Sunday, July 25, 2021

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 23)

 


വർഷം പിന്നിടുന്തോറും സ്‌കൂൾ യാത്രയിലെ സംഘാംഗങ്ങൾ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉമ്മർ കോയയും പാലേങ്കിലെ സുരേന്ദ്രനും ഒക്കെ ഒപ്പമായി യാത്ര. പക്ഷെ വർഷാന്ത്യപരീക്ഷകൾക്കായുള്ള യാത്ര അക്കാലങ്ങളിൽ എനിക്കൊരു പേടി സ്വപ്നമായിരുന്നു.

മിക്കവാറും ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാർക്ക് പരീക്ഷകൾ പല സമയങ്ങളിലാവും.  മാർച്ച് മാസത്തിലെ കടുത്ത വേനലിൽ കൊയ്തൊഴിഞ്ഞ പാടങ്ങളിൽ  നട്ടുച്ച സമയത്ത് വെയില് തിളച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. ഉച്ചക്ക് 2 മണിക്ക് പരീക്ഷയെഴുതാൻ ചിലപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും ഞാൻ മാത്രമാവും സ്‌കൂളിലേക്ക്. ആളൊഴിഞ്ഞ പാടത്ത് കൂടി നട്ടുച്ചക്ക് ഉഷ്ണക്കാറ്റ് വീശിയടിക്കും. ആ കാറ്റ്  പാടവക്കിലുള്ള മുളങ്കൂട്ടങ്ങളിൽ നിന്നും   ഉതിർന്നു കണ്ടങ്ങളിലേക്ക്  വീണ കരിയിലകളെ വാരിയെടുത്ത് ചുഴലികൾ തീർക്കും. അവ സീൽക്കാരത്തോടെ കണ്ടങ്ങളിൽ നിന്നും കണ്ടങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങി ഞാൻ സ്ഥിരം  നടക്കുന്ന പാടവരമ്പിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി പ്രയാണമാരംഭിക്കും. അപ്പോൾ മനസ്സിൽ, ചുഴലികളിൽ പെട്ട് മേലോട്ട് പൊങ്ങിക്കറങ്ങി ഉടുപുടയില്ലാതെ   താഴേക്കു വീണു ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച ഉമ്മമാരുടെ കഥകൾ  ഇരമ്പൽ കൂട്ടും. പെട്ടെന്ന് ആ  ചിന്തകളിൽ നിന്നും മുക്തിനേടി നേരെ വരുന്ന ചുഴലിയിൽ നിന്നും രക്ഷ നേടാനായി എതിർ ദിശയിലേക്ക്  മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു കുതിക്കും. വീണ്ടു കീറിയ കണ്ടങ്ങളിൽ നിന്നും കണ്ടങ്ങളിലേക്ക് കൊയ്ത് ബാക്കി വെച്ച കൂർത്ത നെൽച്ചെടികളെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു കൊണ്ട് പ്രാണഭയത്തോടെ ഓടിയകലും…

കുറ്റിപ്പുളി എത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അല്പം സമാധാനമുണ്ട്. അണക്കെട്ട് പരിസരങ്ങളിൽ പൊതുവെ ഇത്തരം ചുഴലികൾ രൂപപ്പെടാറില്ല. എന്ന് മാത്രമല്ല, ആൾപ്പെരുമാറ്റമുള്ള സ്ഥലവുമാണത്.  

വീണ്ടും എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സ്‌കൂൾ മാറ്റം എന്ന ആഗ്രഹം ശക്തമായി ഇടം പിടിക്കും.

എല്ലാ വർഷവും കൊല്ലപ്പരീക്ഷക്ക് ശേഷം പരക്കാട്ട് യാത്ര നിർബന്ധമാണ്. മാർച്ച് മാസം മുതൽ അങ്ങോട്ടുള്ള യാത്രക്കുള്ള ദിനങ്ങൾ എണ്ണിത്തുടങ്ങും. പക്ഷെ ഇക്കുറി  യാത്ര ചെയ്യാൻ നിവൃത്തിയില്ലാതെ അച്ഛൻ വിശ്രമത്തിലാണ്. അങ്ങിനെ ഞങ്ങൾ, ഞാനും ശശിയും ചേർന്ന് ഞങ്ങളൊറ്റക്ക്  പോവാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇവിടെ നിന്നും രാവിലത്തെ ജനതയിൽ കയറി തൃശൂർ ശക്തൻ സ്റ്റാൻഡിൽ ഇറങ്ങി, കാഞ്ഞാണി ഭാഗത്തേക്ക് പോവുന്ന ബസ് കയറുകയേ വേണ്ടു. ഇത്രയും നാളത്തെ യാത്രകളിൽ അത് പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്.   അങ്ങിനെ ആദ്യമായി ഞങ്ങൾ അച്ഛന്റെയോ അമ്മയുടെയോ പിൻബലമില്ലാതെ പരക്കാട്ടെക്ക് യാത്രയായി.

കുന്നപ്പള്ളി വായനശാലയിൽ നിന്നും ജനതയിൽ കയറി. കയറിയ ഉടനെ, ഞങ്ങളുടെ പ്രായം പരിഗണിച്ചാവണം, പുറകിലത്തെ നീളൻ സീറ്റിൽ ഒരാൾ ഒരു അഡ്ജസ്റ്മെന്റ്  ഇരിപ്പിടം ശരിയാക്കി തന്നു.  അവിടെ ഞാനും ശശിയും ഇരിക്കാതെ ഇരുന്നു. 

കണ്ടക്ടർ അടുത്തു വന്നപ്പോൾ രണ്ട് അര ടിക്കറ്റ് തൃശൂർക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞതും അയാളൊന്നു തറപ്പിച്ചു നോക്കി.  രണ്ട് അര ടിക്കറ്റ് എഴുതാൻ വകുപ്പില്ല, ഒരു ഫുള്ളും ഒരു അരയും എടുക്കണമെന്ന്  അയാൾ. തർക്കിക്കാൻ അറിയാത്ത ഞാൻ ഒരു വിഫലശ്രമം നടത്തി. ഞങ്ങൾക്ക് സീറ്റ് തന്നയാൾ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഒന്ന് വാദിച്ചു നോക്കി. പക്ഷെ, കണ്ടക്ടർ അയയുന്നില്ല. ഒടുവിൽ അയാൾ പറഞ്ഞ പ്രകാരം ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് യാത്ര ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. അത് വരെ ജനതയെ പൊക്കിക്കൊണ്ട് നടന്നതിന് ഇതാണോ പ്രതിഫലം എന്ന് തോന്നിയ നിമിഷം.

വീണ്ടും കശുമാങ്ങകളും അമ്പലക്കഴകവുമായി ഒരു വെക്കേഷൻ കൂടി കടന്നു പോയി.

കുന്നത്തങ്ങാടി മരിയ ടാക്കീസ് വീണ്ടുമൊരു  സിനിമാക്കാലത്തിന് നിറമേകി.  രാഘവന്റെ ചെമ്പരത്തി, സംഭവാമി യുഗേ യുഗേ എന്നീ ചിത്രങ്ങൾ അന്ന് കണ്ടവയാണ് എന്നാണ് ഓർമ്മ.


