദേട്ടന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ പുത്തൻ കുളത്തിൽ  പോയി മണിക്കൂറുകളോളം നീളുന്ന  നീന്തിക്കുളി. രണ്ടു നേരവും ശ്രീരാമ ദർശനം. ഉച്ച സമയങ്ങളിൽ അയൽപക്കങ്ങളിലെ അനേകം കുട്ടികളോടൊപ്പം   വിവിധ കളികൾ. വിശക്കുമ്പോൾ  ഇഷ്ടം പോലെ   വെള്ള മൂവാണ്ടൻ, നാടൻ മാങ്ങകൾ, ചക്ക, ഞാവൽപ്പഴം  എന്നിവ തിന്ന് വയറു നിറക്കൽ. തൽക്കാലം ഒരു മാസത്തേക്കെങ്കിലും ഞങ്ങൾ അച്ഛന്റെ വിയോഗ ദുഃഖം  മറന്നു.

പരീക്ഷാ ഫലം വരുന്ന  സമയമായപ്പോഴേക്കും തിരിച്ച് പെരിന്തൽമണ്ണയിലേക്ക് തന്നെ പോവാൻ ധൃതിയായി. അമ്മയും ചെറിയ പെങ്ങളും മുത്തശ്ശിയും തനിയെ ആണ്. 

"ഇനി നീ ഇവിടെ നിന്ന് പഠിച്ചോ", അച്ചൻ പെങ്ങൾ അമ്മിണി ഓപ്പോൾ പറഞ്ഞു. വെക്കേഷൻ കാലത്ത് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വിട്ട് മറ്റിടങ്ങളിൽ പോയി നിൽക്കാറുണ്ടെന്നാലും  സ്ഥിരം അമ്മയെ വിട്ട് വേറൊരിടത്തു, അതും അച്ഛൻ കൂടി ഇല്ലാതായ അവസ്ഥയിൽ എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ കൂടി പറ്റുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല. 

"അമ്മ തന്നെ അല്ലെ ഉള്ളൂ. ഞാൻ അവ്ടെ നിന്ന് പഠിച്ചോളാം"..എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ പോന്നു. അമ്മയെ വിട്ടിരിക്കുക എന്നതിനപ്പുറം പെരിന്തൽമണ്ണ സ്‌കൂൾ, അവിടത്തെ കൂട്ടുകാർ, ആ അന്തരീക്ഷം. അവയൊക്കെ വിട്ടുള്ളൊരു സാഹചര്യത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ എന്ത് കൊണ്ടോ ആയില്ല. ചെറുകരെക്ക് തിരിച്ചെത്തി. ഹെഡ്മാസ്റ്റർ തന്ന  ഉറപ്പ് പോലെ ഞാൻ  വിജയിച്ചു ഒമ്പതാം ക്‌ളാസിലേക്ക് എത്തി.

മിലിട്ടറി സർവീസിനപ്പുറം കേരളസർക്കാർ ജീവനക്കാരനായിട്ട് മൂന്നു വർഷം മാത്രമായിരുന്ന അച്ഛൻറെ  സർവീസ് വെച്ച് ആശ്രിതർക്ക് ഒരു ജോലിയോ പെൻഷനോ  ലഭിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം അന്നത്തെ വ്യവസ്ഥിതിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാലും കുന്നപ്പള്ളി രാഘവമ്മാവൻ കുടുംബത്തിന്റെ അന്നത്തെ സാഹചര്യമെല്ലാം കാണിച്ച് അമ്മക്ക് ഒരു ജോലി തരപ്പെടുത്താൻ  വേണ്ട ശ്രമങ്ങൾ നടത്തിയെന്നാലും സർക്കാറിൽ നിന്നും അനുകൂലമായ ഒരു മറുപടിയല്ല ലഭിച്ചത്. പിന്നെയുള്ള ഏക ആശ്രയം മിലിട്ടറിയിൽ നിന്നും ലഭിക്കാവുന്ന ഫാമിലി പെൻഷൻ മാത്രമായിരുന്നു. അതാകട്ടെ വളരെ ചെറിയ തുകയും. 

സ്‌കൂൾ തുറക്കാൻ ഏകദേശം ഒരാഴ്ച  ബാക്കിയുള്ളപ്പോളാണ് അച്ഛന്റെ ജേഷ്ഠന്മാരിലൊരാളായ  കൃഷ്ണവല്യച്ഛൻ എന്നെ തൃപ്രയാർക്ക് കൊണ്ടുപോവുക എന്ന ദൗത്യവുമായി  ചെറുകരെക്ക് വരുന്നത്. 

