Sunday, May 8, 2022

ഭൂമിയിലെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കൊരു യാത്ര - Part 2

രണ്ടാം ദിവസം ലഡാക്കിൻറെ കവാടം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന സോൻമാർഗ് ആയിരുന്നു  ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം. 



ഹോട്ടലിലെ ഭക്ഷണശാലയിൽ തന്നെയാണ് ഞങ്ങൾക്കുള്ള പ്രഭാത-പ്രദോഷ  ഭക്ഷണങ്ങൾ ഒരുക്കിയിരുന്നത്. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ എണ്ണ കുടിച്ചു വീർത്ത മൈദപ്പൂരിയും ആലൂ ഭാജി എന്ന് വിളിക്കുന്ന  ഉരുളക്കിഴങ്ങ് കറിയുമുണ്ടാവും. കൂടെ ഉത്തരേന്ത്യയിലെ പ്രസിദ്ധമായ പ്രഭാത ഭക്ഷണം  പൊഹയും(അവിൽ ഉപ്പുമാവ്) അല്ലെങ്കിൽ ഉരുളക്കിഴങ്ങ് ഉള്ളിൽ  നിറച്ച ആലൂ പൊറാട്ടയും. അതൊക്കെ അകത്താക്കി എല്ലാവരും എട്ടരയോടെ ഗന്ധർബാൾ ജില്ലയിലുള്ള സോനാമാർഗ്ഗിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. 

ശ്രീനഗർ പട്ടണത്തിൽ നിന്നും ഏകദേശം 80 കിലോമീറ്റർ അകലെയായാണ് ലഡാക്കിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള സോൻമാർഗ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ശ്രീനഗർ-ലഡാക്ക് ദേശീയപാത(NH 1D)യിലൂടെയാണ് അവിടേക്കുള്ള യാത്ര. പഴയ കശ്മീർ-ടിബറ്റ് സിൽക്ക് റൂട്ടിലെ പ്രധാന കവാടം കൂടിയായിരുന്നു സോനാമാർഗ്. അസ്തമനസൂര്യന്റെ ചെങ്കതിരേറ്റ് അവിടമുള്ള ഹിമസാനുക്കൾ സ്വർണ്ണ വർണ്ണത്തിൽ തിളങ്ങുന്നതിനാലാണ് ഈ പ്രദേശത്തിന് അങ്ങിനെയൊരു പേര് വന്നതെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. അത്തരം കാഴ്ചകൾ തീർച്ചയായും കണ്ടിരിക്കണം എന്ന മോഹവുമായി ഞങ്ങൾ പാതക്കിരുവശവും നിൽക്കുന്ന തോക്കു ധാരികളായ സൈനികരെ കണ്ടു കണ്ട് മുന്നോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

നഗരം വിട്ട് ഏകദേശം 25 കിലോമീറ്റർ പച്ച പുതച്ചു കിടക്കുന്ന  ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ  പിന്നിട്ടതും വായുൾ എന്ന സ്ഥലത്ത് വെച്ച് ഞങ്ങളൊരു നദി മുറിച്ചു കടന്നു. മച്ചോയ് ഹിമാനിയിൽ നിന്നും ഉത്ഭവിച്ച് അനേകം ചെറു ഹിമാനികളുരുകിയ  ജലം കൂടി ആവാഹിച്ചെടുത്തെത്തുന്ന  സിന്ധ് നദിയായിരുന്നു അത്. പിന്നീട് സിന്ധ് നദി ശ്രീനഗറിനടുത്തുള്ള  ഷാദിപോരയിൽ വെച്ച് ഝലം നദിയുമായി ചേരുന്നു. സിന്ധ് നദി അവിടെ സുന്ദരിയാണ്. താഴ്വരയിലെ പൈൻ മരക്കാടുകൾക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന സിന്ധു  കാഴ്ച്ചയിൽ ഒരു പച്ചസാരിയുടുത്താണ് ഒഴുകുന്നതെന്ന് തോന്നും. ഹൈവേക്ക് വലതു വശത്തായി,  വെളുത്ത ഉരുളൻ കല്ലുകൾ നിറഞ്ഞ നദിയിലൂടെ ഹിമമുരുകിയെത്തുന്ന വെള്ളം സ്വച്ഛന്ദസുന്ദരമായി ഒഴുകുന്നു. ആ കാഴ്ച്ചയിൽ രമിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങളെ ഒരു 11 മണിയോടെ കംഗൺ എന്നൊരു സ്ഥലത്ത് സിന്ധ് നദിയെ തൊട്ടറിയാനായി ഡ്രൈവർ നിറുത്തിത്തന്നു. വലിയ ആഴമില്ലാത്ത നദീതീരത്തേക്ക്  സംഘത്തിലുള്ള എല്ലാവരും ഇറങ്ങി ഒഴുകിവരുന്ന  ശീതജലത്തിന്റെ കാഠിന്യം തൊട്ടനുഭവിച്ചു.

നദിയുടെ മറുകരയിൽ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുന്ന ഹിമാലയൻ പർവ്വതശിഖരങ്ങളിൽ മഞ്ഞുറഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്. ചെങ്കുത്തായ താഴ്ചരകൾ പൈൻമരക്കാടുകളെക്കൊണ്ട്‌ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവയിൽ ഹിമക്കരടികളും കാശ്മീരി മാനുകളും പുലിയുമുണ്ടന്ന് തദ്ദേശവാസികൾ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു. ആ മലനിരകളെ സാക്ഷിയാക്കി സംഘത്തിലുള്ളവരെല്ലാം സഖാക്കളോടും സഖികളോടുമൊപ്പം നദിയിൽ നിന്നും ഇഷ്ടംപോലെ ഫോട്ടോയെടുത്തു കൂട്ടി.





നാം ഏറെ കേട്ടിട്ടുള്ള പ്രശസ്‍തമായ സിന്ധു നദി(Indus River) ഉത്ഭവിക്കുന്നത്  മാനസസരോവർ തടാകത്തിനുമപ്പുറം കൈലാസ മലനിരകളിലെ   ബോഗർ ചു ഹിമാനികളിൽ(Bogar Chu Glasier) നിന്നുമാണ്. പിന്നീട് 6000 കിലോമീറ്റർ ടിബറ്റിലൂടെയും,  ഇന്ത്യയിലൂടെയും, പാകിസ്ഥാനിലൂടെയും ഒഴുകി അറേബിയൻ സാഗരത്തിലെത്തിച്ചേരുന്നു. ഞങ്ങൾ തൊട്ടറിഞ്ഞ സിന്ധ് നദിയാകട്ടെ മച്ചോയ് ഹിമാനിയിൽ നിന്നും ഉത്ഭവിച്ച്പിന്നീട് ഝലം നദിയുമായി ചേർന്ന് പടിഞ്ഞാറോട്ടൊഴുകി  പാകിസ്താനിലെ ഝാങ്ങ് ജില്ലയിൽവച്ച് ചെനാബ് നദിയോട് ചേരുകയും, ചെനാബ് ഉച്ച് ഷരീഫിൽ വെച്ച്  സത്‌ലജ് നദിയുമായി കൂടിച്ചേരുകയും,  പിന്നീട്  സത്‌ലജ് മിഥൻ‌കോട്ടിൽ വച്ച് സിന്ധു നദിയോട് ചേരുകയും ചെയ്യുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അമ്മ സിന്ധുവിന്റെ ഒരു പോഷക നദിയാണ് ഈ കുട്ടി സിന്ധുവും.

ഹിമാലയത്തിന്റെ Zanskar Range നിരകളുടെ തുടക്കത്തിലാണ് സോൻമാർഗ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. കൻഗണിൽ നിന്നും ബസ് പിന്നീട് ചുരങ്ങൾ കയറിത്തുടങ്ങി. ഒരു വശം നിറയെ മല നിരകളും മറുവശത്ത് താഴെയായി സിന്ധ് നദിയും ഒഴുകുന്നു. കുറേക്കൂടി മുകളിലേക്ക് പോയപ്പോൾ ഗഗൻഗീർ എന്ന സ്ഥലത്തു നിന്നും സോൻമാർഗിലേക്ക് പുതിയൊരു തുരങ്കം തയ്യാറായി വരുന്നു. Z-Morh Tunnel എന്ന പേരിൽ. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ ചെങ്കുത്തായ മല നിരകൾക്കിടക്ക് കൂടിത്തന്നെ പോവണം സോൻമാർഗിലേക്ക്. ആ ഒരു ചുരത്തിൽ വീണ്ടും സിന്ധ് നദി റോഡിനരികിലൂടെ ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. മുകളിലേക്ക് കയറുന്തോറും നദി മെലിഞ്ഞു തുടങ്ങിയെങ്കിലും ഭംഗിക്ക് യാതൊരു കുറവുമില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ ഹരിത നിറം ഒന്നുകൂടി കൂടി, കൂടുതൽ സുന്ദരിയായ പോലെ. പലയിടത്തും ഹിമാനികളിൽ നിന്നും ജലം താഴോട്ടൊഴുകി ഉറച്ച് പാറ പോലെ നദിയിലേക്ക് തള്ളി നിൽക്കുന്നതും കാണാമായിരുന്നു.

സോൻമാർഗിനടുത്തതും വലിയൊരു ചെങ്കുത്തായ മലഞ്ചെരിവിലെ  പാറമേലിൽ റോപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് മുകളിലേക്കും താഴോട്ടും കയറിയിറങ്ങി പരിശീലനം നടത്തുന്ന ഭടന്മാരെ കണ്ടു. പിന്നീടാണ് മനസ്സിലായത്, അതവരുടെ പരിശീലന കേന്ദ്രമാണെന്ന്.

അപ്പോഴേക്കും ഇരുവശവും സൂര്യ രശ്മികളാൽ തിളങ്ങുന്ന  മഞ്ഞു പുതച്ച മലനിരകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. വെൽക്കം ടു സോൻമാർഗ് എന്ന ബോർഡും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അധികം താമസിയാതെ ഞങ്ങളുടെ വാഹനം റോഡരികിൽ ഒതുക്കിയിട്ട് എല്ലാവരും ഇറങ്ങി.