 തുടരും....

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 22 )



 തിരുവനന്തപുരത്ത് ജോലിയിൽ കയറിയ അച്ഛൻ കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മലപ്പുറത്തേക്ക് മാറ്റം കിട്ടി വന്നു. മലപ്പുറം ഗവ. കോളേജിൽ അറ്റൻഡർ ആയിട്ടാണ് പോസ്റ്റിംഗ് കിട്ടിയത്. ദിവസേന പോയി വരാവുന്ന ദൂരമുള്ള ആ പോസ്റ്റിംഗ്  അമ്മക്കും ഞങ്ങൾക്കും  ഒരു പോലെ ആശ്വാസമായി.  

ഫെബ്രുവരി-മാർച്ച് മാസം. മാവുകൾ പൂത്ത്, കണ്ണിമാങ്ങകൾ പിടിക്കുന്ന കാലം. അങ്ങിനെയുള്ള മാവുകൾ കണ്ടാൽ പിന്നെ അച്ഛനിലെ ബാല്യം ഉണരുകയായി. ഒരു ദിവസം വൈകീട്ട് സ്‌കൂൾ വിട്ട് എത്തിയപ്പോൾ അറിയുന്നത് അച്ഛൻ അങ്ങിനെ ഒരു മാവിൻ മുകളിൽ കയറിയെന്നും അവിടെ നിന്നും വീണ് പുറം വേദനയുമായി ഇരിക്കുന്നതാണ്. നാട്ടുവൈദ്യത്തിന്റെ ചില പ്രയോഗങ്ങൾക്കപ്പുറവും ആ വേദന കുറവില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ പിറ്റേ ദിവസം ഞങ്ങൾ അച്ഛനെയും കൊണ്ട് മലപ്പുറം എം എസ് പി ക്യാമ്പിലുള്ള ഗവ. ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് അച്ഛന്റെ  തന്നെ നിർബന്ധത്തിന്‌ വഴങ്ങി കൊണ്ട് പോയി.

സൂക്ഷ്‌മ പരിശോധനയിൽ കാര്യമായ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും പറ്റിയിട്ടില്ലെന്നും കുറച്ചു ദിവസത്തെ വിശ്രമവും മരുന്നും കൊണ്ട് മാറാവുന്നതേ ഉള്ളൂ എന്നും മനസ്സിലായി.

അക്കാലത്ത് അയൽപക്കങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ദിവസേനയെന്നോണമുള്ള പോക്കുവരവുകൾക്കപ്പുറം പാടത്തിനക്കരെയുള്ള ബന്ധുഗൃഹമായ ചന്ദ്രാലയത്തിലും രണ്ടോ മൂന്നോ മാസം കൂടുമ്പോൾ    സൗഹൃദ സന്ദർശനങ്ങൾ പതിവായിരുന്നു. കുറെ ദിവസമായി ജാനകിയമ്മായിയെ കണ്ടിട്ട് എന്ന് തെക്കേ പത്തായപ്പുരയിലെയും കിഴക്കേ പത്തായപ്പുരയിലെയും അമ്മായിമാർ ആവലാതി പറയുമ്പോൾ, ഞാനും വരാം എന്ന് മുത്തശ്ശി പറയും. അങ്ങിനെ വൈകീട്ട് കാപ്പി കുടി കഴിഞ്ഞ് ഒരു പട ഇക്കരെ നിന്നും അക്കരേക്ക് പാടവരമ്പുകളിലൂടെ യാത്രയാകും.

ചന്ദ്രാലയം തെക്കേ പത്തായപ്പുരയിൽ നിന്നും  കിഴക്കേ പത്തായപ്പുരയിൽ നിന്നും നോക്കിയാൽ പാടത്തിനക്കരെ  കാണുന്ന ദൂരത്തിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. തോട് മുറിച്ചു കടന്ന്, ഒന്ന് രണ്ടു ചെറുവരമ്പുകളും കഴായകളും   ചാടിക്കടന്ന് വേണം ചന്ദ്രാലയത്തിന് മുമ്പിലെ തോട്ടു വരമ്പത്തെത്താൻ.  ചെറിയ തോട് മുറിച്ച് കടക്കാനായി തെങ്ങോ കവുങ്ങോ കൊണ്ടുള്ള മരപ്പാലം ഉണ്ട്. മരപ്പാലം കടന്ന് വളപ്പിന്റെ   ഒരു അരികുവരമ്പിലൂടെ നടന്നു ചെന്ന് കയറുന്നത് "ചന്ദ്രാലയം" എന്നെഴുതിയ   പടിപ്പുരയിലേക്കാണ്.

ചന്ദ്രാലയം കിഴക്കേ പത്തായപ്പുരയിലെ നാരായണനുണ്ണി അമ്മാവന്റെ ജേഷ്ഠനായിരുന്ന ശേഖരനുണ്ണി അമ്മാവന്റെ വീടാണ്. ചെറിയൊരു കുന്നിൻ ചെരുവിലായി വലിയൊരു തൊടിയും വീടും, കുളവും ചേർന്നതാണ് ചന്ദ്രാലയം.

അന്നത്തെ ചന്ദ്രാലയത്തിലേക്ക് പോവാൻ ഞങ്ങൾക്കേറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവിടെ  ഞങ്ങളുടെ വീടുകളിലില്ലാത്ത ഭംഗിയേറിയ ഒരു പൂന്തോട്ടമുണ്ട്.  വിവിധ തരം റോസുകളും സീനിയപ്പൂക്കളും ജമന്തിയും നാലുമണിപ്പൂക്കളും കാശിത്തുമ്പയും ഒക്കെ ഭംഗിയോടെ വെച്ചു പിടിപ്പിച്ച മുറ്റം. ഉണ്ണിയേട്ടനാണ് പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ ശില്പി. സഹായിയായി ശ്രീകുമാരി ഓപ്പോളുമുണ്ട്. അവിടെ നിന്നും കൊണ്ട് വന്ന് സീനിയയും മറ്റും ഞങ്ങളും മുറ്റത്ത് വെച്ച് പിടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമെന്നാലും ചന്ദ്രാലയത്തെ മറികടക്കാൻ അവക്കൊന്നും ആവാറില്ല.

ചന്ദ്രാലയത്തിൽ സ്ഥിരമായി അന്നുണ്ടായിരുന്നത്  ശേഖരനുണ്ണിമ്മാവന്റെ മക്കളായ,  കൃഷിയും ഒക്കെ നോക്കി നടത്തിയിരുന്ന അപ്പുകുട്ടേട്ടനും, മാലിനി ഓപ്പോളും ബേബി ഓപ്പോളും  വിദ്യാർത്ഥികളായിരുന്ന കൃഷ്ണനുണ്ണിയേട്ടനും ശ്രീഓപ്പോളും പിന്നെ  ജാനകി  അമ്മായിയുമാണ്. മൂത്ത മകൻ പ്രഭാകരേട്ടൻ വട്ടേനാട്ടാണ് താമസം. രണ്ടാമത്തെ മകൻ സുകുമാരേട്ടൻ ഇരിങ്ങാട്ടിരിയിലും, നാരായണേട്ടൻ ജോലിയായി കേരളത്തിന് പുറത്തും, ചന്ദ്രേട്ടൻ പട്ടാളത്തിലുമായിരുന്നു.