വല്യച്ഛൻ അമ്മയോടായി പറഞ്ഞു. "അമ്മിണി ഇവനെ അവടെ പഠിപ്പിക്കാം എന്ന് പറയുന്നു". മാസോം മാസോം സഹായിക്കാനൊന്നും ആർക്കും പറ്റില്യാ എന്നറിയാലോ. അപ്പൊ ഇങ്ങനെ ഒരു സഹായം അമ്മിണി പറയുമ്പോ വേണ്ടാന്ന്  പറയരുത്".

കണ്ണുകൾ നിറച്ചു,  മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ സമ്മതിച്ചു കൊണ്ട്  അമ്മ ഉമ്മറത്തു നിന്നും അടുക്കളയിലേക്ക് പിൻവാങ്ങി. അമ്മയെ പിന്തുടർന്ന ഞാൻ ആ തീരുമാനത്തെ എങ്ങിനെ സ്വീകരിക്കണം എന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി. പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ വിഷമിച്ച് നിൽക്കുന്ന  അമ്മക്ക് വീണ്ടും  വിഷമമാകും. വല്യച്ഛനോട് മറുത്തു പറയാൻ അമ്മക്കാവില്ലെന്നറിയാമായിരുന്ന ഞാൻ വിഷമം മനസ്സിലൊതുക്കി,  "സാരല്യ, ഞാൻ തൃപ്രയാറ് നിന്ന് പഠിച്ചോളാം" എന്ന് പറഞ്ഞു അമ്മയെ ആ സങ്കടക്കടലിൽ നിന്നും  തൽക്കാലം രക്ഷപ്പെടുത്തി. 

നാമൊരിക്കലും നിനച്ചിരിക്കാതെയുള്ള സമയത്തായിരിക്കും വിധി നമ്മെ ചില വേറിട്ട  വഴിത്തിരിവുകളിലേക്ക്  നയിക്കുന്നത്. അത്തരമൊരു നിയോഗം ഏറ്റെടുത്തു കൊണ്ട് പെരിന്തൽമണ്ണ സ്‌കൂളിൽ നിന്നും ടി സി വാങ്ങി, കൂട്ടുകാരോടൊന്നും യാത്ര പറയാതെ, ഞാൻ കൃഷ്ണവല്യച്ഛനോടോപ്പം തൃപ്രയാറിലേക്ക് യാത്രയായി..

തുടരും...

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 41 )


പെരിന്തൽമണ്ണ സ്‌കൂളിലേക്കുള്ള അന്നത്തെ യാത്രയും നടന്നായിരുന്നു. രാവിലെ കുന്നപ്പള്ളിയിൽ നിന്നുമുള്ള ചുരുക്കം ബസുകളിൽ കയറിപ്പറ്റി പോവുന്നതിലും നല്ലത് നടന്ന് പോവുകയാണെന്ന് ഞാനും വിജയനും തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെയാവുമ്പോൾ 10 പൈസ ലാഭവുമുണ്ട്. വൈകീട്ട് തിരിച്ചും നടന്നാൽ അത് 20 പൈസയാവും. ഒരാഴ്ച നടന്നു മിച്ചം വെച്ച പൈസ സ്‌കൂളിലെ സഞ്ചയിക അക്കൗണ്ടിൽ ഇട്ട് ബാങ്ക് ബാലൻസ് വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന ശീലം അനുവർത്തിച്ചു വരുന്ന ദിനങ്ങൾ.

ആ ആഴ്ച മിച്ചം വന്ന പൈസ വെള്ളിയാഴ്ച ഉച്ചക്ക് സഞ്ചയികയിൽ നിക്ഷേപിച്ച് വൈകീട്ട് വിജയനുമൊത്ത് ചെറിയ രീതിയിൽ  ധനവാനായതിൽ  ഉല്ലാസഭരിതനായി ഞാനും വിജയനും എന്നത്തേയും പോലെ തിരിച്ചു കുന്നപ്പള്ളിക്ക് നടന്നു. കുംഭ  മാസത്തിലെ ഉച്ചച്ചൂടിൽ വെന്തു  പാകമായിക്കിടന്ന  ടാറിട്ട റോഡിലൂടെ ചെരിപ്പിടാതെ, റോഡിൽ കണ്ട കല്ലിൻ കഷ്ണങ്ങളെ തട്ടിക്കളിച്ചും സ്‌കൂൾ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചും ഞങ്ങൾ നടന്നു കുന്നപ്പളിയിലെത്തി.