സോൻമാർഗ് ടൗണിൽ നിന്നും പിന്നീട് ഓരോ കാഴ്ചകളിലേക്കും  കുതിരമേലോ അല്ലെങ്കിൽ ടാക്സിയിലോ വേണം പോവാൻ. തലേന്നത്തെ കുതിരസവാരി കൊണ്ട് തന്നെ ഊരക്ഷതം വന്ന് മതിയായിരുന്ന സംഘാംഗങ്ങൾ എന്നാൽ ടാക്സിയിൽ ദൂരെയുള്ള സോജി ലാ(ചുരം), താജിവാസ് ഗ്ലേസിയർ, ഫിഷ് പോയിന്റ്, സീറോ പോയിന്റ്, സർബൽ വില്ലേജ് എന്നിവ സന്ദർശിക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമം നടത്തി നോക്കി. പക്ഷെ സന്ദർശകരുടെ ബാഹുല്യം മൂലം ടാക്സിക്കാരൊക്കെ കഴുത്തറക്കുന്ന ചാർജ്ജാണ് ഈടാക്കുന്നത്. കുതിരക്കാർ നമ്മെ താജിവാസിന്റെ മഞ്ഞു താഴ്വരയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവാം എന്നൊക്കെയുള്ള വാഗ്ദ്വാനവുമായി  വിടാതെ പിന്തുടരും. ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾ ഒരു കാര്യം തീരുമാനിച്ചു. എവിടേക്കും പോവുന്നില്ല. മുന്നിൽ ദൂരെ കാണുന്ന താജിവാസ് ഗ്ലേസിയറിനു മുന്നിലായി റോഡരികിൽ നീണ്ടു പരന്നു കിടക്കുന്ന  പുൽത്തകിടിയിൽ കയറി സമയം ചിലവഴിക്കാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചുകൊണ്ട് ഭക്ഷണശാലയിലേക്ക് കയറി.

ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ഞങ്ങളിലെ ചെറുപ്പക്കാരെല്ലാവരും നേരത്തെപറഞ്ഞ പുൽമേട്ടിലേക്ക് കയറി. ബാക്കിയുള്ളവർ ബസിലിരുന്നും റോഡിലൂടെ നടന്നും കാഴ്ചകൾ കണ്ടു. 

പുൽമേട്ടിലേക്ക് കയറിയതും  മെഡോ ഓഫ് ഗോൾഡ് എന്ന നാമം അന്വർത്ഥമാക്കുന്ന ഭൂപ്രകൃതി. ഓരോ മേടുകൾ കയറുന്തോറും കാഴ്ചയുടെ മാനങ്ങൾ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നിലെ താജിവാസ് മലനിരകൾക്ക് മേലുള്ള ഹിമാവരണം സൂര്യപ്രകാശത്താൽ പ്രശോഭിച്ചു നിൽക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ടിട്ടും കണ്ടിട്ടും മതിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

എവിടെത്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാലും കാഴ്‌ചയുടെ നിറവസന്തം. അവയത്രയും നേത്രങ്ങളിലൂടെ ആവാഹിച്ച് ഓർമ്മച്ചെപ്പിൽ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചു കൊണ്ട് വീണ്ടും മേടുകൾ കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.   അവക്കൊപ്പം ഓരോരുത്തരും മത്സരിച്ച് തങ്ങളുടെ ഫോണുകളിലും ഈ കാഴ്ചകളത്രയും പകർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ മേട് കയറുമ്പോഴും അതിലേറെ കയറാനുണ്ടെന്ന തോന്നൽ. അതൊക്കെ കീഴടക്കണമെന്ന അഭിനിവേശം. ഒടുവിൽ മുകളിക്കെത്തിയപ്പോൾ, പുൽമേടിൻറെ ഉത്തുംഗശ്രുംഗത്തിൽ നിന്നും ഇരു വശത്തേക്കുമുള്ള കാഴ്ച വർണ്ണനാതീതമായിരുന്നു. അത് കണ്ടറിയണം, അനുഭവിച്ചറിയണം. ആ ഓരോ നിമിഷവും നാം മറ്റൊരു ലോകത്തെത്തിയെന്ന   തോന്നലായിരുന്നു. ഭൂമിയുടെ ഈ വിസ്മയക്കാഴ്ച സ്വനേത്രങ്ങളിലൂടെ  അനുഭവിക്കണം. ഒരു യാത്രാവിവരണത്തിനും, കാമറക്കണ്ണുകൾക്കും നല്കാനാവാത്ത അവാച്യാനുഭൂതിയായിരുന്നു അവിടത്തെ ഓരോ നിമിഷവും പ്രദാനം ചെയ്തത്. രണ്ടു മണി മുതൽ നാലര വരെ ഞങ്ങളാ പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിൽ ഓരോ നിമിഷവുമാസ്വദിച്ച് സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. താഴെയുള്ള സംഘം തിരിച്ചു പോവാമെന്ന് തിരക്ക് കൂട്ടിയപ്പോൾ മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ആ വിഭ്രമക്കാഴ്ചകൾക്ക് വിട നൽകി  വീണ്ടും താഴോട്ടിറങ്ങി.










താജിവാസ് മലനിരകളിൽ നിന്നും വളരെയടുത്താണ് അമർനാഥ് ഗുഹാക്ഷേത്രം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത് . പക്ഷെ വഴി ദുർഗ്രഹമാണെന്ന് മാത്രം. പഹല്ഗാമിൽ നിന്നുമാണ് അങ്ങോട്ടുള്ള തീർത്ഥാടന വഴി തീർത്തിരിക്കുന്നത്. ജൂൺ മുതൽ സെപ്തംബർ വരെയുള്ള കാലത്താണ് അത് തീർത്ഥാടകർക്കായി തുറന്നു കൊടുക്കുന്നത്. Stalagmite ഫോർമേഷനിലൂടെ തുള്ളിയായി വീഴുന്ന ജലം അതിശൈത്യം മൂലം  ശിവലിംഗരൂപം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നതാണ് അവിടത്തെ പ്രതിഷ്ഠ. ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, അമർനാഥ് ഗുഹ  ആദ്യമായി കണ്ടെത്തിയത് ഭൃഗു മഹർഷിയാണ്. പക്ഷെ  ഗവേഷകരുടെ കണ്ടെത്തൽ, ആദ്യമായി ഈ ഗുഹയും ശിവലിംഗവും കണ്ടെത്തിയത് "ഗഡാരിയ" വംശജരായ  ഇടയന്മാരായിരുന്നുവത്രെ.

സോൻമാർഗിൽ നിന്നും തിരിക്കുമ്പോൾ അഞ്ചുമണിയെ ആയിരുന്നുള്ളൂ. ദിനകരൻറെ  സുവർണ്ണ രശ്മികൾ സോൻമാർഗിലെ  ഹിമാനികളിൽ പതിക്കാൻ ചുരുങ്ങിയത് ആറരയെങ്കിലും ആവണം.  അത്രയും വൈകിയാൽ ട്രാഫിക് ജാമുകളിൽ കുടുങ്ങി  തിരിച്ചെത്താൻ പാടാണെന്ന് പറഞ്ഞു ടൂർ ഓപ്പറേറ്റർ ഞങ്ങളെ തിരിച്ചു വണ്ടിയിൽ കയറ്റി. 

ആ കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ നൈരാശ്യവും പേറി,  സാർത്ഥകമായ ഒട്ടേറെ  കാഴ്ചകൾ  ആവോളം ആസ്വദിച്ചയവിറക്കിയതിന്റെ ചാരിതാർത്ഥ്യത്തോടെ   ഞങ്ങൾ ശ്രീനഗറിലേക്ക് തിരിച്ചു.


തുടരും...

Friday, May 6, 2022

ഭൂമിയിലെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കൊരു യാത്ര - Part 1

കോവിഡ് കാലത്തെ അടച്ചിടലിലാണ് ആദ്യമായി ട്രാവൽ വ്‌ളോഗുകൾ കണ്ടു തുടങ്ങുന്നത്. ബൈക്കിലും, കാറിലും, കാൽ നടയായും പലരും കേരളത്തിൽ നിന്നും കശ്മീർ വരെ പോവുന്നതും അവിടത്തെ കാഴ്ചകൾ നമുക്ക് കൂടി  അനുഭവവേദ്യമാക്കി തരികയും ചെയ്തത് മുതൽ ഉള്ള അദമ്യമായ ആഗ്രഹമായിരുന്നു അവിടം വരെപ്പോയി അതെല്ലാം നേരിട്ടാസ്വദിക്കണമെന്നത്.

കഴിഞ്ഞ മാർച്ച് മാസത്തിലാണ് അനുജത്തി അവരുടെ പോസ്റ്റ് ഓഫീസ് ടീമിനോടൊപ്പമുള്ള ഒരു കശ്മീർ യാത്രയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാനായി എന്നോട് പറയുന്നത്.  അന്വേഷിച്ചതിൽ നിന്നും അവർ പോകുന്ന സ്ഥലങ്ങളുടെ വിവരണങ്ങൾ പരതുമ്പോൾ പലതും ഞാൻ പലവട്ടം കണ്ടിട്ടുള്ള സ്ഥലങ്ങൾ. നേരിട്ടല്ല, പലരുടെയും ക്യാമറക്കണ്ണുകളിലൂടെ..

ഏട്ടനും പോരൂ.. ഭാഷയറിയാത്ത  ഞങ്ങൾക്ക്  അതൊരാശ്വാസമാവും.. അവളുടെ സ്നേഹനിർബന്ധത്തിനൊപ്പം എന്നിലെ അടങ്ങാത്ത മോഹവും കൂടി ഒത്തു ചേർന്നപ്പോൾ  ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ പാക്കേജ് ടൂറിന് വഴി തുറന്നു. ഇക്കാര്യം കൂട്ടുകാരൻ ഗണേഷിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവനും ചാടിപ്പുറപ്പെട്ടു..

അങ്ങിനെ ആ ആഗ്രഹത്തിന്റെ ചിറകിലേറി, ഇൻഡിഗോ പക്ഷിയുടെ ചിറകടിക്കൊപ്പം ഏപ്രിൽ 25നു മുംബൈയിൽ നിന്നും ഭാരതത്തിന്റെ  രാജധാനിയിലേക്കും, അവിടന്ന് വീണ്ടും കേരളത്തിൽ നിന്നുമുള്ള സംഘത്തിനൊപ്പം ശ്രീനഗറിലേക്കും   പറന്നുയർന്നു.