അമ്മായിമാരും മുത്തശ്ശിമാരും കാൽനീട്ടിയിരുന്ന് മുട്ട് തടവിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജാനകി അമ്മായിയുമായി കുടുംബ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കു വെക്കുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ വീടിനു പുറത്തുള്ള അത്ഭുതക്കാഴ്ചകളിലേക്ക് നടന്നിറങ്ങും.   ചന്ദ്രാലയത്തിൽ പിന്നാമ്പുറത്തായി വേനലുകളിൽ നിറയെ ഗോമാങ്ങകൾ തരുന്ന വലിയൊരു ഗോമാവുണ്ട്, ഞങ്ങളുടെ വീടുകളിലൊന്നുമില്ലാത്ത കോഴിക്കൂടുണ്ട്, അവിടെ തലയെടുപ്പുള്ള പൂവനുണ്ട്, പിടയുണ്ട്, പിടക്ക് പിന്നാലെ ഉരുണ്ടുരുണ്ടു നടക്കുന്ന മുട്ടയുടെ വലിപ്പത്തിലുള്ള ഭംഗിയുള്ള കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ട്. അതിലെല്ലാമുപരിയായി പൂന്തോട്ടമുണ്ട്. 

തിരിച്ചുപോവാൻ മുത്തശ്ശിമാർ വിളിക്കുമ്പോൾ  അതെല്ലാമനുഭവിച്ച് കൊതി തീരാതെ, മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ഉണ്ണിയേട്ടൻ പറിച്ചു തന്ന കുറച്ചു പൂക്കളുമായി ഞങ്ങൾ തിരികെ പോരും..

തുടരും.... 

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 21 )



അക്കാലത്ത് മുത്തശ്ശിക്ക് ഗുരുവായൂരിൽ മാസത്തൊഴലുണ്ട്. രണ്ടു മാസത്തിലൊരിക്കൽ സംക്രമ ദിവസം പോയി തലേന്നും പിറ്റേന്നുമായി തൊഴുത് പോരും. ആ പോക്കിൽ  പലപ്പോഴും നാലും അഞ്ചും ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷമായിരിക്കും  തിരിച്ചെത്തുക. വട്ടേനാട്, പുതുക്കുളങ്ങര, ഞാങ്ങാട്ടിരി തുടങ്ങി ബന്ധുഗൃഹങ്ങളിലെല്ലാം സന്ദർശനവും കഴിഞ്ഞാവും വരവ്. അച്ഛൻ തിരുവനന്തപുരത്തായതിനാൽ  തന്നെ രാത്രി അമ്മയും ഞങ്ങൾ മക്കളും ഒറ്റക്കാവും കണ്ണനിവാസിൽ. ഇത്തരം അവസരങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾക്ക് കൂട്ടായി തെക്കേ പത്തായപ്പുരയിലെ വത്സലോപ്പോൾ എത്തും രാത്രി. അത് കൊണ്ട് തന്നെ മുത്തശ്ശിയുടെ ഈ യാത്രകൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമാണ്.

വത്സലോപ്പോൾ അന്ന് പെരിന്തൽമണ്ണ ഹൈസ്‌കൂളിൽ പഠിക്കുകയാണ്.   വത്സലോപ്പോൾക്ക് ചലച്ചിത്ര ഗാനങ്ങൾ  വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. ആദ്യ കാലങ്ങളിൽ ഞങ്ങളുടെ മർഫി റേഡിയോവിൽ നിന്നും പാട്ടുകൾ കേട്ട് അവ ഒരു നോട്ടു പുസ്തകത്തിൽ എഴുതി വെച്ച് പാടുമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ വരുന്ന ദിവസങ്ങിൽ ആ നോട്ടു പുസ്തകവും കയ്യിലുണ്ടാവും, പാട്ടെഴുതാൻ. പിന്നീട് പത്തായപ്പുരയിലും റേഡിയോ എത്തിയപ്പോൾ ആ പുസ്തകത്താളുകളിൽ പാട്ടുകളുടെ എണ്ണവും കൂടി വന്നു. 

അങ്ങിനെയുള്ള മുത്തശ്ശിയുടെ യാത്രകളിൽ ഇടക്കെങ്കിലും ഞാനും ശശിയും കൂടെക്കൂടും. ഒരിക്കൽ ഒരു ഓണക്കാലത്താണെന്നാണ് ഓർമ്മ, ഞങ്ങളെയും മുത്തശ്ശി ഒപ്പം കൂട്ടി.

ഗുരുവായൂർ സന്ദർശനം എന്നത് അക്കാലത്ത് അവിടെ നിന്നും തരാവുന്ന മസാല ദോശയുടെ സ്വാദായാണ് ഓർമ്മയിൽ തങ്ങുന്നത്. വട്ടേനാട്ടും, മഠത്തിലും, പുതുക്കുളങ്ങരയിലും  ഒക്കെ കണ്ണനിവാസിനെ അപേക്ഷിച്ച് ഓണത്തിന് പൊലിമ കൂടും. മുറ്റത്ത് നിറയെ തുമ്പപ്പൂവിട്ട തൃക്കാക്കരപ്പന്മാർ വാഴും. കലവറകളിൽ നിന്നും  നേന്ത്രക്കുലകൾ  പഴുത്തതിന്റെ മണമൊഴുകും.  അടുത്തുള്ള മനകളിൽ ഉച്ചയ്ക്ക് പാട്ടുപാടിക്കളി സംഘങ്ങൾ നിറയും. മുത്തശ്ശിയോടൊപ്പം ഓരോ ബന്ധുഗൃഹങ്ങളിലും  പോയി അവരുടെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ആഥിത്യത്തിന്റെ മധുരം നുകരും.  

ആ വർഷമാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി ഒരു നാടകത്തിൽ അഭിനയിക്കുന്നത്. വായനശാലാ വാർഷികമോ മറ്റോ ആണ് വേദി. നാടകം അരങ്ങേറിയത് എരവിമംഗലം യു പി സ്‌കൂളിലായിരുന്നു. ഏകദേശം 3 മണിക്കൂർ ദൈർഘ്യമുള്ള ഒരു നാടകം.   പേരൊന്നും ഓർമ്മയില്ല. നാട്ടിലെ സ്ഥിരം അഭിനേതാക്കളായ പാലോളി ചെറിയ നമ്പൂതിരി. സുഭദ്ര വാരസ്യാർ എന്നിവരെ കൂടാതെ നാലുകെട്ടിലെ ഭരതനുണ്ണിയേട്ടൻ, അനിയേട്ടൻ, തുടങ്ങി ഒരു നിര തന്നെയുണ്ട്.  അതിലേക്ക് ഒരു പത്തു വയസ്സുകാരനെ വേണം. അനിയേട്ടനാണെന്ന് തോന്നുന്നു എന്നെ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചത്.   എനിക്ക് രണ്ടോ മൂന്നോ രംഗങ്ങളിൽ മാത്രം അഭിനയിക്കേണ്ട ഒരു ചെറിയ റോൾ ആണ്. അതിൽ തന്നെ സംഭാഷണങ്ങളും കുറവ്. മിക്കവാറും രാത്രി വളരെ വൈകിയാവും റിഹേഴ്‌സൽ. അതിനൊക്കെ അനിയേട്ടൻ എന്നെ കൊണ്ട് പോയി തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നാക്കി. ഒടുവിൽ ആ ദിനം എത്തി.  