കുന്നപ്പള്ളി വായനശാലയിലെ നെല്ലുകുത്ത് മില്ലിനു മുമ്പിൽ നിന്ന വള്ളി ഞങ്ങളെ കണ്ടതും "അച്ഛൻ മരത്തിമ്പിന്ന് വീണതറിഞ്ഞില്ലേ കുട്ടാ'  എന്ന ചോദ്യവുമായി റോട്ടിലേക്കിറങ്ങി വന്നു. ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഞെട്ടൽ മാറുന്നതിനു മുമ്പായി ഞാനോർത്തത് അന്ന് രാവിലെ അച്ഛൻ എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചിരുന്ന ജോലിയാണ്. പെരിന്തൽമണ്ണയിൽ നിന്നും ആടിന് പിണ്ണാക്ക് വാങ്ങിക്കാൻ ഏൽപ്പിച്ചത്. അത് ഞാൻ സാമാന്യം നന്നായി മറന്നു വന്നിരിക്കുന്നു. വള്ളി തുടരുകയാണ്. "അച്ഛനെ കോഴിക്കോട്ട് മെഡിക്കൽ കോളേജിൽക്ക് കൊണ്ടോയിരിക്കുണൂത്രെ".  വള്ളിക്ക് അതിൽ കൂടുതലൊന്നും അറിയില്ല.   രണ്ടു വർഷം മുമ്പ് അച്ഛൻ മരത്തിൽ നിന്നും വീണപ്പോൾ കൊണ്ട് പോയത് മലപ്പുറത്തെ ആശുപത്രിയിലേക്കാണ്, പക്ഷെ ഇതതേ പോലെയല്ല എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി. മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്ക് ഹെഡ് ലൈറ്റ് ഇട്ട കാറുകൾ കത്തിച്ചു പായുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. സീരിയസാവണം. എത്രയും പെട്ടെന്ന് വീട്ടിലേക്കെത്തി വിവരങ്ങൾ  അറിയണം. പെരിന്തൽമണ്ണയിൽ നിന്നും വാങ്ങിവരാൻ മറന്ന കടലപ്പിണ്ണാക്ക് കുന്നപ്പള്ളിയിലെ പലചരക്ക് പീടികയിൽ നിന്നും വാങ്ങി വേഗം വീട്ടിലേക്ക് ഓടി.

വീട്ടിലെത്തിയ എന്നെക്കാത്ത് മുത്തശ്ശിയും ശിന്നക്കുട്ടി അമ്മായിയും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവർക്കും ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയതിനു ശേഷമുള്ള മറ്റു വിവരങ്ങൾ ഒന്നും അറിയില്ല. മുത്തശ്ശിയിൽ നിന്നും അമ്മായിയിൽ നിന്നും അതുവരെയുണ്ടായ സംഭവങ്ങളുടെ വിവരണം  വിവരമറിഞ്ഞെത്തിയവരോട്  പറയുന്നതിലൂടെ  സവിസ്തരം കേട്ടു..

രാവിലെ ഒരു പത്തര ആയപ്പോ ദേവകി ബലവാടീല്ക്ക് പോയി. കൊറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ എന്നോട് വന്ന് കഞ്ഞി വേണം എന്ന് പറഞ്ഞു വാങ്ങിക്കുടിച്ചു ആടിന് എല പൊട്ടിച്ചു കൊണ്ട് വരാം എന്ന് പറഞ്ഞ് പോയതാ.. പിന്നെ കേട്ടത്.. മുത്തശ്ശിക്ക് മുഴുവനാക്കാനായില്ല.


അമ്മായി തുടർന്നു .. അവടെ വന്ന് അമ്മാമനോട് ആടിന് കൊറച്ച് എല പൊട്ടിച്ചോട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചു.. അതിനെന്താ ചോദിക്കാനുള്ള്,  ഗോപാല ഷാരോടി.. എന്ന് അമ്മാമൻ ചോദിക്കേം ചെയ്തു. അങ്ങട്ട് പാടത്തിന്റെ വക്കത്തക്ക് പോണ് കണ്ടു. ഞങ്ങള് വിചാരിച്ചു എല പൊട്ടിച്ചു പോയിട്ടുണ്ടാവും ന്ന്.   പിന്നെ കണ്ടത് ഉച്ചക്ക് കൊറച്ച് പണിക്കാര് ഇട്ത്തും കൊണ്ട്   വരണതാണ്. ബോധം ണ്ടാർന്നില്ല്യ. പിന്നല്ലേ അറിയണത്‌.. താഴെ പാടത്ത് അരൂക്കൂടെ പോണ ചാലില് വീണ്  കെടക്കേരുന്നൂത്രേ..