മുംബൈയിലെയും ദില്ലിയിലെയും നാല്പതിനോടടുത്തു നിൽക്കുന്ന ഊഷ്മാവിൽ നിന്നും,  സമുദ്ര നിരപ്പിൽ നിന്നും 1,585 മീറ്റർ ഉയരത്തിലുള്ള   ശ്രീനഗറിലേ ബദ്ഗാമിലുള്ള ഷെയ്ഖ് ഉൾ-അലം വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക്  വൈകീട്ട് 5 മണിയോടെ ഞങ്ങൾ പറന്നിറങ്ങിയത്  23 ഡിഗ്രി എന്ന സുഖശീതളാവസ്ഥയിലേക്കാണ്.  



2022ലെ കശ്മീരിലെ സീസൺ ഇന്ത്യയുടെ നാനാഭാഗത്തുനിന്നുമുള്ള സന്ദർശകരെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലാണ്. വിമാനത്താവളത്തിലെയും പുറത്തുമുള്ള പുരുഷാരം അതിന് നേർസാക്ഷ്യമായി.

ടൂർ ഓപ്പറേറ്റർ ഒരുക്കിയ മിനി ബസിൽ ഹോട്ടലിലേക്കുള്ള യാത്രാ മദ്ധ്യേ പാതക്കിരുവശവും കയ്യിൽ തോക്കേന്തിയ പട്ടാളക്കാർ  തന്നെയായിരുന്നു പ്രധാന കാഴ്ച. മറ്റു ഇന്ത്യൻ നഗരങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് കശ്മീരിലെ വീടുകൾ മിക്കവാറും ഇഷ്ടികയിലും മരത്തിലും തീർത്ത, സരാസനിക് കെട്ടിട നിർമ്മാണ ശൈലിയിലുള്ള,  മേൽക്കൂരകൾ മഞ്ഞുരുകിപ്പോവാൻ തക്കവണ്ണം തകരഷീറ്റുകൾ പാകി ഇരുവശങ്ങളിലേക്കും ചരിച്ചു നിർമ്മിച്ചവയുമായിരുന്നു. അവക്കിടയിൽ ചുരുക്കം ചിലത് വ്യത്യസ്ത നിറച്ചാർത്തുകളുമായി വേറിട്ട് നിന്നിരുന്നു. വൈകുന്നേരത്തെ നഗരത്തിരക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ ഇന്ദ്ര നഗറിലെ  ഹോട്ടലിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും ഏകദേശം 7 മണിയോടത്തിരുന്നു. ശ്രീനഗർ നോമ്പ് തുറയുടെ തിടുക്കങ്ങളിലായിരുന്നു.


ഹോട്ടലിലെത്തുമ്പോഴേക്കും ഗിരിനിരകൾക്കപ്പുറം താണ സൂര്യനോടൊപ്പം  അന്തരീക്ഷോഷ്മാവും താണു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവിടത്തെ റസ്റ്റോറന്റിൽ കാശ്മീരി കാവയും  മധുര ബിസ്‌ക്കറ്റുകളുമായാണ് അവർ  ഞങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചത്. ഓരോരുത്തർക്കുമായി അനുവദിച്ച റൂമുകളിലെത്തി ഒന്ന് കുളിച്ച് യാത്രാ ക്ഷീണം തീർക്കാമെന്ന മോഹവുമായി  കുളിമുറിയിലേക്ക് കടന്നതും പൈപ്പിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന ജലത്തിന്റെ ശൈത്യം ആ മോഹത്തെ പുറകോട്ട് വലിച്ചുവെങ്കിലും ഉള്ളിലെ സാഹസികൻ ആ തണുത്ത വെള്ളം മേലൊഴിച്ച് കുളിച്ച് വിജയശ്രീ ലാളിതനായി  പുറത്തു വന്നു.


ഹോട്ടൽ മുറിയുടെ ജാലകത്തിരശ്ശീല വകഞ്ഞു മാറ്റി നഗരക്കാഴ്ചകളിലേക്കൊന്ന് എത്തിനോക്കിയപ്പോൾ മുന്നിലെ ഗിരിശൃംഗങ്ങൾക്കപ്പുറം ചക്രവാളത്തിൽ മിന്നല്പിണരുകൾ തീർത്ത് മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അല്പസമയത്തിനകം തന്നെ നല്ല ഇടിവെട്ടോട് കൂടിയ മഴ ജാലകച്ചില്ലുകളിൽ താളം തീർത്തു. അതോടൊപ്പം അന്തരീക്ഷോഷ്മാവ് വീണ്ടും താഴോട്ട് പോയിത്തുടങ്ങി. മുംബൈയിൽ ഒരിക്കലും ഉപയോഗിക്കാൻ അവസരമില്ലാതിരുന്ന  ഊഷ്മളവസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തണിയാൻ അങ്ങിനെ ആദ്യ ദിനം തന്നെ അവസരമൊരുക്കുകയായിരുന്നു കശ്മീർ.

ശ്രീനഗറിലെ ആദ്യ പ്രഭാതത്തിന്റെ പുലരിവെളിച്ചം  പുലർച്ചെ അഞ്ചരയോടെത്തന്നെ റൂമിലേക്കിരച്ചു കയറി. ഹോട്ടലിലെ കുളിമുറിയിൽ രാവിലെ മാത്രം ഒഴുകുന്ന ചൂടുവെള്ളത്തിൽ സാമാന്യം നന്നായി കുളിച്ച് എട്ടരയോടെ ഞങ്ങൾ 23 പേരടങ്ങുന്ന സംഘം  ആദ്യ ലക്ഷ്യസ്ഥാനമായ പഹൽഗാമിലേക്ക്  തിരിച്ചു.

മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത  പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുമെത്തിയ 23പേർ പരസ്പരം പരിചയപ്പെട്ട്, അങ്ങകലെ ഇരുവശവും  തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന മഞ്ഞു  മലനിരകൾക്കും  കുങ്കുമപ്പാടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നീളുന്ന ശ്രീനഗർ - ജമ്മു ഹൈവേയിലൂടെ അനന്തനാഗ് ജില്ലയിലെ ഇടയന്മാരുടെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഞങ്ങളെയും വഹിച്ചുകൊണ്ട്  ബസ് ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 


ഞങ്ങളെ നയിക്കുന്ന ടൂർ ഓപ്പറേറ്റർ ശിവദാസൻ പോകുന്ന സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ചും, അവിടത്തെ പ്രധാന ആകർഷണങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഒരു ഹ്രസ്വ വിവരണം നൽകിയതിന് പിന്നാലെ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും ഒരാൾ സ്വയം മുന്നോട്ട് വന്ന് ഞങ്ങളെ കശ്മീരിന്റെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി. ശ്രീകൃഷ്ണപുരം വി ടി ഭട്ടതിരിപ്പാട് കോളേജിലെ മുൻ ചരിത്രാദ്ധ്യാപകൻ രാജശേഖരൻ നായർ ആയിരുന്നു ആ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്തത്. 


ചരിത്രം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിലൂടെ...

കശ്മീരിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഐതിഹ്യത്തിൽ പറയുന്നത് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് ഇവിടം ഒരു തടാകമായിരുന്നുവെന്നും അത് വറ്റിച്ചെടുത്ത പ്രദേശമായതിനാൽ തന്നെ ഈ പേര് വന്നുമെന്നുമാണ്. കാസമീര എന്ന രണ്ട് വാക്കുകളിൽ നിന്നാണ് കാശ്മീർ എന്ന വാക്കുണ്ടായതത്രെ. ക - ജലം, സമീര - കാറ്റ് - a land from which water is drained off by wind. കശ്യപ പ്രജാപതി   ജലം വറ്റിച്ചെടുത്ത സ്ഥലമാണെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. മൗര്യസാമ്രാജ്യത്തിന്റെയും പിന്നീട് മുഗൾ ആധിപത്യത്തിന്റെയും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം,   അറിയപ്പെടുന്ന ചരിത്രം ആവിർഭവിക്കുന്നത് പഞ്ചാബിലെ  രാജാ രഞ്ജിത്ത് സിംഗ് കശ്മീർ പിടിച്ചടക്കുന്നതോടെയാണ്... തുടർന്ന്  അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ അവിടന്നും സമീപകാല രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലത്തിലേക്കും കൈപിടിച്ചാനയിച്ചു..

അനർഗ്ഗനിർഗ്ഗളം ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന ചരിത്രാഖ്യായികക്ക് സഡ്ഡൻ ബ്രേക്ക് ഇട്ടു കൊണ്ട് നാഷണൽ ഹൈവേയിലുള്ള എയർ സ്ട്രിപ്പിലൂടെ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ബസ് പെട്ടെന്ന് നിന്നു. ഏകദേശം അര മണിക്കൂറോളം സൈനികവ്യൂഹത്തിന്റെ കോൺവോയ്ക്കായി ഞങ്ങൾക്ക് ഒതുങ്ങി നിൽക്കേണ്ടി വന്നു. സമതലങ്ങളിൽ നിന്നെത്തിയ ഞങ്ങൾക്ക് അതും ഒരു അത്ഭുതക്കാഴ്ചയായിരുന്നു.

സൈന്യം വിടവാങ്ങിയതിനു ശേഷം മുന്നോട്ട് പോയി  അനന്തനാഗ് പിന്നിട്ട് ബസ് പതുക്കെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കയറിത്തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ഇരു വശവും പ്രകൃതി  ഞങ്ങൾക്ക് കാഴ്ചയുടെ നിറവസന്തമൊരുക്കുകയായിരുന്നു. മലഞ്ചെരുവുകളിലെ  പൈൻ മരക്കാടുകളും ഇടയിലൂടെ കളകളാരവമുതിർത്ത്  താഴോട്ടൊഴുകുന്ന   ലിഡാർ നദിയുടെയും കാഴ്ചകൾ കണ്ണും മനസ്സും ഒപ്പിയെടുത്തതോടൊപ്പം പലരും ആ കാഴ്ചകൾ നാളെകൾക്കായി ഡിജിറ്റൈസ് ചെയ്തു കൊണ്ടുമിരുന്നു. ഇടക്കിടെ ഇടയന്മാർ ചെമ്മരിയാടുകളെയും തെളിച്ച് മേടുകളിൽ നിന്നും റോഡ്‌ മുറിച്ചു കടന്ന് മേടുകളിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നതും അത്ഭുതക്കാഴ്ചയൊരുക്കി.