അന്നത്തെ ഇത്തരം കലാപരിപാടികളിലെ സ്ഥിരം ഏർപ്പാടുകളായ നൃത്തനൃത്യങ്ങൾ, പാട്ടുകൾ എന്നിവയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് നാടകം തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ഏകദേശം 11 മണിയായി. എന്റെ കൺപോളകൾക്ക് കനം വെച്ച് തുടങ്ങി. നാടകം തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉറക്കമെല്ലാം പോയിയൊളിച്ചു. ആദ്യ രംഗങ്ങളിലെ എന്റെ ഭാഗം വലിയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാതെ നന്നായി കഴിഞ്ഞു. തമാശ രംഗങ്ങൾ ഞാൻ സൈഡിൽ നിന്ന് കണ്ട് അറിഞ്ഞാസ്വദിച്ചു.  ഒടുവിൽ അവസാന രംഗമെത്തി.

ജയദേവ കവിയുടെ ഗീതികൾ കേട്ടെന്റെ രാധേ ഉറക്കമായോ, രാജീവ നയനന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടെന്റെ... എന്ന് തുടങ്ങുന്ന മനോഹര ഗാനം ഭരതനുണ്ണിയേട്ടൻ അഭിനയിക്കുകയാണ്. കൂടെ നായികാ കഥാപാത്രവും.

മേൽപ്പറഞ്ഞ രംഗത്ത് കുറെയേറെ നേരം പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ രംഗത്തിരിക്കേണ്ട ഞാൻ ഇവരുടെ പാട്ടു കഴിഞ്ഞാൽ എന്തോ ഡയലോഗ് പറയേണ്ടതുണ്ട്. പക്ഷെ, ജയദേവ കവിതയുടെ ഗീതികൾ കേട്ടില്ലെങ്കിൽ പോലും ഉറങ്ങിപ്പോവുന്ന പുലർച്ചെ  രണ്ടു മണിക്ക് ഈയുള്ളവൻ നിദ്രാദേവിയെ പുൽകി, ഡയലോഗ് പറയാൻ നേരം ഉണർന്നില്ല. നായികാ കഥാപാത്രം എന്തു ചെയ്യേണ്ടു എന്നറിയാതെ കുറച്ചു നേരം വിഷണ്ണയായി.. അവരൊരു തഴക്കമുള്ള നടിയായതിനാൽ തന്നെ സമചിത്തത കൈവിടാതെ  പിന്നെ  എനിക്കൊരു നുള്ളു തന്നു. ഉടൻ ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്ന് എന്റെ സംഭാഷണം പറയുകയും ചെയ്തു. കാണികളിൽ ചിലർക്കെങ്കിലും ഇത് മനസ്സിലായതിനാലാവണം, ചെറിയൊരു ചിരി സദസ്സിൽ പടർന്നുവെങ്കിലും വലിയ പരിക്കില്ലാതെ എന്റെ നാടകക്കളരിയിലെ മാമോദീസ അങ്ങിനെ നടന്നു.     

ഇത്തരം പൊതുവേദികളിലെ നാടകങ്ങളിൽ നിന്നും പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട്  അയൽക്കൂട്ടങ്ങളിലെ കുട്ടികൾ കൂടി ശനി, ഞായർ ദിവസങ്ങളിൽ ചില പുരാണ കഥാ സന്ദർഭങ്ങൾക്ക്   രംഗഭാഷ്യങ്ങൾ ചമക്കും. ഞങ്ങൾ ചെറിയവർക്ക് ഇതിൽ വെറും കാഴ്ചക്കാരുടെ റോളെ ഉള്ളു. നടീ നടന്മാർ വലിയ ഏട്ടന്മാരാവും. അനിയേട്ടൻ, കുഞ്ഞനിയേട്ടൻ, ചന്ദ്രാലയം ഉണ്ണിയേട്ടൻ, അപ്പുണ്ണിയേട്ടൻ എന്നിവരൊക്കെ  കൂടി നാലുകെട്ടിന്റെ തെക്കിണിയുടെ മുകളിൽ ഒരു അറയിൽ മുണ്ട് കൊണ്ട് തിരശ്ശീല തീർത്ത് മഹാഭാരതത്തിലെ ചില മുഹൂർത്തങ്ങളുടെ രംഗാവിഷ്കാരം നിർവ്വഹിക്കും. ദേഹം നിറയെ കരി പുരട്ടിയുള്ള കാട്ടാളനായി കുഞ്ഞനിയേട്ടനും, തലയിൽ കൃഷ്ണ കിരീടം ചൂടിയ അപ്പുണ്ണിയേട്ടനും കഥാപാത്രങ്ങളായി അരങ്ങു തകർക്കുന്നത് ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ കൗതുകത്തോടെ കണ്ടിരിക്കും.  പിന്നീട് അവയുടെ ചില ചെറു പതിപ്പുകൾ ഞങ്ങൾ കുട്ടിപ്പട ഏറ്റെടുത്ത് ഞങ്ങളുടേതായ കളികളിൽ സന്നിവേശിപ്പിക്കും.


 തുടരും....

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 20 )

 


ആയിടക്കാണ് അച്ഛന് കുറേയേറെക്കാലത്തെ ശ്രമഫലമായി എക്സ് സർവീസ്‌മാൻ പരിഗണനയിൽ, കേരളസർക്കാരിൽ ഒരു ജോലി ശരിയാവുന്നത്. തിരുവനന്തപുരത്ത് വാട്ടർ അതോറിറ്റിയിലോ മറ്റോ ആയിരുന്നുവെന്നാണ് ഓർമ്മ. ഒരു വൈകുന്നേരം പെട്ടിയും കിടക്കയുമായി തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് അച്ഛൻ യാത്രയാവുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ സന്തോഷത്തോടെ യാത്രയാക്കിയപ്പോൾ,  മറ്റൊരു പട്ടാളജോലിയിലേക്ക് പോവുന്ന രംഗത്തിലെന്ന പോലെ     അമ്മ കലങ്ങിയ മിഴികളോടെയും  മുണ്ടിന്റെ കോന്തലയാൽ നാസിക തുടച്ചും നിന്നു. അച്ഛന് ജോലിയായി വേറൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് പോയാൽ പതുക്കെ എനിക്കും അവിടെയൊരു സ്‌കൂളിലേക്ക് സ്ഥലം മാറിപ്പോയി ചെറുകര  സ്‌കൂളിൽ നിന്നുമുള്ള  കളിയാക്കലുകളിൽ നിന്നും രക്ഷ നേടാമെന്നും മറ്റും സ്വപ്നം കണ്ടു.