എങ്ങിനെ വീണുവെന്നും, എന്താണ് കൃത്യമായി സംഭവിച്ചതെന്നതിനും ദൃക് സാക്ഷികളില്ലാതെ തെക്കേ പത്തായപ്പുരയിലെ കിഴക്കേ പാടത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഒരു പനയുടെ താഴെയായി, ഏകദേശം ഒരാൾ താഴ്ചയിൽ പാടത്തിനരുകിലൂടെയുള്ള വെള്ളച്ചാലിൽ അദ്ദേഹം വീണു കിടക്കുകയായിരുന്നു. കുംഭമാസത്തിലെ വെയിലിൽ വറ്റി വരണ്ട് കിടന്ന ചാലിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് വീണത് കാരണം ദൂരെയുള്ള ആൾ നടപ്പുള്ള  വരമ്പിലൂടെ പോവുന്ന   ആരുടെയും കാഴ്ചയിലേക്ക് ആ കിടപ്പ് എത്തിയതുമില്ല.

സൂര്യൻ നട്ടുച്ചയോടടുത്തപ്പോൾ കന്നുകളെ അപ്പുറമുള്ള തോട്ടിൽ കഴുകിക്കൊണ്ട് വരുന്ന വഴി, കൂട്ടം തെറ്റി നീർച്ചാലിനടുത്തുള്ള പുല്ല് തേടി വന്ന കന്നിനെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് തെളിച്ചു കൊണ്ടു വരാൻ പോയ ഒരു കുട്ടിയാണ്,  ചാലിൽ വായിൽ നുരയും പതയുമായൊരാൾ കിടക്കുന്നത് ആദ്യം കണ്ടത്. അവനത് തൊട്ട് മുമ്പിലുള്ള വീട്ടിൽ മതില് പണിഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന പണിക്കാരോട് പറഞ്ഞു. അവർ വന്ന് നോക്കി ആളെ മനസ്സിലാവാതെ പോയി. കള്ളിമുണ്ടുടുത്ത ഏതോ ഒരാൾ എന്നതിനപ്പുറം അവരറിയുന്നവർ ആയിരുന്നില്ല ആ വീണു കിടന്നിരുന്നത്.

സമയം  പിന്നെയും കഴിഞ്ഞാണ് ഒരാൾ അത്  വന്ന് കാണുന്നതും. വെയിലത്ത് വീണു കിടന്നയാളെ തണലത്തേക്ക് എടുത്തു കൊണ്ട് പോയി കിടത്തണം എന്ന് തോന്നിയതും. അങ്ങിനെ തെക്കേ പത്തായപ്പുരയിലേക്കെത്തിച്ച അദ്ദേഹത്തെ ഭരതനുണ്ണി  അമ്മാമൻ തിരിച്ചറിയുകയും ഉടൻ ബലവാടിയിലായിരുന്ന അമ്മയെ ആളെ അയച്ചു വിളിച്ചുവരുത്തുവാൻ ഏർപ്പാടാക്കുകയും ചെയ്തുവത്രേ. 

പിന്നീടുളള വിദഗ്ദ്ധ പരിശോധനയിൽ പാടത്തിനരികിൽ നിന്ന  പനയിൽ പടർന്ന് കയറിയ ഒരു വള്ളിയിലെ ഇലകൾ വെട്ടാൻ കയറിയപ്പോൾ ഉണങ്ങി നിൽക്കുന്ന വള്ളി പൊട്ടി  താഴേക്ക് വീണതാണെന്ന് മനസ്സിലായി. വീഴ്ചയിൽ തലയുടെ പിൻഭാഗം വെള്ളച്ചാലിൻറെ വരമ്പിൽ തട്ടി മുറിഞ്ഞതായും മനസ്സിലായി. ആ വീഴ്ചയുടെ ആഘാതത്തിൽ തന്നെ ബോധം പോയിരിക്കണം.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ നിന്നും എത്തിയ അടുത്ത ബന്ധുക്കളിൽ  നിന്നും  അറിഞ്ഞു, തലച്ചോറിന് കാര്യമായ ക്ഷതമുണ്ട്.  മെഡുല ഒബ്ലാങ്കട്ടക്ക് ആണ്‌ കാര്യമായ പരിക്ക്. കുറച്ചധികം ദിവസം ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കേണ്ടി വരാം. ഇനിയും ബോധം വന്നിട്ടില്ല.