ഒടുവിൽ പഹൽഗാം ടൗണിലെ വാഹന പാർക്കിങ്ങിൽ ഞങ്ങളെ ഇറക്കി അവിടെയുള്ള വിവിധ സ്ഥലങ്ങൾ കാണുവാനായി വിട്ടു. ബൈസരൻ, ദാബിയൻ, കശ്മീർ വാലി എന്നീ സ്ഥലങ്ങൾ അടങ്ങുന്ന മിനി സ്വിറ്റ്സർലൻഡ് എന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രദേശത്തേക്ക് കുതിരപ്പുറത്തു പോവാം.  അല്ലെങ്കിൽ ബേതാബ് വാലി തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് ടാക്സിയിൽ പോവാം.  ബസ്സിറങ്ങിയതും കുതിരക്കാർ പിന്നാലെ കൂടി മേൽപ്പറഞ്ഞ കാഴ്ചകളിലേക്കുള്ള യാത്രക്കായി നിങ്ങളെ അക്ഷരാത്ഥത്തിൽ പിടിച്ചു വലിക്കും. കുതിരപ്പുറത്തുള്ള യാത്രക്ക് ഒരു കുതിരമേൽ  ഒരാൾക്ക് 2500 രൂപയാണ് അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടത്. സീസൺ അല്ലാത്ത കാലങ്ങളിൽ 500 രൂപക്ക് കൊണ്ട് പോവുന്നത് ഇപ്പോഴത്തെ തിരക്കിൽ അഞ്ചിരട്ടിയാക്കി വർദ്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ വിലപേശി അത് 1200 രൂപക്ക് ഉറപ്പിച്ചു, ഞാനടക്കം  9 പേർ സ്വിറ്റ്സർലാൻഡിലേക്ക് പോവാൻ തയ്യാറായി. ബാക്കിപേർ ടാക്സികളിൽ താഴ്വരകൾ ചുറ്റിക്കാണാനും പുറപ്പെട്ടു.   പലപ്പോഴും ടൂർ ഗൈഡുകൾ ഇവിടെ നിങ്ങളെ സഹായിക്കാനായി ഉണ്ടാവില്ല. കാരണം ഒന്നുകിൽ അവർക്ക് മേൽപ്പറഞ്ഞ വിഭാഗത്തെ പേടിയാണ്, അല്ലെങ്കിൽ അവരും ഈ പറഞ്ഞ കച്ചവടത്തിലെ പങ്കാളികളാണ്. 


സംഘത്തിലെ ഒരാൾ പോലും കുതിരസവാരിയിൽ മുൻ പരിചയമുള്ളവരല്ല. അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല, നിങ്ങളെ ഞങ്ങൾ പൊന്നു പോലെ നോക്കി കൊണ്ടുവരാം എന്നെല്ലാം അവർ തുടക്കത്തിൽ  മധുരവചനങ്ങൾ പറഞ്ഞു വശീകരിക്കും. ഒരിക്കൽ യാത്ര തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ കടിഞ്ഞാൺ നിങ്ങളുടെ കൈയിൽ ആണെങ്കിലും കുതിരയെ നയിക്കുന്നത് അവരായിരിക്കും. പതുക്കെ നടക്കുന്ന പാവങ്ങളെ പലപ്പോഴും ശകാരിച്ചും പീഡിപ്പിച്ചും വേഗത്തിൽ നടത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങളാണ് പിന്നീടങ്ങോട്ട്. എന്നാലും  ജീവിതത്തിലെ ഒരാദ്യനുഭവം എന്ന നിലക്ക് എല്ലാവരും അതൊക്കെ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് പൈൻ മരക്കാടുകൾക്കിടയിലൂടെ യാത്ര തുടങ്ങി.


ഏകദേശം ഒന്നര കിലോമീറ്റർ വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു പോകുന്ന  ടാറിട്ട റോഡിലൂടെ യാത്ര ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ബൈസരൻ വാലിയിലേക്കുള്ള കയറ്റമാണ്. ഉരുളൻ കല്ലുകൾക്ക് മീതെ കുതിരച്ചാണകവും തലേന്ന് പെയ്ത മഴയിൽ കുതിർന്ന  പശിമയുള്ള മണ്ണും  ചേർന്നു കുഴഞ്ഞു കിടക്കുന്ന നടപ്പാതയിലൂടെ കുതിര അവന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് കല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള മണ്ണിൽ ചവിട്ടി ചെങ്കുത്തായ കയറ്റം കയറുമ്പോൾ പര്യാണത്തിന് മുമ്പിലുള്ള ഇരുമ്പ് പിടിയിൽ കൈകൊണ്ടും, ഇരുവശവുമുള്ള പാദാധാരങ്ങളിൽ കാൽ കൊണ്ടും ഊന്നൽ കൊടുത്തു വേണം ബാലൻസ് ചെയ്യാൻ. ഒന്ന് പിഴച്ചാൽ വഴിയിലുള്ള  ഉരുളൻകല്ലുകൾക്ക് മീതെപ്പതിച്ച് താഴെയുള്ള ഗർത്തങ്ങളിലേക്ക് പതിക്കും. പലരും ആ കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണയക്കാതെ നേരെ മേലോട്ട് നോക്കിയായിരുന്നു യാത്ര.


വൈകാതെ ഞങ്ങൾ മിനി സ്വിറ്റ്സർലാൻഡ് - ബൈസരൻ താഴ്വരയിലെത്തി. തല്ക്കാലം അശ്വാരൂഢ യാത്രക്ക് വിരാമം.കാഴ്ചയുടെ വസന്തമൊരുക്കി പുറകിൽ പൈൻ മരക്കാടുകളും അതിനും പുറകിൽ മഞ്ഞുമേലാപ്പണിഞ്ഞ പർവ്വതനിരകളും. ഓരോരുത്തരും ആ കാഴ്ചയുടെ സൗന്ദര്യമത്രയും തങ്ങളുടെ മൊബൈൽ ക്യാമറയിലേക്കും SLR ക്യാമറയിലേക്കും പകർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ചു നേരത്തെ വിശ്രമത്തിനു ശേഷം വീണ്ടും മുകളിലുള്ള ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് കയറ്റമാരംഭിച്ചു. ഇപ്പോൾ യാത്ര നേരത്തെപ്പറഞ്ഞതിലും ദുർഘടം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. മുമ്പേ പോവുന്ന കുതിരക്ക് പിന്നാലെ പോവാൻ കടഞ്ഞാണ് കൊണ്ട് ആജ്ഞ കൊടുക്കേണ്ട ചുമതല കൂടി കുതിരക്കാരൻ എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചു. പക്ഷെ നമ്മുടെ കടിഞ്ഞാണ് പ്രയോഗമൊന്നും കുതിരക്ക് ഏശുന്നില്ല, അവന്റെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ചാണ് നടപ്പ്, അല്ലെങ്കിൽ  കുതിരക്കാരൻ പറയുന്നതേ അവൻ അനുസരിക്കൂ. വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടുത്തെത്തി വീണ്ടും ഫോട്ടോ സെഷനുകൾക്ക് ശേഷം പോയ വഴിയിലൂടെ മടക്ക യാത്ര. ആദ്യം മടിച്ചു നിന്നവരാണെങ്കിലും പോയി വന്നവരെല്ലാം ആ യാത്ര ആസ്വദിച്ചുവെന്ന് വേണം പറയാൻ.


അവിടെയുള്ള ഒരു ഹോട്ടലിൽ നിന്നും സാമാന്യം നല്ല ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം ഞങ്ങൾ ലിഡർ നദീ തീരത്തേക്ക് നടന്നു. ലിഡർ  നദിക്കപ്പുറം വീണ്ടും മഞ്ഞുമലകളാണ്. ആ കാഴ്ചയൊരൊന്നും നമ്മെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. എവിടെത്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാലും ഉത്തുംഗ പർവ്വത ശിഖരങ്ങൾ. അവക്ക് കിരീടം വെച്ച പോലെയുള്ള ഹിമാവരണം സൂര്യൻറെ രശ്മിയേറ്റ് തിളങ്ങി ശോഭിക്കുന്നു. നദിക്ക് കുറുകെയുള്ള പാലത്തിന്മേലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ഓരോ അടിയിലും കാഴ്ചകൾ മാറി മറയുകയാണ്. പ്രകൃതി ഞങ്ങളെ  ആ  മടിത്തട്ടിലേക്ക് മാടി വിളിക്കുകയായിരുന്നു. എത്ര നേരം അവിടെ ചിലവഴിച്ചെന്നറിയില്ല. അവയത്രയും അറിഞ്ഞാസ്വദിച്ച് മനസ്സിലേക്കാവാഹിച്ച് ഞങ്ങൾ തിരിച്ച് മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ശ്രീനഗർ നഗരത്തിലേക്ക് മടക്കയാത്രയാരംഭിച്ചു.













തുടരും...


ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 58)



ആ വർഷമായിരുന്നു ചെറുകര ഭരതനുണ്ണിയേട്ടന്റെയും തൃപ്രയാർ രഘുവേട്ടന്റെയും കല്യാണങ്ങൾ. ഞാൻ കൂടി ഉത്സാഹിച്ച രണ്ടു കല്യാണങ്ങൾ.

അക്കൊല്ലമാണ് ചെറുകര എരവിമംഗലത്ത്  ഇലട്രിസിറ്റി എത്തുന്നത്.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ പാനീസ് വിളക്കുകളുടെ ഗ്ലാസ്സുകൾ ഊരിയെടുത്ത് ഉള്ളിൽ പറ്റിയ കരി തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കുക, നാടയിലെ കത്തിക്കരിഞ്ഞ ഭാഗം മുറിച്ചു കളഞ്ഞു നേരെയാക്കുക, മണ്ണെണ്ണയൊഴിച്ച് സജ്ജമാക്കുക. മൂട്ട വിളക്കുകൾ, കുപ്പി വിളക്കുകൾ എന്നിവയും മണ്ണെണ്ണ നിറച്ച്  തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി വെക്കുക എന്നിവയൊക്കെ കുട്ടികളായ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പണിയായിരുന്നു അന്ന്. മണ്ണെണ്ണ ലാഭിക്കാൻ പഠനം ഇരുട്ടിനു മുമ്പേ തീർത്തു വെക്കാൻ അമ്മമാർ കുട്ടികളെ പ്രേരിപ്പിക്കും.