അച്ഛൻ ജോലിയായി പോയതോടെ ആഴ്ച തോറുമുള്ള  റേഷൻ കട യാത്രയും, അത്യാവശ്യമുള്ള പീടികയിൽ പോക്കും എന്റെയും ശശിയുടെയും ജോലിയായി. കുന്നപ്പള്ളിക്കും വളയൻമൂച്ചിക്കും ഇടയിലായുള്ള ഒരു കെട്ടിടത്തിലാണ് റേഷൻ ഷോപ്പ്. ആഴ്ച തോറുമുള്ള അരിയും ഗോതമ്പും കൂടാതെ മാസം തോറുമുള്ള  മണ്ണെണ്ണ,   പഞ്ചസാര എന്നിവയും വാങ്ങേണ്ടതുണ്ട്. സ്‌കൂളിൽ നിന്നുമുള്ള ഒരു മണിക്കൂർ നടത്തത്തിനു ശേഷം വീണ്ടുമുള്ള ഈ യാത്രക്കായി പലപ്പോഴും അമ്മക്ക് ഞങ്ങളോട് കെഞ്ചേണ്ടി വന്നു. വയ്യെന്ന് പറഞ്ഞു ഒഴിയുമ്പോൾ അമ്മ ചില പ്രലോഭനങ്ങൾ തരും.   ഒടുവിൽ അവക്കടിമപ്പെട്ട് ഞങ്ങൾ  സഞ്ചിയും മണ്ണെണ്ണപ്പാട്ടയുമായി മൊട്ടക്കുന്നിൻറെ ഓരം പറ്റിയുള്ള കുണ്ടനിടവഴി താണ്ടി   വളയംമൂച്ചിക്കുള്ള പഞ്ചായത്ത് റോഡിലൂടെ   യാത്രയാകും. ഓരോ കടല മിഠായി തിന്നാനുള്ള ആഗ്രഹവും പേറി ഞങ്ങൾ റേഷൻ കടയിലേക്ക് വെച്ച് പിടിക്കും.

അവിടെയെത്തിയാൽ അട്ടിയിട്ടു വെച്ച റേഷൻ കാർഡുകളിൽ നമ്മുടെ ഊഴമെത്താൻ  അര മണിക്കൂറും ഒരു മണിക്കൂറും നീണ്ട കാത്തിരുപ്പുകൾ. റോഡിലൂടെ പോവുന്ന ബസിന്റെയും പാണ്ടി ലോറികളുടെയും കണക്കെടുത്ത് സമയം തീർക്കും. അതിനിടക്ക് വല്ലപ്പോഴും പോവുന്ന ആനവണ്ടിയെന്ന് തൃശൂർക്കാർ വിളിക്കുന്ന ട്രാൻസ്‌പോർട്ട് ബസിനെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കും. ടാറ്റയാണോ, ലെയ്‌ലാൻഡ് ആണോ എന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്തും. എന്നെങ്കിലും ഇതിലൊരു യാത്ര തരാവണെ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കും. എനിക്ക് അന്നിഷ്ടം  ലെയ്‌ലാൻഡ് ആണ്. കാഴ്ച്ചയിൽ ഗമ അവനാണ്. പീടികളിലെക്കുള്ള ഓട്ടത്തിലും, വീടിന്റെ പടിമേലും മറ്റും    ബസ് ഓടിച്ച് കളിക്കുമ്പോളും  ലെയ്‌ലാൻഡിന്റെ ശബ്ദാനുകരണങ്ങളാണ് അന്ന് പഥ്യം. 

ഒടുവിൽ മീമ്പിടി..., ചോലക്കൽ,   മണ്ണേങ്ങല്‍, കല്ലിപറമ്പില്‍, ചെറുകര പടിക്കൽ.. എന്നിങ്ങനെയുള്ള കുറെയേറെ പേരുകൾക്ക് ശേഷം ഞങ്ങളുടെ ഊഴമെത്തി  അരിയും ഗോതമ്പും മറ്റും വാങ്ങി,  അവയോരോന്നും സഞ്ചികളിലാക്കിക്കെട്ടി തലയിൽ വെച്ച് കുന്നപ്പള്ളി വഴി തിരിച്ചുള്ള യാത്രയാരംഭിക്കും. കുന്നപ്പള്ളി അബ്ബാസിന്റെ  പീടികയിൽ നിന്നും വാങ്ങിക്കഴിക്കാവുന്ന കടല മുട്ടായിയുടെ മധുരമായിരിക്കും അപ്പോൾ മനസ്സ് നിറയെ. അബ്ബാസിന്റെ  പീടികയിൽ ഭരണികളുടെ നിരയിൽ ഇരിക്കുന്ന മിട്ടായികളിൽ മിക്കവാറും കടലമുട്ടായി തന്നെയാണ് ഞങ്ങളെ ആകർഷിക്കുക. വല്ലപ്പോഴും അതിന് ഒരു മാറ്റം എന്ന നിലയിൽ നാരങ്ങാ മിട്ടായിയോ മറ്റോ വാങ്ങിക്കഴിച്ചാലായി..

റേഷൻ കടകളിൽ പോവേണ്ടാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ വൈകുന്നേരം അച്ഛനില്ലാത്തതിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം  ഗോട്ടി കളിയിലൂടെ ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങി. റേഷൻ കടകളിൽ നിന്നും മടങ്ങുമ്പോൾ വാങ്ങുന്ന കടല മുട്ടായികൾക്ക് പകരം ചിലപ്പോൾ നിറമുള്ള ഗോട്ടികൾ വാങ്ങി വന്നു. ശനി, ഞായർ ദിവസങ്ങളിൽ നാലുകെട്ടിലെ സംഘവും എത്തുന്നതോടെ കളിക്ക് വീറും വാശിയും കൂടും.

ഗോട്ടികളിയിൽ അഗ്രഗണ്യനായ കുഞ്ഞനിയേട്ടന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും, തൊപ്പിയിട്ട ദിവസങ്ങളിൽ ഗോട്ടി കൊണ്ടുള്ള  ശക്തിയേറിയ  പ്രഹരം  കൊണ്ട് കൈകൾ

നീര് വന്ന്  വീർക്കും.


 തുടരും....

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 19 )



ഷാരസ്യാർ ടീച്ചറുടെ 5-Bയിൽ ലീഡർ  ഞാനായിരുന്നു എന്നാണ് ഓർമ്മ. ഷാരസ്യാർ ടീച്ചറെന്ന   പാപ്പിക്കുട്ടി ഓപ്പോൾ എൻറെ മുത്തശ്ശൻറെ തറവാടായ  ചെറുകര പിഷാരത്തെ  ഒരു താവഴിയിലെ കുടുംബാംഗമാണ്. ഞങ്ങളുടെ വീടിനപ്പുറമുള്ള തെക്കേ പത്തായപ്പുരക്കുമപ്പുറമാണ് ഷാരസ്യാർ ടീച്ചറുടെ വീടായ രാജമന്ദിരം. എൻറെ അമ്മയെയും പഠിപ്പിച്ച ടീച്ചറാണ് ഷാരസ്യാർ ടീച്ചർ.