വീട്ടിൽ ആളുകൾ വന്നും പോയുമിരുന്ന, അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾ നിറഞ്ഞ,  ഒരു ശനിയാഴ്ചക്ക് ശേഷം ഞായറാഴ്ച രാവിലെ അമ്മ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ നിന്നും തനിയെ എത്തി. 

“എല്ലാം കഴിഞ്ഞു അമ്മേ” എന്ന് മുത്തശ്ശിയോട് പറഞ്ഞ് വിങ്ങിപ്പൊട്ടിയ അമ്മയോടൊപ്പം എന്തു ചെയ്യണം, പറയണം എന്നറിയാതെ ഞാൻ തരിച്ചിരുന്നു. ഒപ്പം അനുജൻ ശശിയും ആറു വയസ്സുകാരി ശോഭയും എന്തു സംഭവിച്ചുവെന്നറിയാതെ അന്തം വിട്ടിരുന്നു തേങ്ങി. അന്നത്തെ വളരാത്ത മനസ്സിന്‌ കാര്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം അറിയില്ലായിരുന്നു. ചുമതലകളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധമില്ലായ്മ ഭാഗ്യമായി. 

വൈകുന്നേരം വട്ടംകുളം ശ്രീധരേട്ടനും കുഞ്ഞനിയേട്ടനും ചന്ദ്രാലയം ഉണ്ണിയേട്ടനും പിന്നെ പേരറിയാത്ത പലരും ചേർന്ന് കൊണ്ടുവന്ന അച്ഛന്റെ ചേതനയറ്റ ശരീരം കണ്ടപ്പോഴായിരുന്നു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞതും  നഷ്ടബോധം മനസ്സിനെ മഥിച്ചതും.

ആ സായാഹ്നത്തിൽ അച്ഛൻറെ ഭൗതിക ശരീരം ഞങ്ങളെ വിട്ട്  യാത്രയായി. പടിഞ്ഞാറെത്തൊടിയിലെ പേരമരച്ചുവട്ടിൽ അച്ഛന്‌ അന്ത്യവിശ്രമമൊരുക്കി…

തുടരും...

Friday, December 3, 2021

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 40 )


പെരിന്തൽമണ്ണ സ്‌കൂൾ  പഠനത്തിലെ ആദ്യ  അരക്കൊല്ലപ്പരീക്ഷ എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നിർണ്ണായകമായിരുന്നു. പാലക്കീഴ് മാഷുടെ മലയാളത്തിനപ്പുറം(മാഷ് കഴിഞ്ഞയാഴ്‌ച നമ്മെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞുവെന്ന വാർത്ത ദുഃഖത്തോടെ അറിയുകയുണ്ടായി) വാരിയർ മാഷുടെ ഹിന്ദിയും മറ്റു വിഷയങ്ങളോരോന്നും ഞാൻ ശ്രദ്ധയോടെ പഠിച്ചു, നന്നായി പരീക്ഷയെഴുതി. ആ വർഷം എനിക്ക് പോലും വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത  മറ്റൊരത്ഭുതം സംഭവിച്ചു.  അരക്കൊല്ലപ്പരീക്ഷയുടെ മാർക്ക് അടിസ്ഥാനത്തിൽ എട്ടാം തരത്തിൽ  ഞാൻ സ്‌കൂൾ ഫസ്റ്റും, കൂട്ടുകാരൻ സി വി ശശികുമാർ സെക്കൻഡും ആയി എന്ന വാർത്ത ആയിരുന്നു അത്. എട്ടോളം ഡിവിഷനുകളുള്ള ആ മഹാവിദ്യാലയത്തിൽ നിന്നും ഏറ്റവും പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിയെന്ന ഖ്യാതി എന്നെത്തേടി വരുമെന്ന് സ്വപ്നേപി കരുതിയിരുന്നില്ല. ഈ രണ്ടു നേട്ടങ്ങളും പാലക്കീഴ് മാഷുടെ 8-D ക്ക്  നേടിക്കൊടുത്തതിൽ അദ്ദേഹത്തിനു ഞങ്ങളോടുള്ള  പ്രത്യേക വാത്സല്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നീടുള്ള  പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. 