അവിടേക്കാണ് വൈദ്യുത വിളക്കുകൾ എത്തുന്നത്. പക്ഷെ ആ കാഴ്ചകൾ കാണാൻ, അനുഭവിക്കാൻ തൃപ്രയാറിൽ പഠനത്തിനു പോയ എനിക്കായില്ല. തൃപ്രയാറിൽ എത്തിയ കാലം മുതൽ ട്യൂബ് ലൈറ്റിന്റെ പ്രകാശത്തിലാണ്  പഠനം നടത്തിയിരുന്നത്  എങ്കിലും  എനിക്ക് പക്ഷെ, ചെറുകരയിലെ  ആ കാഴ്ചകൾ കാണാൻ തിടുക്കമായി. അപ്പോഴാണ് അതിനൊരു അവസരം ഒത്തു വന്നത്, ഭരതനുണ്ണിയേട്ടന്റെ കല്യാണം.

ചെറുകര എത്തിയ എന്നെ ശശിയും ശോഭയും നാലുകെട്ടിലെ കൂട്ടുകാരും ചേർന്ന് വൈദ്യുതി വരവിന്റെ കഥകളോരോന്നായി പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ചേർത്ത് കേൾപ്പിച്ചു. അവരുടെ വാക്കുകളിലും കണ്ണുകളിലും നിറഞ്ഞിരുന്ന അത്ഭുതത്തിന്റെ മിന്നായങ്ങളിലൂടെ അവയൊക്കെ ഞാനും അനുഭവിച്ചു...

വിജയനും എന്നോടൊപ്പം  പത്താം തരം പാസ്സായി എങ്കിലും കോളേജിലൊന്നും ചേർന്നിരുന്നില്ല. പ്രൈവറ്റായി പ്രീഡിഗ്രി പഠിക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്. സംസ്കൃത പണ്ഡിറ്റ് ആയ അച്ഛനിൽ നിന്നും സംസ്കൃതം  നേരിട്ട് പഠിച്ച് മുന്നേറാനാണ് തീരുമാനം.

എട്ടുകെട്ടായിരുന്ന ചെറുകര തറവാടിന്റെ  വടക്കേ കെട്ട് പൊളിച്ച് നാലുകെട്ടാക്കി മോടി പിടിപ്പിച്ച കാലം. വിശാലമായ വടക്കേക്കെട്ടും, നടുമുറ്റവും അതിനോട് ചേർന്ന വലിയ അടുക്കളയും നഷ്ടപ്പെട്ട്,  അടുക്കളക്കിണറും കൊട്ടത്തളവും ചേർന്ന ഭാഗം മാത്രം വടക്കോട്ട് ഒരു വാല് പോലെ നീണ്ടു കിടന്നു. 

ചെറുകര വിജയൻറെ മൂത്ത ജേഷ്ഠനായ ഭരതനുണ്ണിയേട്ടന്  എയർ ഫോഴ്സിലാണ് ജോലി.  അന്നത്തെ എവർഗ്രീൻ ഹീറോ  പ്രേം നസീറിന്റെ ഭാവാദികളുമായി നടന്നിരുന്ന ഭരതനുണ്ണിയേട്ടനും മധു ചേച്ചിയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം വധൂ ഗൃഹമായ കല്ലുവഴിയിൽ വെച്ചായിരുന്നു. ഓരോ വീട്ടിൽ നിന്നും ഓരോരുത്തർ എന്ന നിലക്കായിരുന്നു പാർട്ടിയിൽ പോവാൻ ക്ഷണം. അത് കൊണ്ട് തന്നെ എന്റെ ഉത്സാഹിക്കൽ  വിജയനോടൊപ്പം തലേ ദിവസവും അന്ന് കൂട്ടി കൊണ്ട് വന്ന് വൈകുന്നേരമുള്ള ടീ പാർട്ടിക്കും വേണ്ടത് ഒരുക്കുക എന്നതിലായിരുന്നു. വീടുകളിൽ തന്നെ നടക്കുന്ന അത്തരം തേയില സൽക്കാരങ്ങൾക്ക് ഇന്നത്തെ ആർഭാടമോ പൊലിമയോ ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക് വല്ലപ്പോഴും മാത്രം തരായിരുന്ന മിക്സ്ചറും ലഡുവും മുന്തിരിയും, കെയ്ക്കും  മതിവരുവോളം കഴിക്കാനുള്ള ലൈസൻസ് ആയിരുന്നു അത്തരം വേളകൾ.

തൃപ്രയാർ  രഘുവേട്ടന്റെ കല്യാണം  ഷാരത്ത് ഞാൻ എത്തിയ ശേഷമുള്ള ആദ്യ ആഘോഷമാണ്. രഘുവേട്ടൻ ഒമാനിലെ സലാലയിലാണ് ജോലി ചെയ്തിരുന്നത്.  കല്യാണത്തിനായി ഞങ്ങൾ ആൺ കുട്ടികൾക്ക് എല്ലാവര്ക്കും റോസ് നിറത്തിലുള്ള ഫോറിൻ തുണികൊണ്ടുള്ള പ്ലെയിൻ ഷർട്ടുകളും, വലിയവർക്കെല്ലാവർക്കും അതെ നിറത്തിലുള്ള ചെക്ക് ഷർട്ടുകളും. ഖദർധാരിയായ കൃഷ്ണമ്മാവൻ മാത്രമായിരുന്നു മേൽപ്പറഞ്ഞ യൂണിഫോമിൽ നിന്നും വേറിട്ടു നിന്നത്.

തൃപ്രയാർ നടയിൽ നിന്നും കെ കെ മേനോൻ ബസിൽ തൃശൂർ പാറമേക്കാവിലേക്ക് ശങ്കര വാരിയരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ വരൻറെ പാർട്ടി പുറപ്പെട്ടു. പാറമേക്കാവിലെ താലികെട്ടിനു ശേഷം  കല്യാണം വധൂ ഗൃഹമായ പെരുവനം വടക്കേ ഷാരത്തെ മുറ്റത്തു നിർമ്മിച്ച പന്തലിൽ വെച്ച്. വധു പ്രീഡിഗ്രി വിദ്യാർത്ഥിനിയായ   സുജാതച്ചേച്ചി.

സഹോദരീ സഹോദരന്മാരുടെയും പെരുവനത്തെ നാട്ടുകാരുടെയും ഒത്തൊരുമയിൽ നടന്ന അന്നത്തെ ഒരു മാതൃകാ കല്യാണമായിരുന്നു അത്. കല്യാണങ്ങൾക്ക് വീഡിയോ എത്തുന്നതിനും മുമ്പുള്ള കാലം. കല്യാണ ഫോട്ടോകൾ ബ്ളാക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ഫിലിമിൽ മാത്രമൊതുങ്ങിയ  കാലം. ഓർമ്മകളിൽ മാത്രം അവ ഇപ്പോഴും നിറമണിഞ്ഞു തന്നെ നിൽക്കുന്നു…

 

 

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 57)


നാട്ടിക എസ് എൻ കോളേജിലേക്ക് അന്ന് മിക്കവാറും നടന്നാണ് യാത്ര. ഷാരത്ത്  നിന്നും തെക്കോട്ടുള്ള ഇടവഴി സമുദായമഠത്തിന്റെ ഓരം പറ്റി അണ്ടേടന്റെ തെങ്ങിൻ വളപ്പിലൂടെ തെളിയുന്ന വഴിത്താരയിലേക്ക് നീളും. മീനിന് വില കുറയുന്ന കാലങ്ങളിൽ കനോലിയുടെ ഓരം പറ്റി കിടക്കുന്ന ആ വലിയ തെങ്ങിൻ തോപ്പുകളിൽ അടി വളമായി ഇടുന്ന മൽസ്യം ചീഞ്ഞുള്ള നാറ്റവും, ഇടത്തോടുകളിൽ കിടന്നു ചീയുന്ന ചകിരിത്തൊണ്ടിന്റെ  ദുർഗന്ധവും ഇടകലർന്ന് ഒരു തരം മനംപുരട്ടുന്ന  അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കും. ആ തെങ്ങിൻ തോപ്പുകൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള ചവിട്ടടിപ്പാതയിൽ നിന്നും അൽപ്പം മാറി പുഴക്കരയിലായാണ്  വീട്ടിൽ മുറ്റമടിക്കാനെത്തുന്ന  ബീവിയുടെ ഓല മേഞ്ഞ വീട്.

ആ ചവിട്ടടിപ്പാത  ചെന്നെത്തുന്നത്  പഴയൊരു കൃസ്ത്യൻ തറവാടിൻറെ മുമ്പിലാണ്.  അതിനപ്പുറം  ചേർത്തേടത്ത് ശേഖരേട്ടൻറെ തറവാട് വീട്. ശേഖരേട്ടൻ തൻറെ നരച്ച കൊമ്പൻ മീശയും തടവി മുറ്റത്തു തന്നെയുണ്ടാവും .  മുറ്റത്തുള്ള  ചാമ്പയുടെയും , ഒട്ടുമാവുകളുടെയും തണലിൽ  ഉലാത്തുന്ന  ശേഖരേട്ടനോട് കുശലം പറഞ്ഞു അതിനപ്പുറമുള്ള പാടം കടന്ന് ചെല്ലുന്നത് മേൽതൃക്കോവിൽ അമ്പലത്തിനടുത്തേക്കാണ്. ഇച്ചുട്ടിയമ്മക്ക്  കഴകവും നാരായണിയമ്മക്ക് അടിച്ചു തളിയും ഉള്ള ബ്ളാഹയിൽ തറവാട്ടുകാരുടെ ഊരായ്മയിലുള്ള  ശിവൻറെ അമ്പലം. അവിടെ നിന്നും നേരെ ടിപ്പുസുൽത്താൻ ചെമ്മൺ പാതയിലേക്ക് കയറിയാൽപ്പിന്നെ ആൽമാവിൽ  ബസ്സിറങ്ങി നടന്നു വരുന്ന കോളേജ് കുമാരന്മാരുടെയും കുമാരിമാരുടെയും ഒഴുക്കാണ്. അവരുടെ  ഒപ്പം കൂടാതെ നടക്കാൻ ഊടുവഴികളില്ലാത്തതിനാൽ തന്നെ അവരിലൊരാളല്ലാതെ  ഒതുങ്ങി ഒരോരം പറ്റി കോളേജ് ലക്ഷ്യമാക്കി  വെച്ച് പിടിക്കും. 