സ്നേഹമയിയും വാത്സല്യനിധിയുമാണ് ടീച്ചർ. പക്ഷെ അതൊന്നും അന്നത്തെ ടീച്ചറുടെ പെരുമാറ്റങ്ങളിലോ, പ്രവൃത്തികളിലോ പ്രകടമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, പിൽക്കാലത്ത്  ആ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും  വേണ്ടുവോളം അറിയുവാനും അനുഭവിക്കുവാനും ഇടയായിട്ടുണ്ട്. ക്‌ളാസിൽ മറ്റു കുട്ടികളെ അപേക്ഷിച്ച് പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു പരിഗണനയും ടീച്ചർ തന്നിരുന്നില്ല. 

സ്നേഹനിധികളായ നമ്മുടെ ഉറ്റവരുടെ, പൊതുമദ്ധ്യത്തിലെ നമ്മോടുള്ള  പ്രത്യേക പരിഗണന അക്കാലത്ത് പലപ്പോഴും എനിക്ക് അലോസരമാണ് സൃഷ്ടിക്കാറുള്ളത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ടീച്ചറിൽ നിന്നും അത്തരത്തിലൊരു പരിഗണന ഇല്ലാത്തത് എനിക്കിഷ്ടവുമായിരുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ തന്നെ ടീച്ചറുടെ ബന്ധു എന്ന പഴിയൊന്നും ക്‌ളാസിലെ മറ്റു കുട്ടികളിൽ നിന്നും കേൾക്കേണ്ടി വന്നില്ല. മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിലെ പ്രഭാതത്തിലെ തിരക്കുകൾ കഴിഞ്ഞു ടീച്ചർ കയ്യും വീശി  ഓടിക്കിതച്ചെത്തുമ്പോഴേക്കും ഫസ്റ്റ് ബെൽ അടിച്ചിരിക്കും. അതിനു മുമ്പായി ബോർഡ് വൃത്തിയാക്കി, ബോർഡിൻറെ മുകളിലെ വലത് മൂലക്കായി ക്ലാസും ഡിവിഷനും താഴെ സ്ട്രെങ്തും എഴുതണം. അതൊക്കെ ലീഡറുടെ പണികളാണ്.    സയൻസും സാമൂഹ്യ പാഠവുമായിരുന്നു ടീച്ചറുടെ വിഷയങ്ങൾ. കണക്കിന് വാരസ്യാർ ടീച്ചർ. ഹിന്ദിക്ക് പ്രഭാവതി ടീച്ചർ എന്നിങ്ങനെ ഓരോ പീരീഡ് തോറും അദ്ധ്യാപകർ മാറി വരും.  

ദേവരാജൻ മാഷെന്ന "കുട്ടി മാഷ്" ചെറുകര സ്‌കൂളിൽ ചേരുന്നത് ആ വർഷമാണ്. കുട്ടി മാഷെ കുട്ടികൾക്കെല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്ന് ഇഷ്ടമായി ത്തുടങ്ങി. ഞങ്ങൾക്ക് മലയാളം പഠിപ്പിക്കാനാണ് മാഷ് എത്തിയിരുന്നത്.

മറ്റു സ്‌കൂളുകളിൽ നിന്നും എത്തിയ കുട്ടികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ റെയിൽവേ ജീവനക്കാരന്റെ മകളായ, ക്ലാസിലെ മറ്റു പെൺകുട്ടികളെ അപേക്ഷിച്ച് നന്നേ ചെറുതായ ഒരു കുഞ്ഞുടുപ്പുകാരിയും എത്തിച്ചേർന്നു. ആൺകുട്ടികളുടെ ഭാഗത്തു നിന്നും ഈയുള്ളവനും പെൺകുട്ടികളുടെ ഭാഗത്തു നിന്നും ആ കൊച്ചുമിടുക്കിയും മിക്കവാറും  ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരങ്ങൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.  കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കകം ക്‌ളാസിലെ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ പട്ടികയിൽ അവളുടെ പേരും എഴുതിച്ചേർക്കപ്പെട്ടു. പഠനത്തിൽ പൊതുവെ പുറകിലായ, എന്നാൽ വിക്രസുകളിൽ ഒന്നാമന്മാരായ ചിലർ അതിന് പുതിയ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. ഞാൻ അവളെ നോക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ നല്ല ജോടികളാണെന്ന് പറഞ്ഞു കളിയാക്കി. ആണ്-പെൺ ഭേദത്തെക്കുറിച്ചോ,  പ്രണയമെന്തെന്നോ പോലും അറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിട്ടില്ലാത്ത ആ പ്രായത്തിൽ  അങ്ങിനെ ജീവിതത്തിലാദ്യമായി എനിക്കൊരു പ്രേമമുണ്ടെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു പരത്തി. ഞാനാകട്ടെ ഈ കളിയാക്കലുകളെ നേരിടാനാവാതെ അവളെ വെറുത്തു തുടങ്ങി. അവളിരിക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതായി.

പെണ്ണുങ്ങളെപ്പോലെ ദുഃഖിച്ചിരിക്കാതെ തിണ്ണമെടുത്തു... എന്ന പദ്യത്തിലെ  കൊണ്ടൽ നേർവർണ്ണന്റെ വചനങ്ങളൊന്നും എൻറെ സഹായത്തിനെത്തിയില്ല. എന്റെ ഈ വൈക്ലഭ്യം എന്നെ കളിയാക്കിയവർക്ക് കൂടുതൽ കളിയാക്കാൻ പ്രേരണയായി.

ആയിടെ ഞാൻ വേറൊരു കളിയാക്കലിനു കൂടി പാത്രമായി. ക്‌ളാസിൽ മത്സ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുന്ന അവസരത്തിൽ അവയുടെ ശരീരത്തിൽ നിറയെ ശൽക്കങ്ങളാണെന്നു പഠിപ്പിച്ചു. വരണ്ടുണങ്ങിയ ദേഹ പ്രകൃതമുള്ള എൻറെ കാലുകളിൽ ഏതാണ്ട് അവക്ക് സമാനമായ മൊളിയുടെ അടയാളങ്ങളുള്ളതിനാൽ, എന്തിനുമേതിനും  ഇത്തരം ഉപമകൾ കണ്ടെത്തുന്ന വിദഗ്ദ്ധ സംഘം ശൽക്കം എന്ന് വിളിച്ച് എന്നെ കളിയാക്കി തുടങ്ങി. തുടക്കത്തിൽ അത് ഒന്നോ രണ്ടോ വിരുതന്മാരിൽ നിന്നാണ് പുറപ്പെട്ടതെങ്കിലും, പതുക്കെപ്പതുക്കെ എന്നെ വീര്യം പിടിപ്പിക്കാൻ പലരും അങ്ങിനെ വിളിച്ചു തുടങ്ങി. മാനസികമായോ വാക് ചാതുരിയാലോ ഇത്തരം കളിയാക്കലുകളെ നേരിടാനുള്ള കരുത്തില്ലാതെ ഞാൻ പലപ്പോഴും സ്‌കൂളിനെ തന്നെ വെറുത്തു തുടങ്ങി. എങ്ങിനെയെങ്കിലും ഈ സ്‌കൂളിൽ നിന്നും ഒന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട് പോയാൽ മതിയെന്ന ചിന്ത മനസ്സിനെ മഥിച്ചു തുടങ്ങിയ കാലം.

തുടരും....