ആ വർഷം ഫെബ്രുവരി മാസാന്ത്യത്തിലെ  ശനിയാഴ്ച നടന്ന പി ടി എ മീറ്റിംഗിൽ വെച്ചാണ് സമ്മാനദാനം ഉണ്ടായത്. ഒന്നാം സമ്മാനക്കാരനായ എനിക്ക്   എ. ശ്രീധരമേനോൻ രചിച്ച കേരള ചരിത്രമെന്ന  തടിച്ച പുസ്തകവും, സി വി ശശിക്ക് ലോകചരിത്രമെന്ന കാഴ്ചയിൽ ചെറിയൊരു പുസ്തകവും ആണ് സമ്മാനമായി കിട്ടിയത്. പഠന മികവിന് ലഭിച്ച രണ്ടാമത്തെയും(ആദ്യ സമ്മാനം മൂന്നാം തരത്തിൽ വെച്ച്)  ഒടുവിലത്തേയും സമ്മാനമായിരുന്നു അത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അതിനെ അമൂല്യമായി ഇന്നും ഞാൻ കരുതുന്നു.

അച്ഛന് കേരള സർക്കാർ ജോലിയുണ്ടെന്നതിന്റെ കൂടെ തുച്ഛമായ മിലിറ്ററി പെൻഷൻ കൂടി ലഭിച്ചിരുന്നു. അന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അത് ലഭിച്ചിരുന്നത് തൃശൂരിൽ നിന്നുമായിരുന്നു. ഒന്നോ രണ്ടോ മാസം കൂടുമ്പോൾ ഒരിക്കൽ കോളേജിൽ നിന്നും ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തെ ലീവെടുത്തു പാലക്കാട്ട് നിന്നും തൃശൂരിൽ പോയി പെൻഷൻ വാങ്ങി വരികയാണ് പതിവ്. 

അങ്ങിനെ 1976ലെ മാർച്ച് മാസത്തിലെ  ആദ്യ വാരത്തിൽ, നാലാം തിയതി വ്യാഴാഴ്ച്ച  അദ്ദേഹം പാലക്കാട്ട് നിന്നും തൃശൂരിലെത്തി പെൻഷൻ വാങ്ങി സന്ധ്യയോടെ കണ്ണനിവാസിലെത്തി. ഒന്നാം സമ്മാനമായിക്കിട്ടിയ കേരളചരിത്രം അച്ഛനെ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. പുസ്തകം മറിച്ചു നോക്കി, പ്രത്യേകിച്ച് അഭിനന്ദന വാക്കുകളൊന്നും  പറഞ്ഞില്ല. അതൊന്നും അന്നത്തെ രീതിയല്ല. കെട്ടിലും മട്ടിലും മികച്ച ആ തടിച്ച പുസ്തകം അച്ഛന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നും ഊഹിച്ചെടുത്തു. മടിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറിയ അഞ്ചു വയസ്സുള്ള ഇളയമകളെ മടിയിൽ കിടത്തി അദ്ദേഹം ചാരുകസേലയിൽ പൂമുഖത്തു ഇരുന്നു അമ്മയോടായി പറഞ്ഞു. “എന്താണെന്നറിയില്ല, ഈയിടെയായി ഉറക്കം മതിയാവുന്നില്ല”. അതിന് അമ്മയെന്ത് ഉത്തരം പറഞ്ഞുവെന്ന് ഓർമ്മയില്ല. അന്ന് അച്ഛനും ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം നേരത്തെ കിടന്നു.

അടുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ എന്നത്തേയും പോലെ 8 മണിയോടെ  സ്‌കൂളിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു പടിക്കലെത്തിയ എന്നെ അച്ഛൻ എന്തോ ആവശ്യത്തിനായി  തിരിച്ചു വിളിച്ചു.  ആടിനുള്ള കടലപ്പിണ്ണാക്ക് വാങ്ങുവാനുള്ള സഞ്ചിയും പൈസയും തന്ന് അദ്ദേഹം എന്നെ യാത്രയാക്കി. 

അത് ജീവിതത്തിലെ  അച്ഛനുമായുള്ള അവസാന കൂടിക്കാഴ്ചയാവുമെന്നോ ചുമതലകളുടെ ഭാരമുള്ള വലിയൊരു സഞ്ചിയാണ്‌ അന്ന് അച്ഛൻ എന്നെ ഏല്പ്പിച്ചതെന്നോ അറിയാതെ   ഇടവഴികൾ താണ്ടി റോഡിനെയും നാലു മയിലപ്പുറമുള്ള സ്‌കൂളിനെയും ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാൻ യാത്രയായി...

തുടരും....