കോളേജിന് മുമ്പിലായി മതിലോരം പറ്റിയായിരുന്നു സൈക്കിൾ സ്റ്റാൻഡ്. അവക്ക് തണലേകി പടർന്നു പന്തലിച്ച വാക മരങ്ങൾ കോളേജിന്റെ ദൂരക്കാഴ്ചയിൽ പ്രത്യേക സൗന്ദര്യം തീർത്തിരുന്നു. ഏപ്രിൽ മെയ് മാസങ്ങളിൽ പൂത്തുലയുന്ന ആ മലവാകപ്പൂവുകളുടെ സൗന്ദര്യം നോക്കി ലൈബ്രറിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ പ്രത്യേക രസമായിരുന്നു. പ്രണയം താനേ മനസ്സിലേക്ക് കോരിച്ചൊരിയുന്ന ആ നിറച്ചാർത്തിനപ്പുറം കോളേജിന്റെ മുൻ ഭാഗത്തായി, റോഡിന് കിഴക്ക് വലിയൊരു കശുമാവിൻ തോട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. ക്‌ളാസ് കട്ട് ചെയ്ത് വിലസി നടക്കുന്ന  ഡിഗ്രി ചേട്ടന്മാരുടെ ഒളി സങ്കേതമാണ് തോട്ടങ്ങൾ. അന്ന് കാലത്ത് അപൂർവ്വമായി മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന പ്രണയങ്ങൾ പൂത്തുലയുന്നതും   അവിടെയാണത്രെ.. ആദ്യ കാലങ്ങളിൽ ഉച്ചക്ക് ചോറ്റു പാത്രവുമായി ഊണ് കഴിക്കാൻ പോയിരുന്നത് കശുമാവ് തോപ്പിനപ്പുറമുള്ള ഒരു ജീർണ്ണിച്ച ഇയ്യാനി അമ്പലത്തിന്റെ പരിസരത്തേക്കായിരുന്നു. ഊണു കഴിഞ്ഞു തൊട്ടടുത്തുള്ള പറമ്പിലെ മണലിന് നടുവിലായുള്ള  കുളത്തിൽ പാത്രവും മോറി ഞങ്ങൾ സഹപാഠികൾ തിരിച്ചു പോരും.

ഓരോ വിദ്യാലയത്തിനുമുണ്ട് ഓരോ സമര രീതികൾ. വലപ്പാട് ഹൈസ്‌കൂളിൽ ബെൽ ടവറിനു  പ്രതിരോധം തീർത്തായിരുന്നുവെങ്കിൽ എസ് എൻ കോളേജിൽ അത് ഒന്നാം നിലയിലേക്ക് കുട്ടികളെ കയറ്റാതെ സ്റ്റെയർ കേസിൽ നിരന്നിരുന്നു തടഞ്ഞായിരുന്നു. ദിവസവും രാവിലെ പത്രത്തിലെ മുഖ്യ അന്വേഷണം അന്നേ ദിവസം വല്ല സമരാഹ്വാനവും ഉണ്ടോ എന്നതായിരുന്നു.

തുടക്കക്കാരായ പ്രീഡിഗ്രി ഒന്നാം വർഷക്കാരെ പൊതുവെ ഒന്നിനും കൂട്ടുക പതിവില്ല. എല്ലാത്തിൽ നിന്നും അകന്നു നിന്ന് പലതും പഠിക്കുന്ന കാലം. രാഷ്ട്രീയാഭിമുഖ്യമുള്ള ചിലർ മാത്രം പതുക്കെ ഈ കളരികളിലേക്ക് ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങും.  അങ്ങിനെ പതുക്കെ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ ഒരാൾ എന്റെ ക്ളാസിലുണ്ടായിരുന്നു. കെ എസ് യു ആയിരുന്നു മൂപ്പരുടെ തട്ടകം. അതെ ടി എൻ പ്രതാപൻ. ഇന്നത്തെ തൃശൂർ എം പി. പ്രതാപന്റെ കൂടെ അന്ന് കെ എസ് യുവിൽ ഡൊമിനിക്കും ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിൽ നിന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ചെറുസംഘം, ഗണേശൻ, വിനയൻ തുടങ്ങിയവർ മേൽപ്പറഞ്ഞ സംഘടനകളിലേക്കൊന്നും ആകർഷിക്കപ്പെടാതെ ട്രാൻസാക്ഷൻസ്,  ട്രയൽ ബാലൻസ് എന്നീ കഠിന പദങ്ങളും, ആ ആഴ്ച ഇറങ്ങിയ  സിനിമ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളും  മാത്രം ചർച്ച ചെയ്ത് മുന്നോട്ട് പോയി…

തുടരും...

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 56)


1978 ജൂലൈ ആദ്യത്തോടെ നാട്ടിക എസ് എൻ കോളേജിൽ നിന്നും
  പ്രീഡിഗ്രി ബാച്ചുകളിലേക്കുള്ള   ആദ്യ ലിസ്റ്റ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഭാഗ്യവശാൽ ആ ആദ്യലിസ്റ്റിൽ തന്നെ എനിക്കും കയറിപ്പറ്റാനായി.  ഫസ്റ്റ് ചോയ്‌സ് ആയി നൽകിയ ഫോർത്ത് ഗ്രൂപ്പിലേക്കു തന്നെ.

അമ്മിണി ഓപ്പോളുടെ കൂടെ ആദ്യമായി ഒറ്റ മുണ്ടുടുത്ത് കോളേജ് പ്രവേശനത്തിനായി എത്തിയപ്പോൾ, അന്നവിടെ  കണ്ടവർക്കൊക്കെ എന്നേക്കാൾ തണ്ടും തടിയുമുണ്ടായിരുന്നു. മേൽചുണ്ടിനു  മുകളിൽ ശ്മശ്രുക്കൾ കിളിർത്തവരായിരുന്നു ഭൂരിഭാഗവും. അവർക്കിടയിൽ വല്ലാത്തൊരപകർഷതാ ബോധവുമായി ഞാൻ നിന്നു. അറിയുന്നവരായി പത്താം ക്ലാസിലെ സഹപാഠികളിലാരുമില്ല. എല്ലാം പുതുമുഖങ്ങൾ. അറിയുന്ന അപൂർവ്വം ചിലർ മറ്റു ഗ്രൂപ്പുകളിലേക്കാണ് അപേക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളത്. അപ്പോഴാണ് എന്നെപ്പോലെ, എന്നാൽ കാഴ്ച്ചയിൽ കുറച്ചു കൂടി മെച്ചമുള്ള ഒരു കുട്ടിയും അവന്റെ അമ്മയുമായി എത്തിയത് കണ്ടത്. വരിയിൽ മുമ്പിലായി നിൽക്കുന്നു. അവനും ഫോർത്ത് ഗ്രൂപ്പിന് അഡ്മിഷൻ കിട്ടി എത്തിയതാണ്. പേര് വിനയൻ. പെരുമാറ്റത്തിൽ പേരിനേക്കാളും വിനയം കാണിച്ചിരുന്ന അവൻ കൊടുങ്ങല്ലൂരിനടുത്ത് ശ്രീനാരായണപുരത്ത് നിന്നുമാണ്  വരുന്നത്. ഞങ്ങൾ പരിചയപ്പെട്ടു. അമ്മിണി ഓപ്പോളും അവന്റെ അമ്മയും തമ്മിൽ പരിചയപ്പെട്ടു. കോളേജ് പ്രിൻസിപ്പാളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് യെസ്, നോ എന്നെല്ലാം ഉത്തരങ്ങൾ നൽകി അഡ്മിഷൻ വാങ്ങി ആശ്വാസത്തോടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. ആദ്യമായാണ് പടിഞ്ഞാറേ ഷാരത്ത് നിന്നും ഒരാൾ തൊട്ടടുത്ത കോളേജിൽ പഠിക്കാൻ അർഹനാവുന്നത്. ആ സന്തോഷം എന്നെക്കാളേറെ അമ്മിണി ഓപ്പോൾക്കായിരുന്നു.

സെക്കൻഡ് ലിസ്റ്റ്, തേർഡ് ലിസ്റ്റ് എന്നീ കലാപരിപാടികൾ കൂടി കഴിഞ്ഞു കോളേജ് തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ആഗസ്ത് മാസമായി.

അത് വരെ പഠിച്ച മാതൃഭാഷ മാദ്ധ്യമം വിട്ട് ഇംഗ്ലീഷിലേക്കുള്ള ചുവടു മാറ്റം. ഏകദേശം എമ്പതോളം പേർ വരുന്ന ക്ലാസ്‌റൂമിലേക്ക്, പുത്തൻ ലോകത്തിലേക്ക് ചങ്കിടിപ്പോടെയാണ് എത്തിയത്. ആദ്യ ബഞ്ചിൽ തന്നെ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. കൂടെ അഡ്മിഷൻ ദിവസം പരിചയപ്പെട്ട വിനയൻ, ആറാട്ടുപുഴക്കാരൻ അനിൽ, പുള്ളിൽ നിന്നും വന്നിരുന്ന ജയ്‌പു, കെ കെ മേനോൻ ഡ്രൈവറായിരുന്ന രാഘവേട്ടന്റെ മകൻ ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ  എന്നിവരും ഉണ്ട്. അനിൽ കാഴ്ച്ചയിൽ എന്നേക്കാൾ ചെറുതാണ്. പിന്നെ സുരേഷ്. 

നമ്പൂതിരി സാറാണ് ആദ്യ ക്ലാസിൽ ഞങ്ങളെ എതിരേൽക്കാനായി എത്തിയത്. Book-keeping and Accountancy ആണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിഷയം. അദ്ദേഹം പേര് വിളിച്ച് ഓരോരുത്തരെയായി പരിചയപ്പെടുകയാണ്.

ഗണേഷ് ആർ? Present Sir.. പിൻബഞ്ചിലിരുന്ന ഒരു കണ്ണടക്കാരനെ പരിചയപ്പെട്ടത് ക്‌ളാസിന്റെ മൊത്തവും  എൻറെ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയും  പിടിച്ചു പറ്റി. അന്നത്തെ നടപ്പ് വസ്ത്ര ധാരണരീതികളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി  തന്റെ കൃശഗാത്രത്തിന്  ഒട്ടും യോജിക്കാത്ത  വലിയൊരു ഷർട്ടും ധരിച്ചാണ് മൂപ്പർ എത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഇടക്ക് വലിയ കണ്ണട മുഖത്തു നിന്നും ഊരി ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺ ഹോളിലൂടെ നിക്ഷേപിച്ച് ക്ലാസിലേക്കും പുറത്തേക്കും  ഉലാത്തുന്ന ആ  സുമുഖൻറെ ഭാവാദികൾ എല്ലാവരിലും കൗതുകം ജനിപ്പിച്ചു. അധികം താമസിയാതെ ഞാനും വിനയനും അവൻറെ കൂട്ടുകാരായി മാറി.