Tuesday, July 13, 2021

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 18 )


 

പ്രൈമറി വിട്ട് അപ്പർ പ്രൈമറിയിലേക്ക് കടന്ന വർഷം. ഷാരസ്യാർ ടീച്ചറുടെ 5-B താഴത്തെ ഹാളിലെ റോഡിന് അരികിലായുള്ള ഓലമേഞ്ഞ കെട്ടിടത്തിലെ നടുവിലായാണ്. അപ്പർ പ്രൈമറിയിൽ ചെറുകര, കുന്നപ്പള്ളി, കുറുപ്പത്ത് തുടങ്ങിയ എൽ. പി. സ്‌കൂളുകളിൽ നിന്ന് കൂടി കുട്ടികൾ എത്തുന്നതോടെ മൂന്നോ നാലോ ഡിവിഷനുകൾ ഉള്ള ക്‌ളാസുകൾ ആയി മാറുന്നു. നാലാം ക്ലാസിൽ ഒന്നിച്ചു കൂടിയ കൂട്ടുകാർ വീണ്ടും പല ഡിവിഷനുകളിലായി പിരിഞ്ഞു. വിജയൻ പെരിന്തൽമണ്ണ സ്‌കൂളിലേക്ക് മാറി. പുതിയ കൂട്ടുകാർ എത്തി. ചെറുകരയിൽ നിന്നും വന്ന സൈതലവി, കുറുപ്പത്ത് സ്‌കൂളിൽ നിന്നും വന്ന ഉമ്മർ കോയ, കുന്നപ്പള്ളി സ്‌കൂളിൽ നിന്നും വന്ന രാമൻ എന്നിവർ കൂട്ടുകാരായെത്തി.

അതു വരെയുള്ള രീതികൾക്ക് മാറ്റം കുറിച്ച് കൊണ്ട് ഓരോ വിഷയത്തിനും ഓരോ ടീച്ചർമാർ എന്ന പുത്തനനുഭവം. കൂടാതെ ഇംഗ്ലീഷ്, ഹിന്ദി എന്നീ രണ്ട് ഭാഷകൾ കൂടി ചേർന്ന് പഠനഭാരം വർദ്ധിച്ച ദിനങ്ങൾ. മലയാളം ബി എന്ന പേരിൽ ഒരു നോൺ ഡീറ്റൈൽഡ് പാഠപുസ്‌തകം കൂടി അക്കൊല്ലം തൊട്ട് പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
'കൃഷ്ണൻ കുട്ടി പതുക്കെ നെറ്റി തടവി നോക്കി. ചോര കുറേശ്ശേ വരുന്നുണ്ട്', എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഒരു ചെറിയ നോവൽ ആയിരുന്നു അത്. അതിന്റെ പേരായിരുന്നു "കണ്ണീർ മുത്തുകൾ". ആദ്യമായാണ് ഒരു നോവൽ രൂപത്തിലുള്ള നീണ്ട കഥയെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. കൈവേല മാഷും ഡ്രിൽ മാഷുമായിരുന്ന ബാലൻ മാഷക്കായിരുന്നു അതിൻറെ ചാർജ്ജ്. മിക്കവാറും അവസാന പീരിയഡ് ആയിരിക്കും മലയാളം ബിക്ക്.
കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ്. തൻറെ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ ഒന്ന് മേലോട്ട് വലിച്ച് അതോടൊപ്പം തോളുകളും ഒന്ന് പിന്നോട്ട് ചലിപ്പിച്ച്, മേശയുടെ മുന്നിൽ ചാരി നിന്ന് ബാലൻ `മാഷ് വളരെ വൈകാരികമായി ആ നോവൽ ഞങ്ങൾക്കായി വായിച്ചു തരും. കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ കദന കഥയുടെ അദ്ധ്യായങ്ങളിലേക്ക് മാഷ് ഞങ്ങളെ നയിക്കുമ്പോൾ, ആ വായനകൾക്കിടക്ക് അതിലെ കൃഷ്ണൻ കുട്ടിയായി ഞാൻ സ്വയം നിരൂപിക്കും. കഥ പറച്ചിലിന്റെ രസത്തിൽ അലിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ അര മണിക്കൂർ മാത്രമുള്ള അവസാന പീരിയഡ് തീരരുതേ എന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിപ്പോവും.
ബാലൻ മാഷ് കൈവേല-ഡ്രിൽ മാഷ് എന്നതിനപ്പുറം സ്‌കൂളിന്റെ മാനേജരുമാണ്. കൈവേല ക്ളാസുകൾ നടത്തുന്നത് താഴത്തെ ഹാളിന്റെ ആദ്യ മുറിയിലാണ്. അവിടെ രണ്ടു കൈത്തറികൾ ആണ് അന്നുണ്ടായിരുന്നത്. ഒന്ന് തോർത്ത് പോലുള്ള ചെറിയ വസ്ത്രങ്ങൾക്കും മറ്റൊന്ന് വലിയ വസ്ത്രങ്ങൾക്കും ആയി. എങ്ങിനെയാണ് വസ്ത്രങ്ങൾ നെയ്യുന്നതെന്ന് മാഷ് സ്വയം ഇരുന്ന് കാണിച്ചു തരും. ഓരോരുത്തരെയായി നെയ്ത്ത് പഠിപ്പിക്കും. വയമില്ലാതെ തറി ചലിപ്പിക്കുമ്പോൾ പാവിന്റെ നൂലുകൾക്കിടയിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഓടുന്ന നൂൽ ഓടം തെറിച്ചു പുറത്തേക്ക് പറന്നു വീഴും, പലപ്പോഴും നൂല് പൊട്ടും. അതോടൊപ്പം മാഷുടെ ശക്തമായ കൈകൾ പുറത്തു വീണു അടിയും പൊട്ടും.
മഴക്കാലം കഴിയും വരെ ഡ്രിൽ പീരിയഡുകൾ ക്‌ളാസിലൊതുങ്ങും. അപ്പോൾ കുട്ടികളെ കയ്യിലെടുക്കാൻ മാഷ് ഒരു കഥാപുസ്തകവുമായാവും എത്തുക. പുറത്തു നടത്തുന്ന ഡ്രില്ലിനേക്കാൾ ഞങ്ങളിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത് മാഷുടെ അത്തരം കഥകളായിരുന്നു.
വിരുതന്മാരെ നിലക്ക് നിർത്തുവാൻ മാഷുടെ പ്രയോഗം സ്കെയിൽ കൊണ്ടാണ്. അത് സ്‌കൂളിൽ പ്രസിദ്ധവുമാണ്. ഒരിക്കൽ ആ സ്കെയിൽ കൊണ്ട് അടി കിട്ടിയവരൊന്നും പിന്നീട് അത്തരമൊരു വികൃതിക്ക് മുതിരില്ല. ഇത്തരം പ്രയോഗ സമയങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും സ്കെയിൽ പൊട്ടി കഷണങ്ങളാവും. ഉടൻ മറ്റൊരു സ്കെയിൽ വാങ്ങാനായി ക്‌ളാസിൽ നിന്നും, മിക്കവാറും ആ അടി കിട്ടിയവനെത്തന്നെ പൈസ കൊടുത്തു പീടികയിലേക്ക് വിടും.
വര: ശശി
തുടരും....