തൃപ്രയാർ കിഴക്കേ നടയിൽ ചേലൂർ മനക്കടുത്താണ് ഗണേശന്റെ വീട്. ദിവസവും തൻറെ റാലീസ് സൈക്കിളിലാണ് വരവും പോക്കും.  സൈക്കിൾ ചവിട്ടാൻ അത്യാവശ്യം പഠിച്ചുവെന്നാലും പൊക്കക്കുറവ് കാരണം വീട്ടിലെ ഹീറോ സൈക്കിൾ ഓടിച്ച് കോളേജിലേക്ക് വരാനുള്ള ധൈര്യമായിട്ടില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ തിരിച്ചു പോക്ക് പലപ്പോഴും ഗണേശന്റെ പുറകിൽ കയറിയായി.

പതുക്കെ പുതിയ പഠന മാദ്ധ്യമവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. കൊമേഴ്‌സിന് ബാഹുലേയൻ സാർ, കറസ്പോണ്ടൻസിന് ഫ്രഡ്‌ഢി സാർ, ഇംഗ്ലീഷിന് രാജശേഖരൻ സാറും വാരിയർ സാറും

ബാഹുലേയൻ സാർ കൊമേഴ്‌സിന്റെ Definitionഉം What are the hindrances of commerce? എന്നതും പഠിപ്പിച്ചപ്പോൾ ഫ്രഡ്‌ഢി സാർ വാണിജ്യ മേഖലയിലെ വാര്‍ത്താവിനിമയങ്ങളിൽ കത്തിടപാടുകൾക്കുള്ള പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചും വിവിധ തരം കറസ്പോണ്ടൻസുകളെക്കുറിച്ചും മനസ്സിലാക്കി തന്നു. പക്ഷെ ഞങ്ങളേറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് വാരിയർ സാറിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് ക്ളാസുകളാണ്. തന്റേതായ പ്രത്യേക  നടനവൈഭവത്തോടെ, ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയുടെ തനത് ഉച്ചാരണ ഭംഗിയോടെ  അദ്ദേഹം ഓരോ പാഠഭാഗങ്ങളും ഞങ്ങളിലേക്ക് പകർന്നു തന്നു.

അങ്ങിനെ പതുക്കെ പതുക്കെ കോളേജ് ജീവിതം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങി..

 

 തുടരും...


 

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 55)

മെയ് മദ്ധ്യത്തോടെ വേനൽ കനത്തു. മാങ്ങക്കൊപ്പം ചക്കയും പഴുത്തു തുടങ്ങി. പ്രാതൽ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വൈകും വരെയുള്ള  വിഭവങ്ങളൊക്കെ എല്ലാ വീടുകളിലും ഇവരെക്കൊണ്ട് തന്നെ.

കഴിക്കാൻ സുലഭമായി അങ്ങാടിപ്പലഹാരങ്ങൾ വാങ്ങാൻ ശേഷിയില്ലാത്ത കാലമായതിനാൽ കിട്ടുന്ന സമയത്ത് ആർത്തിയോടെ ഇതൊക്കെ വേണ്ടതിലധികം അകത്താക്കുന്നതാണ് രീതി.

ഒരു വൈവിദ്ധ്യത്തിന് ഇവയുടെ രുചിഭേദങ്ങൾ തേടി അയൽ പക്കങ്ങളിലേക്ക് നടക്കും. കറുത്ത മൂവാണ്ടനും, ഗോമാങ്ങകളും, എളോർ മാങ്ങയും  പൂണ്ട് തിന്നും. അപ്പപ്പൂളുകൾക്കും വാരിപ്പൂളുകൾക്കും വേണ്ടി മത്സരിക്കും.  ശർക്കര കുടവനും,  ചകിര്യേനും, ചൊണയനും, പേരില്ലാത്ത മറ്റു നാടൻമാരെയും  ഈമ്പിക്കുടിക്കും. ചുണപുരണ്ടു ചുണ്ടുകളും മുഖവും പൊള്ളും. ചെനച്ച വെള്ളമൂവാണ്ടനെ ഉപ്പും മുളകും ചേർത്ത് ശാപ്പിടും.

കാപ്പി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ തുണ്ടം തുണ്ടമാക്കി വരിക്കചക്കയോടുള്ള മല്ലിടൽ.  കൂട്ടിന് സന്ധ്യയോടെ  പടിഞ്ഞാറേ വളപ്പിലുള്ള കശുമാങ്ങയും കൂടിയാവുമ്പോൾ കുശാൽ. അങ്ങിനെ ലക്കും ലഗാനുമില്ലാതെ തിന്ന് നടന്ന ആ കനത്ത വേനലിൽ എനിക്ക് മെയ് അവസാനമായപ്പോഴേക്കും വയറിളക്കം പിടിപെട്ടു.  പരീക്ഷാ ഫലം അടുത്തു വരുന്നതിന്റെ ഏനക്കേടാണെന്ന്  ചിലരെങ്കിലും നസ്യം പറഞ്ഞു.

അങ്ങിനെ ഇളകിയൊഴിഞ്ഞ വയറുമായി, ചക്കക്ക് ചുക്ക് എന്ന മറുമരുന്നൊക്കെ പയറ്റി നിൽക്കുന്നൊരു പ്രഭാതത്തിൽ കിഴക്കേ പത്തായപ്പുരയിലെ മാതൃഭൂമി എസ് എസ് എൽ സി റിസൾട്ടുമായെത്തി. നമ്പർ കാണുമെന്ന ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടെങ്കിലും ആ ആദ്യാനുഭവത്തിന്റെ പടപടപ്പിൽ സ്വന്തം നമ്പർ കണ്ടു പിടിക്കാൻ കുറച്ചേറെ തന്നെ തപ്പേണ്ടി വന്നു. അങ്ങിനെ നമ്പറിന് നേരെ നക്ഷത്ര ചിഹ്നമില്ലാത്ത  എന്റെ നമ്പർ കണ്ടു പിടിച്ചപ്പോൾ സമാധാനത്തെക്കാൾ ഇനി കോളേജ് അഡ്മിഷന് ഉള്ള മാർക്ക് കിട്ടുമോ എന്ന ആധിയായിരുന്നു മനസ്സിനുള്ളിൽ.

ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ് പ്രതീക്ഷ ഒരിക്കലും വെച്ചു പുലർത്താത്ത എന്നോട് ഫസ്റ്റ് ക്‌ളാസ് ഉണ്ടോ എന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക്  ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞു മടുത്തു, ഒടുവിൽ തൃപ്രയാർക്ക് വണ്ടി കയറി.

മാർക്ക് പുസ്തകം കയ്യിൽ കിട്ടാൻ പിന്നെയും ദിവസം രണ്ട് കഴിയേണ്ടി വന്നു. സ്‌കൂളിലാകെ നാലോ അഞ്ചോ ഫസ്റ്റ് ക്ളാസുകൾ മാത്രം. എൻറെ ക്ലാസിൽ ആർക്കുമില്ല. പരീക്ഷയെഴുതിയ മൂന്നര ലക്ഷത്തിൽ ഒന്നര ലക്ഷം പേർ മാത്രം ജയിച്ച ഒരു വർഷത്തിൽ ക്‌ളാസിൽ നിന്നും പകുതിയിൽ കുറവ് പേർ മാത്രമാണ് മുന്നോട്ടുള്ള പ്രയാണത്തിന് അർഹരായത്. ഒടുവിൽ പുസ്‌തകം കയ്യിൽ കിട്ടിയപ്പോഴാണ് സമാധാനമായത്. 55%. അക്കാലത്ത്  ആ  മാർക്ക് വെച്ച് കോളേജുകളിൽ  കയറിപ്പറ്റാൻ വലിയ വിഷമമില്ല. പക്ഷെ സയൻസ്, കണക്ക് തുടങ്ങിയവയിൽ മാർക്ക് അമ്പതിലും  താഴെ.  രക്ഷപ്പെട്ടു പോന്നത് മാതൃഭാഷയിലെ ഒന്നും രണ്ടും പേപ്പറുകളും, ഇംഗ്ലീഷ് നോൺ ഡീറ്റൈലും, സാമൂഹ്യ പാഠവും കൊണ്ടാണ്.  മലയാളത്തിന് 71%വും ഇംഗ്ലീഷ് നോൺ ഡീറ്റൈലിനു 78%വും.  അത് കൊണ്ട് തന്നെ സയൻസിനും കണക്കിനുമൊന്നും പോവണ്ട എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

ഈ മാർക്ക് കൊണ്ട് ടി ടി സിക്ക് അഡ്മിഷൻ കിട്ടാം. താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ നോക്കാം.. ഹൈസ്‌കൂൾ അദ്ധ്യാപകനായി വിരമിച്ച  കൃഷ്ണമ്മാവൻ തന്റെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു. കാഴ്ചയിൽ അപ്പോഴും തനി മൈനറായിരുന്ന, ട്രൗസറിൽ നിന്നും മുണ്ടിലേക്ക് വളരാത്ത എനിക്ക് രണ്ടു വർഷം കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഒരദ്ധ്യാപകന്റെ ഭാവാദികൾ വന്നു ചേരുമോ എന്ന ആശങ്ക കൊണ്ടും, അദ്ധ്യാപന കല, നന്നായി സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത  എനിക്ക് വഴങ്ങുമോ എന്ന ഭയം കൊണ്ടും  ആ വഴിക്ക് ചിന്തച്ചില്ല. ഗോപിനാഥ ചേട്ടനും നന്ദേട്ടനും കൊമേഴ്‌സ്കാരാണ്. ബി കോം കഴിഞ്ഞാൽ പുറം നാട്ടിൽ  ഒരു ഉദ്യോഗം ലഭിക്കാൻ സാദ്ധ്യതകളുമുണ്ട്. അഞ്ചു കൊല്ലം കഴിയുമ്പോഴേക്കും കാഴ്ച്ചയിലും  എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ഒരു മെച്ചമുണ്ടാവുമെന്നും കരുതി. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അത് മതിയെന്ന് തീർച്ചയാക്കി. പക്ഷെ എനിക്കേറ്റവും മാർക്ക് നേടിത്തന്ന മാതൃഭാഷയെ മറക്കണം. കൊമേഴ്‌സ് പഠിക്കുന്നവന് മലയാളം ആവശ്യമില്ലത്രേ..

നാട്ടിക ഫർക്കയിൽ അന്ന് ഡിഗ്രി വരെയുള്ള ഒരു അംഗീകൃത കോളേജ് മാത്രമാണ് ഉള്ളത്. നാട്ടിക എസ് എൻ കോളേജ്. പിന്നെയുള്ളത് തൃശൂരോ, ഗുരുവായൂരോ, ഇരിഞ്ഞാലക്കുടയോ ആണ്.

ഇവടെ ഇത്ര അടുത്ത് ഒരു കോളേജ് ള്ളപ്പോ ബസിനൊന്നും പോയി പഠിക്കണ്ട.. എസ് എൻ ല് എന്തായാലും കിട്ടും. എന്ന പൊതു അഭിപ്രായം മാനിച്ച് ഒരു കോളേജിൽ നിന്നും മാത്രം ആപ്ലിക്കേഷൻ വാങ്ങി പൂരിപ്പിച്ചയച്ച്, കോളേജിൽ നിന്നുമുള്ള വിളിക്കായി കാത്തിരുന്നു...

 തുടരും...


 

ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങൾ ( 54)

പലപ്പോഴും പുള്ളിലെ പാടത്തേക്ക് ശങ്കരൻകുട്ടി വാരിയരോടൊപ്പം പല പണികൾക്കും കൂടെ  പോയിട്ടുണ്ടെന്നാലും  ആ വർഷം ആദ്യമായാണ് കൊയ്ത്തിന് പോവുന്നത്.  അതൊരു ഉത്സവമാണ്. കൊയ്ത്തുത്സവം. കൊയ്ത്ത് തകൃതിയായി നടക്കുന്ന ഏപ്രിൽ-മെയ് മാസങ്ങളിൽ പുള്ളിൽ താൽക്കാലിക ചായപ്പീടികകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. കിഴക്ക് കോടന്നൂർ വരെയും വടക്ക് മനക്കൊടി വരെയും പടിഞ്ഞാറ് അന്തിക്കാട്-കാഞ്ഞാണി  വരെയും പരന്ന് കിടക്കുന്ന പാടം മുഴുവൻ വിളഞ്ഞ് സ്വർണ്ണ നിറമാർന്ന് പരിസലിക്കും.

കുണ്ടോളിക്കടവിൽ ബസിറങ്ങി പുള്ളിലേക്കുള്ള വലിയ ബണ്ട് പടവിനു മുകളിലൂടെയുള്ള ചെമ്മൺ പാതയിലൂടെ ഏകദേശം ഒരു കിലോ മീറ്റർ നടന്ന് വേണം പുള്ളിലെത്താൻ. തൃപ്രയാറെ തെക്കേ വളപ്പിനടുത്ത് താമസിക്കുന്ന വേലായുധനും വള്ളിയമ്മയും ആണ് കൊയ്ത്തിന്റെ നാട്ടിൽ നിന്നുമുള്ള മുഖ്യ കാർമ്മികർ. കൂടാതെ പുള്ളിലെ വേലായുധനും കുടുംബവും അവർക്ക് കയ്യാളായി കുറച്ചാളുകളും ഉണ്ടാവും ഒന്നര ഏക്കർ വരുന്ന നിലം കൊയ്യാൻ.

മേടത്തിലെ കൊയ്ത്ത് നേരാം വണ്ണം കഴിഞ്ഞു കിട്ടാൻ  മഴ ദൈവങ്ങളോട് പ്രത്യേക പ്രാർത്ഥന തന്നെ വേണം. കൂടാതെ  സംഗമേശ്വരന് താമര മാല, തേവർക്ക് വെടി,  പുള്ള് ഭഗവതിക്കൊരു വഴിപാട് തുടങ്ങിയവയൊക്കെ വാരിയർ ഏർപ്പാടാക്കും. പുള്ള് അമ്പലത്തിന്റെ തൊട്ടടുത്ത വാരിയത്താണ്‌ കറ്റക്കളം. കൊയ്ത്ത് ദിവസം നിശ്ചയിക്കുന്നത് തന്നെ അപ്പുവാര്യരോട് കളം ഒഴിവുണ്ടോ എന്ന്  ചോദിച്ചിട്ട് വേണം. അപ്പു വാരിയർ പുള്ളിലെ അറിയപ്പെടുന്ന കൃഷിക്കാരനാണ്. അന്ന് പക്ഷെ  മഞ്ജു വാരിയരുടെ വല്യച്ഛൻ എന്ന പേര് ആയിട്ടില്ല. അപ്പു വാരിയരുടെ അനിയന്മാർക്കെല്ലാം  പുറമെയാണ് ജോലി. വീട്ടിൽ ആകെയുള്ളത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അനിയത്തിയും  മുത്തച്ഛനും മാത്രം. കൊയ്ത്ത് കഴിയുന്നത് വരെ ഞങ്ങൾക്ക് ഊണ് വാരിയത്താണ്.

കോടന്നൂർ ഭാഗത്തെ കനാൽ ബണ്ടിന്റെ ഓരം പറ്റി കിടക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ നിലത്തു നിന്നും കൊയ്ത്ത് കഴിഞ്ഞു ഏകദേശം അര കിലോമീറ്റർ കറ്റയും ചുമന്ന് നടന്നിട്ട് വേണം വാരിയത്തെ കളത്തിലെത്താൻ. ആദ്യ ദിവസം കൊയ്ത്ത് കഴിഞ്ഞ് കറ്റ കളത്തിലെത്തുമ്പോഴേക്കും നേരം ഇരുട്ടും. അന്ന് വിശ്രമിച്ച്, കറ്റയൊന്ന് മഞ്ഞു കൊള്ളിച്ച്, പിറ്റേ ദിവസമേ മെതി തുടങ്ങൂ.

രണ്ടാം ദിവസം തുടങ്ങുന്ന മെതി രാപ്പകലില്ലാതെ തുടർന്നാലും  കഴിയുമ്പോഴേക്കും മൂന്നാം ദിവസം വൈകുന്നേരമാവും. ഒടുവിൽ ഓരോ കൂട്ടരുടെയും നെല്ലളന്ന്  പതം കൊടുത്തു ചാക്കുകൾ മൂട്ടി വരുമ്പോഴേക്കും സന്ധ്യയാവാറാവും. നല്ല വിള കിട്ടിയാൽ 20-22  ചാക്ക്,  അല്ലെങ്കിൽ 18. അപ്പോഴേക്കും ഇതൊക്കെ തൃപ്രയാറ്റെത്തിക്കാൻ ലോറി പറഞ്ഞു ശരിയാക്കണം. ലോറിയിൽ കയറ്റാൻ യൂണിയൻകാരെ  ഏർപ്പാടാക്കണം. അതിനിടയിൽ മാനമൊന്നിരുണ്ടാൽ ടാർപ്പാളിന് ഓടണം.

ഒടുവിൽ ലോറിയിൽ ആദ്യയാത്രയുടെ ത്രില്ലുമായി  നെല്ലും വൈക്കോലുമായി തൃപ്രയാറിലേക്ക്. തൃപ്രയാറെത്തിയാലും വിശ്രമമില്ല. നടക്കൽ ഇറക്കിയ നെല്ലു പുറത്തിടാൻ വയ്യല്ലോ. രാഘവന്റെ പീടികയിൽ നിന്നോ അല്ലെങ്കിൽ സെന്ററിൽ നിന്നോ ഉന്തു വണ്ടി വിളിച്ച് നെല്ലെല്ലാം വീട്ടിലേക്കെത്തിച്ച് മഴ കൊള്ളാത്തൊരിടത്ത്  സുരക്ഷിതമായി എത്തിച്ചാലേ ഉറക്കം വരൂ.

അങ്ങിനെ ആദ്യ കൊയ്ത്തിന്റെ പാഠങ്ങളുമായി ചെറുകരെക്ക് യാത്രയായി. പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞെന്നാലും കാഴ്ചയിൽ പാലക്കാടൻ  മൈനറായിട്ടില്ല. പൊതുവെ തടിയനായ വിജയന് എന്നേക്കാൾ സ്വല്പം മെച്ചമുണ്ട്. അമ്മാമൻറെ പത്തായപ്പുരയിലെയും  നാലുകെട്ടിലെ വടക്കേ അതിരിലെയും നാടൻ മാങ്ങകളും, കിഴക്കേ പത്തായപ്പുരയിലെ മൂവാണ്ടൻ മാങ്ങകളും രുചിച്ച്, കടത്തനാട്ട് മാക്കം, ബ്ലാക്ക് ബെൽറ്റ് പോലുള്ള സിനിമകൾ കണ്ട് അവധിക്കാലം ആഘോഷിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് ഐ വി ശശി എന്നൊരു സംവിധായകൻ ആദ്യമായി മലയാളത്തിൽ വലിയവർക്ക് മാത്രമായി ഒരു പടം ഇറക്കുന്നത്. അത് വരെ അത്തരം അതിർ വരമ്പുകളൊന്നും മലയാള സിനിമയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സംഗതി മൈനറാണെങ്കിലും അരുതാത്തത് എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ അതൊന്നു കാണാൻ ഉള്ള ഔൽസുക്യം കൂടുമല്ലോ.. ഞാനും വിജയനും കൂടെ ആരോടും പറയാതെ പെരിന്തൽമണ്ണ ജഹനറയിൽ ആ സിനിമ കാണാനായി മാറ്റിനിക്ക് പോയി. ടിക്കെറ്റിന് കൈ നീട്ടിയ ഞങ്ങളെ ഒന്ന് ഉഴിഞ്ഞു നോക്കി രണ്ടു ടിക്കറ്റ് തന്നു. അവളുടെ രാവുകൾ എന്ന ആ സിനിമ കണ്ട് പുറത്തിറങ്ങിയ ഞങ്ങൾക്കും തോന്നി, ഇല്ല ഞങ്ങൾ ഇനി മുതൽ മൈനറല്ല. വികാര വിചാരങ്ങളിൽ ഞങ്ങളും മേജറായിതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു…

തുടരും...