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 17)



 പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു സ്‌കൂൾ പൂട്ടിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പരക്കാട്ടെത്താൻ ധൃതിയായി. വെക്കേഷൻ കാലത്ത് പരക്കാട്ട് വല്യച്ഛൻമാരുടെയും മറ്റു താവഴിയിലെ ആണുങ്ങളുടെയും കുട്ടികൾ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസമോ, ഒരാഴ്ചയോ അവിടേക്ക് വിരുന്നു വരും. കൊച്ചപ്പു വല്യച്ഛന്റെ മക്കൾ ലീല, രാധ, രമ, മാധവി ഓപ്പോളുടെ മക്കൾ നാരായണേട്ടൻ, രാധ ഓപ്പോൾ, വേണുവേട്ടൻ, കുട്ടികൃഷ്ണൻ, ചീരമ്മാവന്റെ(ശ്രീധരൻ) മക്കൾ ഉഷ, നന്ദൻ, ബാബു എന്നിവരും നാണിക്കുട്ടി ഓപ്പോളുടെ മക്കളായ രുഗ്മിണി ഓപ്പോൾ, ദേവി ഓപ്പോൾ, രമ, സരസ്വതി എന്നിവരും കൂടിയായാൽ പിന്നെ ആകെ ബഹളമയമാണ്. രാത്രി എല്ലാവരും കൂടെ മുകളിലത്തെ തളത്തിലാണ് കിടപ്പ്. അച്ഛന്റെ അമ്മയുടെ ശ്രാദ്ധവും ആ സമയത്താണ്. അപ്പോൾ അച്ഛന്റെ പെങ്ങളായ അമ്മിണി ഓപ്പോളും കുട്ടികളും എത്തും. അവർ രാവിലെ വന്ന് വൈകീട്ട് പോവും.

എല്ലാവരുമൊത്തുചേരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ഉച്ചയൂണു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വലിയവരെല്ലാം ഒന്ന് നടു ചായ്ക്കുന്ന നേരത്ത് ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ പതുക്കെ തൊട്ടടുത്ത അമ്പല മതിൽക്കെട്ടിനകത്തേക്ക് കയറും. അവിടെ മണല് കൊണ്ട് ഉപ്പുത്തി കളിക്കും. വിശാലമായ അമ്പലപ്പറമ്പിലും ഗോപുര മുകളിലും, കരുണാകര വല്യച്ഛൻ താമസിക്കുന്ന ഊട്ടു പുരയിലും, പ്ലാശിന്റെ മുകളിലും ഒളിച്ചു കളിക്കും.
കാപ്പി കുടി കഴിഞ്ഞ് പിന്നെ നാണിക്കുട്ടി ഓപ്പോളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ എല്ലാവരും തോപ്പിലേക്ക് നീങ്ങും. ഒരു വലിയ തോട്ടി, ചെറിയ തോട്ടികൾ, കുട്ട എന്നിങ്ങനെയുള്ള സാമഗ്രികളുമായി കശുവണ്ടി പൊട്ടിക്കാനുള്ള യാത്രയാണ്. ഏകദേശം മൂന്ന് ഏക്കറോളം വിസ്തൃതിയുള്ള ഒരു കശുമാവിൻ തോട്ടമാണ് തോപ്പ്. അവിടെ വിവിധ തരം കശുമാവുകൾ ഉണ്ട്. വിവിധ നിറങ്ങളിൽ പഴുത്തു നിൽക്കുന്ന കശുമാങ്ങകൾ ഓരോന്നായി പൊട്ടിക്കലാണ് പണി. നല്ല തുടുത്ത് പഴുത്ത നിറമുള്ള കശുമാങ്ങകൾക്കായി ഓരോരുത്തരും നേരത്തെ ഓടിപ്പോയി കണ്ട് പറഞ്ഞു വെക്കും. തോപ്പിന്റെ നാല് ഭാഗവും നടന്ന് പൊട്ടിച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും സന്ധ്യയാവാറാവും, എല്ലാവരുടെയും വയർ നിറിഞ്ഞിരിക്കും. കുറെ നല്ല മാങ്ങകൾ കുട്ടയിലും കരുതിയിരിക്കും. വീട്ടിലെത്തി പിഴിഞ്ഞ് പഞ്ചാരയുമിട്ട് ജ്യൂസ് ആക്കി കുടിക്കാൻ.
തോപ്പിന്റെ അറ്റം ചെന്നെത്തുന്നത് കുന്നത്തങ്ങാടിയിൽ നിന്നും അയ്യപ്പൻ കാവിലേക്ക് പോവുന്ന ഒരു ചെമ്മൺ പാതയിലേക്കാണ്. ആ വഴിയിലൂടെ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഹോണും അടിച്ചു സൈക്കിളുകളിൽ ഐസ് ഫ്രൂട്ട് വിൽപ്പനക്കാർ പോവും. പൈസക്ക് പകരം കശുവണ്ടി നൽകി അവ വാങ്ങിത്തിന്നും.
കശുമാവിൻ തോപ്പ് ആകെ കാട് പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലമാണ്. ദിവസേന ആൾ നടപ്പുള്ളതു കാരണം വഴി മാത്രം തെളിഞ്ഞു കാണാം. തോട്ടി കൊണ്ട് പൊട്ടിച്ചു വീഴുന്ന കശുമാങ്ങകൾ പെറുക്കാൻ ഈ കാട്ടിലേക്ക് നൂണ്ടു പോവണം. ചെരിപ്പ് ഇട്ട് ശീലമാകാതിരുന്ന അന്നാളുകളിൽ ദിവസേന തിരിച്ചെത്തി കാലിൽ നിന്നും മുള്ളെടുക്കുക എന്നത് ഒരു പണിയായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും കിട്ടുന്ന കശുവണ്ടി അന്നന്ന് കുന്നത്തങ്ങാടിയിൽ കൊണ്ട് പോയി വിറ്റ് വരും. വേണുവേട്ടൻ ആയിരുന്നു മിക്കവാറും അതിന്റെ ചുമതലക്കാരൻ.
പരക്കാട്ടെ താമസക്കാലത്താണ് യഥേഷ്ടം സിനിമകൾ കാണുന്നത്. ചെറുകരയിൽ ഒരു സിനിമ കാണണമെങ്കിൽ പെരിന്തൽമണ്ണ പോവണം. ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് പോയിക്കാണിക്കാവുന്ന സിനിമകൾ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടോ, പണത്തിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് കൊണ്ടോ എന്നറിയില്ല, അത് വരെ കണ്ട സിനിമകൾ വിരലിലെണ്ണാവുന്നവ മാത്രം. വീട്ടിൽ നിന്നും 5 മിനുട്ട് നടന്നാൽ എത്തുന്ന കുന്നത്തങ്ങാടി മരിയാ ടാക്കീസിൽ മാറി മാറി വരുന്ന എല്ലാ സിനിമകളും രാത്രി സെക്കൻഡ് ഷോയ്ക്ക് നാണികുട്ടി ഓപ്പോളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പോയി കാണും. തൃവേണി, ശരശയ്യ, ആഭിജാത്യം എന്നീ ചിത്രങ്ങൾ അന്ന് കണ്ടവയിൽ ചിലതാണ്.
വര: ശശി
തുടരും